Jedni chcą walczyć ze zmianami klimatycznymi, drugim jest to obojętne, a jeszcze inni uważają, że „kampania klimatyczna” to nic innego jak kolejny liberalny, a może wręcz lewacki, intelektualny humbug. Bijemy się nie tyle na argumenty i fakty, ile wyrażamy swoją wiarę lub przekonanie.

Wybitny intelektualista brytyjski Bertrand Russell w początkach lat 20. XX wieku przez rok wykładał w Chinach i uwieńczył ten pobyt tomem „The Problem of China”, który w maju 2011 r. w oryginale ponownie wydano w Chinach. Dlaczego teraz? W miarę lektury sprawa staje się jasna.

Za wręcz symboliczny należy uznać fakt, że już w listopadzie 2008 roku, w dwa miesiące po wybuchu kryzysu na amerykańskim rynku, który szybko nabrał wymiarów światowych, właśnie w Waszyngtonie ustępujący prezydent George W. Bush przyjął na „konstytucyjnym” posiedzeniu Grupę G-20, natychmiast określoną jako reprezentację największych rynków na świecie.

Gdy w kwietniu 2010 r. Viktor Orban i jego Partia Obywatelska-Fidesz po ośmiu latach ponownie dochodzili do władzy, zapowiedzieli daleko idące zmiany w państwie.

W listopadzie na temat Myanmaru będzie wyjątkowo głośno – za sprawą jednego, a może nawet dwóch wydarzeń. Rządząca tym krajem nieprzerwanie od 1962 r. wojskowa junta na dzień 7 tego miesiąca zapowiedziała „demokratyczne” wybory, a z kolei 13 listopada mija termin aresztu domowego dla noblistki Aung San Suu Kyi.

Bezprecedensowa powódź w Pakistanie zagrażająca życiu ponad 17 mln ludzi. Susze i potężne pożary w Rosji. Wielkie powodzie w kilku regionach Chin i w Indiach. Monsunowy klimat, gwałtowne wichury, trąby powietrzne – i też powodzie w Europie Środkowej. Oto „żniwo” zaledwie kilku ostatnich tygodni i miesięcy. Co się dzieje?

Centrum biznesowe stolicy państwa okupowane ponad dwa miesiące przez demonstrantów. Pierwsza próba siłowego ich zdławienia, 10 kwietnia, przyniosła ofiary, jednak niczego nie zmieniła, dopiero pacyfikacja dokonana przez wojsko 19 maja przywróciła w Bangkoku porządek. Czy na pewno?

Czy chiński „model rozwojowy” jest do zastosowania u innych? Czy te koncepcje i pomysły, ciągle jeszcze dyskutowane, tak w Chinach jak poza nimi, mogą być atrakcyjne na zewnątrz, poza Chinami?

Mamy do czynienia z czymś, co należałoby określić mianem zupełnie nowej jakości. Dotychczas podzieleni, mocą ustaleń jeszcze z lat zimnej wojny, Chińczycy po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej coraz większymi krokami zbliżają się ku sobie.

Tuż po zmianie systemu Węgry, nie bez uzasadnienia, pretendowały do miana lidera zmian w regionie. Dzisiaj, po dwóch dekadach, nastroje tam są kiepskie, kraj zadłużony, a na kryzys globalny nałożył się kryzys wewnętrzny.

Nadrzędnym celem władz chińskich jest przywrócenie Państwu Środka statusu mocarstwa. Dwa podstawowe środki to zachowanie spokoju na granicach i utrzymanie niepewnej stabilności wewnętrznej.