Gwałtowne reakcje i ostrzeżenia ze strony Turcji są próbą zwrócenia na nią uwagi w chwili, gdy energię większości europejskich polityków pochłania walka z kryzysem, a kwestia cypryjskiej prezydencji stać się może punktem zwrotnym dla miejsca Unii Europejskiej w tureckiej polityce zagranicznej.

Protesty i zamieszki trwające w Syrii od marca tego roku, a skierowane przeciw reżimowi Baszara Al-Assada są obserwowane z wielką uwagą przez Turcję, która próbuje odegrać w tej odsłonie Arabskiej Wiosny rolę kluczową.

Kurdystan iracki jest z jednej strony przestrzenią otwartą na świat zewnętrzny, z drugiej ma do zaoferowania niemałe obszary do zagospodarowania dla europejskich inwestycji i co najważniejsze – bezpieczeństwo.

Dla Turcji fakt liczenia się w świecie ma ważne znaczenie ze względu na dawną imperialną przeszłość. To właśnie z nią związane są lata świetności, których powrotu chciałby niejeden mieszkaniec kraju nad Bosforem.

Idei wielokulturowego społeczeństwa nie można dziś od tak po prostu krytykować, sugerując jej absolutną nieprzydatność. Wielokulturowość nie jest bowiem czymś, co można by dziś z mapy Europy wymazać.

Ostatnie miesiące upłynęły w Turcji w gorącej atmosferze, poprzedzającej dzień referendum konstytucyjnego – 12 września 2010 roku. Tematem referendum była przyszłość tureckiej konstytucji, a dokładnie możliwość wprowadzenia do niej istotnych zmian.

Choć od 2004 roku Turcja wykonała pewien postęp w zakresie praw człowieka, to jest on wciąż niewielki w stosunku do potrzeb i oczekiwań w odniesieniu do tego kraju.

Ostatnie lata przyniosły wielu państwom europejskim, a także samej UE, ożywioną dyskusję na temat przyszłości i kształtu imigracji, a w szczególności tego, czy Europa dalej powinna być azylem dla milionów uciekinierów z reszty świata i jakie wymogi powinno się stawiać przybyszom z wielu odmiennych kulturowo obszarów.

Grudniowa decyzja tureckiego Trybunału Konstytucyjnego o delegalizacji prokurdyjskiej partii DTP jest silnym ciosem dla rozpoczętego w 2009 roku na szerszą skalę procesu pokojowego, mającego na celu rozwiązanie "problemu kurdyjskiego."

Choć listopad nie skłania jeszcze do podsumowań dotyczących całego roku, to warto na tego rodzaju zabieg pokusić się w odniesieniu do zmian, które nastąpiły w tym roku w Turcji, zwłaszcza w relacjach tego państwa z Kurdami, jak i z Ormianami. Pod wieloma względami rok 2009 wydaje się być bowiem przełomowym.

Podział na zwolenników i przeciwników Turcji w UE przebiega wzdłuż podziału na frakcje lewicowe lub liberalne z jednej i konserwatywne z drugiej strony -- są jednak pewne wyjątki.

Uaktywnienie się Turcji na arenie międzynarodowej jest już dziś niekwestionowanym faktem, a przy światowym kryzysie i planowanym wyhamowaniu przez USA dotychczasowej zaangażowanej polityki na Bliskim Wschodzie pozycja Turcji w tym regionie może jeszcze bardziej wzrosnąć.

Kwestia kurdyjska jest waznym problemem w kontekście starań Turcji o członkostwo w Unii Europejskiej, dotykając spraw tak kluczowych jak tożsamość kraju i mieszkających na jego terytorium ludzi.