Gdy Turcja zmierza ku historycznemu referendum 12 września w sprawie proponowanych zmian w konstytucji, wyłaniają się 2 przeciwstawne obrazy tego kraju. Jednym z nich jest kraj zdolny do pokojowego postępu i reform; drugim jest kraj prześladowany przez niekończące się, destruktywne podziały wewnętrzne.

Czy prace Iranu nad wzbogacaniem uranu, co wzbudza duży niepokój, że Teheran może dążyć do budowy broni jądrowej, wywołają nuklearny wyścig zbrojeń na Bliskim Wschodzie?

Rola Iranu w sprawach irackich wydaje się zmierzać bardziej ku zdobyciu wpływów w celu zmniejszenia zagrożeń dla bezpieczeństwa Iranu, a nie destabilizacji Iraku.

To zarazem szalone i niebezpieczne. Prezydent Iranu Mahmud Ahmadinejad wierzy i działa w oczekiwaniu, że bliskie jest ponowne ukazanie się ukrytego imama, i że wysiłki USA na Bliskim Wschodzie skupiają się głównie na uniemożliwieniu jego powrotu.

Ahmet Davutoglu jest uważany za architekta nowej, aktywnej polityki zagranicznej, którą partia AKP prowadzi od kiedy doszła do władzy w 2002 roku: „zero problemów” z sąsiadami przy dalszym utrzymywaniu tradycyjnie dobrych stosunków z Zachodem.

Azerbejdżan niepokoi to, że Turcja i Armenia mogą wkrótce sformalizować układ odkładający na bok największe zmartwienie Baku: przywrócenie suwerenności nad Nagornym Karabachem i sąsiednimi regionami Azerbejdżanu.

Abstrahując od kilku lat gwałtownej przemocy, jeśli chodzi o wolne i sprawiedliwe wybory Irak jest dziś daleko bardziej demokratyczny niż większość innych państw arabskich i sąsiedni Iran