Obecny rok może być chwilą prawdy dla oblężonej strefy euro. Będzie to rok, w którym plan ratunkowy dla euro zaprezentowany w grudniu w Brukseli przez Niemcy i Francję albo rozwinie skrzydła w nowym duchu europejskiej jedności albo upadnie pośród nacjonalistycznych utarczek.

Jeśli jest fraza, którą obecnie coraz częściej powtarza się w strefie euro, to brzmi ona: upadek wspólnej dla 17 narodów Europy jednej waluty jest możliwy – ale jeszcze nie prawdopodobny.

Ukraina jest jednym z zaledwie kilkunastu krajów w dzisiejszym świecie, który ma ujemny wzrost populacji. I nie przypadkiem z prawie wszystkimi pozostałymi łączy ją jedna cecha charakterystyczna: jest postkomunistycznym państwem europejskim.

Łatwo byłoby robić sobie żarty z Kadafiego, co przez lata czyniło zresztą wielu obserwatorów, gdyby nie brutalność jaką okazywał swojemu narodowi i gotowość do podsycania konfliktów na całym świecie.

Prezydenckie podziękowania zamknęły tydzień, podczas którego członkowie Teamu Six z Navy SEALs stali się bohaterami narodowymi, nawet mimo tego, że większość ludzi bardzo mało wie o tych siłach.

Gdy japońskie reaktory w Fukushima Daiichi produkują najpoważniejsze wycieki radioaktywne od czasu Czernobyla, wątpliwości co do energii jądrowej nagle powracają ze zdwojoną siłą.

Rozdźwięk między tymi, którzy bronią operacji libijskiej a tymi, którzy ją krytykują jest bardzo poważny. U sedna sporu znajduje się jedno z najtrudniejszych zagadnień w sprawach międzynarodowych: kiedy jedno państwo ma prawo interweniować siłą w sprawy innego?

Pomimo twardej retoryki tylko jedno państwo zachodnie, Francja, jak dotąd oficjalnie uznało przywództwo rebeliantów walczących przeciwko Kadafiemu.

Gdy zaczyna się nowa dekada, czy Rosja jest gotowa przejść od demokracji fasadowej do rzeczywistej? Słuchając zeszłorocznego przemówienia prezydenta Dmitrija Miedwiediewa na temat demokracji, można by tak pomyśleć.

Przywódcy światowi nieustannie wysyłają ostrzeżenia Muammarowi Kadafiemu. Lecz dyktator Libii wydaje się czuć na tyle bezpiecznie by je ignorować – nawet gdy co najmniej 1000 cywilów zginęło już w starciach z jego siłami bezpieczeństwa.

Ciągle zwiększająca się liczba ataków amerykańskich dron podsyca równolegle nasilającą się debatę w Pakistanie co do tego, czy szkodzą one czy pomagają państwu. Lecz co zaskakujące, ton debaty różni się w zależności od lokalizacji.

Orzeczenie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości (ICJ), że jednostronna deklaracja niepodległości Kosowa od Serbii była legalna bezpośrednio interesuje inne państwa z kryzysami secesyjnymi lub zamrożonymi konfliktami.

Przemoc w Osh raz jeszcze zwróciła uwagę na Dolinę Fergany jako jeden z potencjalnie najbardziej wybuchowych regionów byłego Związku Radzieckiego. Z czego to wynika?

Antyzachodnia retoryka prezydenta Afganistanu Hamida Karzai zwróciła uwagę stolic na całym świecie i Kabul nie jest wyjątkiem.

Świat przywykł do słuchania jak tradycyjne wielkie mocarstwa – Stany Zjednoczone, Unia Europejska i Rosja – wypowiadają się w zasadzie na temat każdej większej kwestii. Ale w 2009 roku wydawało się, że także Chiny były zawsze asertywnie w centrum uwagi.

Zamknięcie obozu Guantanamo, priorytet prezydenta USA Baracka Obamy, stało się jeszcze bardziej skomplikowanym zadaniem po kontrataku byłego wiceprezydenta Dicka Cheneya.

Globalny kryzys gospodarczy ma bardzo dużo wspólnego z amerykańsko-chińskimi stosunkami handlowymi – tematem na tyle istotnym, że dla Hillary Clinton Chiny są jedną z pierwszych destynacji zagranicznych.

Dlaczego Stany Zjednoczone i Iran pozostają wrogami w trzy dekady po zerwaniu stosunków w związku z porwaniem personelu ambasady USA w pierwszym roku islamskiej rewolucji?