Słuchając Amerykanów i Europejczyków, jest to początek końca gry w Afganistanie. Ale tylko Zachód widzi to w ten sposób. Dość inny obraz wyłania się z punktu obserwacyjnego przywódców w Azji Południowej i na Bliskim Wschodzie.

Pakistańska publika, choć w żadnym razie nie nastawiona entuzjastycznie do akcji amerykańskiej w Abbottabadzie, jak się wydaje straciła zamiłowanie do ideologii dżihadystowskiej.

Zabójstwa kluczowych intelektualistów, postaci społecznych i urzędników są taktyką często stosowaną przez ekstremistów w zdominowanej przez Pasztunów pakistańskiej prowincji Khyber-Pakhtunkhwa.

Uwzględniając powagę sytuacji w Pakistanie i niemrawą reakcję rządu na katastrofę powodziową należało się tylko spodziewać, że będą wezwania do podjęcia interwencji przez armię. I dokładnie tak się stało.

Ciągłe operacje wojskowe przeciw Talibom, ich zwolennikom i działaczom al-Qaidy w regionach plemiennych Pakistanu regularnie przenosiły się z jednego obszaru na drugi w ciągu kilku ostatnich lat. Ale decydujące zwycięstwo nad bojownikami wciąż wydaje się być niczym więcej jak myśleniem życzeniowym.