Gdy Indie awansują w globalnej hierarchii i umacniają więzi z USA, Chiny dochodzą do wniosku, że Pakistan jest coraz ważniejszy dla ich prób odpierania wspólnego indyjsko-amerykańskiego wyzwania w regionie.

Od kiedy Indie stały się niestałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ na początku roku, Libia okazała się być ich pierwszym poważnym testem dyplomatycznym.

Zarówno krajowy jak i międzynarodowy kontekst drugiej oficjalnej wizyty Obamy w Azji były zupełnie inne niż pierwszej – podkreślając zmieniające się realia strategiczne dla USA w regionie. Dobrze więc, że jego podróż do Indii przyniosła parę sukcesów, zawężając widoczny ostatnio dystans w stosunkach indyjsko-amerykańskich.

Chociaż są pod presją by dać dowód swoim demokratycznym referencjom, u Indii interesy strategiczne biorą górę w stosunkach z Myanmarem.

Japonia, od dawna krytyczna wobec indyjskiej polityki nuklearnej, debatuje nad porozumieniem o współpracy w dziedzinie cywilnej energii jądrowej, które mogłoby zostać podpisane przed końcem roku kiedy Tokio odwiedzi indyjski premier.

Gdy Waszyngton próbuje znaleźć drogę wyjścia z Afganistanu, Pakistan okazuje się głównym graczem dyktującym warunki tej wyłaniającej się ostatecznej rozgrywki w Azji Południowej.

Supermocarstwo to supermocarstwo i czas już porzucić dziecinną naiwność, która zaskakująco podtrzymuje przekonanie, że dojście Chin do potęgi będzie w jakiś sposób inne; potęga jest nieodzownie ekspansjonistyczna.

Po dekadach inwestycji i planowania, Indie w końcu uzyskały zdolność samodzielnego zbudowania i obsługi okrętu podwodnego o napędzie atomowym, co jest osiągnięciem jakiego dokonało tylko 5 innych państw. Ale Indiom daleko wciąż do rosnącej potęgi morskiej Chin.