W przypadku Hamasu, radykalnego ugrupowania palestyńskiego władającego Gazą, arabska wiosna przyniosła dezorientującą kombinację niezwykle dobrych i niezwykle złych wiadomości.

Jednym z bardziej osobliwych aspektów rewolt ludowych mających miejsce na Bliskim Wschodzie jest to, jak dużo lepiej w tej zawierusze radzą sobie monarchie niż inne reżimy nie pochodzące z wyborów.

Chociaż rezultat korzystny dla al-Qaidy w Jemenie bynajmniej nie jest przesądzony, są poważne powody by sądzić, że jest to prawdopodobny scenariusz i że ewidentnie są czynniki, które czyniłyby taki rezultat niezwykle niebezpiecznym dla Zachodu.

Sri Lanka zawsze zajmowała specjalne miejsce w sercach globalnych strategów. Teraz, w wieku który może należeć do Chin, to właśnie Pekin kieruje swój wzrok na państwo wcześniej znane jako Cejlon.

Dyskusje na temat sytuacji w Gazie i tego jak obchodzić się z Hamasem z reguły koncentrują się prawie wyłącznie na stosunkach między Hamasem a Izraelem, ignorując część układanki, która jest ogromnie ważna: stosunki między Hamasem, a tym drugim sąsiadem Gazy, Egiptem.

Gdy społeczność międzynarodowa rozważa formuły dyplomatyczne i sankcje ekonomiczne jako sposoby na zatrzymanie programu nuklearnego Iranu bez uciekania się do wojny, Izrael i Iran już są w stanie wojny. Na razie jest to głównie zimna wojna.

Dla państw nie mających luksusu wielkich budżetów wojskowych przyczyniających się do twardej potęgi albo ogromnych atutów kulturalnych i ekonomicznych podpierających miękką potęgę, pojawiła się trzecia droga do globalnego wpływu: „muskuły mediatora.”

Stosunki między Arabią Saudyjską a Iranem przez lata oscylowały między chłodną serdecznością a otwartą wrogością, ale ostatnie napięcia wokół Jemenu doprowadziły oba państwa niebezpiecznie blisko do otwartej konfrontacji.

Barack Obama wyszedł naprzeciw wrogom i krytykom Ameryki, a tymczasem stosunki z przywódcami państw blisko sprzymierzonych z USA stały się raczej oziębłe, szczególnie w Europie.

W ostatnich miesiącach na jaw wyszły rosnące napięcia między Izraelem a Turcją. Lecz mimo to, jeśli spojrzy się bliżej na ich stosunki, ciężko jest uniknąć konkluzji, że rozłam pomiędzy oboma państwami jest bardzo mało prawdopodobny.

Trójstronny szczyt w hotelu Waldorf Astoria 22 września przejdzie do historii jako moment, w którym prezydent USA Barack Obama dostrzegł, że jego początkowa strategia doprowadzania Izraelczyków i Palestyńczyków do stołu negocjacyjnego stała się kontrproduktywna.

W 6 miesięcy po objęciu prezydentury w Stanach Zjednoczonych, Barack Obama nie ma specjalnie się czym pochwalić jeśli chodzi o osiągnięcia w polityce zagranicznej.

Krwawe wydarzenia w Urumczi i międzynarodowa reakcja demonstrują jak efektywne są Chiny w dążeniu do realizacji dwóch nadrzędnych celów polityki zagranicznej.

Zbliżające się wybory w Libanie, będącym osobliwym bliskowschodnim laboratorium, mogą mieć ostatecznie poważne reperkusje regionalne.

Czasem wydawać się może, że cały glob wiwatuje na cześć Obamy jednomyślnie, ale w Ameryce Łacińskiej Obama-mania ma inny ton.

Fenomen wielkich oczekiwań co do prezydentury Baracka Obamy miał się objawiać najsilniej na Bliskim Wschodzie. Dziś jednak wielu w świecie muzułmańskim rewiduje swój początkowy entuzjazm dla kandydata Demokratów.

Po wybuchu samochodu-pułapki w stolicy Syrii Damaszku w dniu 27 września i śmierci 17 osób najbardziej uderzające jest to, jak wiele teorii jest potencjalnie wiarygodnych.