Rządzona przez niepokornego pułkownika Libia była bardzo ważnym elementem regionalnej układanki. Wypadnięcie spajającego ją członu odbija się „czkawką” od Mauretanii, Algierii, przez Mali i Niger po Czad.

Rewolucja i zmiany z początku 2011 r. wymusiły wycofanie się Egiptu z aktywności w regionie na rzecz spraw krajowych. Ostatnie miesiące pokazują, że dyplomacja Kairu otrząsnęła się jednak i łapie drugi oddech. Egipt wysuwa własne inicjatywy i stara się odzyskać utracone przyczółki.

18 listopada prezydenci Rosji, Białorusi i Kazachstanu podpisali w błysku fleszy porozumienie mające umożliwić stworzenie Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (EaUG). Media z trzech krajów prezentowały je jako otwarcie nowego rozdziału współpracy, wejście na „wyższy poziom integracji”.

Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze (MTK) to jeden z najambitniejszych projektów z dziedziny prawa międzynarodowego. Jego utworzenie w latach 2002-2003 miało dowieść dojrzałości cywilizacyjnej społeczności międzynarodowej.

„Tunisami” – polityczne tsunami, które wyruszyło z Tunezji – szybko przekroczyło granice Północnej Afryki i Bliskiego Wschodu. Jego echa słychać wyraźnie od Suazi w Południowej Afryce, Ugandy w rejonie Wielkich Jezior, po bliską nam Białoruś, a także Armenię i wyspiarskie Malediwy.

Odkąd w połowie lutego 2011 r. w Libii wybuchły wystąpienia przeciwko pułkownikowi Kaddafiemu, Włochy znalazły się w kłopotliwej sytuacji. Reżim w Trypolisie był bliskim sojusznikiem Rzymu, a premier Berlusconi obnosił się ze swoją przyjaźnią z libijskim dyktatorem.

Libia jest od dawna aktywna w Afryce Subsaharyjskiej – militarnie gospodarczo, kulturowo i propagandowo. Wiele państw kontynentu łączą z Trypolisem ścisłe więzi, a sam pułkownik Kaddafi ma na jego terenie rozległe kontakty.

Głosujący w historycznym referendum, które odbyło się między 9 a 15 stycznia 2011 r., zadecydowali prawie jednogłośnie, że na mapie świata pojawi się nowe państwo – Republika Południowego Sudanu.

Kiedy Stefan Fule, komisarz UE ds. Rozszerzenia i Polityki Sąsiedztwa, nazywał Białoruś największą zagadką Europy, niewiele się pomylił. Wydarzenia ostatnich tygodni w tym kraju dowodzą, że reżim jest nieprzewidywalny.

W dniu 19 grudnia br. na Białorusi odbędą się wybory prezydenckie. Chociaż najprawdopodobniej po raz kolejny zwycięży w nich Aleksander Łukaszenka, jego pozycja jako białoruskiego lidera jest dziś zupełnie inna niż pięć lat temu.

Niewielkie państwo w sercu Zatoki Perskiej od kilku lat wspina się po drabinie popularności. Mówi się o nim i pisze więcej niż sugerowałyby to jego rozmiary, potencjał wojskowy, czy wpływy.

Przez ostatnich kilka lat Libia podjęła kilka istotnych kroków (częściowo skoordynowanych z głównymi aktorami międzynarodowej polityki, częściowo jednostronnych), aby powrócić na międzynarodową scenę jako jej pełnoprawny aktor.

Jest bardzo prawdopodobne, że spoglądając na mapę Afryki na początku 2011 roku okaże się, że największymi jego państwami będą teraz Algieria i Demokratyczna Republika Konga, zaś w górnym biegu Nilu pojawi się nowe państwo średniej wielkości, ubogi Sudan Południowy.

Obecność chińska w Afryce, szybko wzrastająca i coraz bardziej widoczna, stanowi przedmiot coraz większego zainteresowania obserwatorów co do jej natury, dynamiki, ewolucji i znaczenia.

Białoruś to państwo pełne sprzeczności, pod wieloma względami wymykające się jednoznacznym ocenom i czarno-białemu schematowi opisywania go, czemu często ulegają dziennikarze. Teraz, kiedy ponownie znajduje się w centrum uwagi, nabierają aktualności pytania o określenie jego miejsca w kontekście europejskim.

Przegląd najbardziej aktualnych wewnątrzafrykańskich inicjatyw, zjawisk, prądów i procesów wpisujących się w trend umacniania świadomości demokratycznej, troski o dobre rządy, stabilizację społeczną i ekonomiczną, poszerzania zakresu wolności osobistej i zbiorowej.