Pomimo głębokiego impasu dyplomatycznego sytuacja w Syrii nie jest statyczna. Dochodzi do istotnych zmian, z których wszystkie grają na niekorzyść reżimu Assada, a najważniejsze dotyczą rosnącej rangi, spójności i siły rebelianckiej Wolnej Armii Syryjskiej (FSA).

Obecnie Hezbollah nie wygląda już na tak nietykalne ugrupowanie jak jeszcze rok temu. Ruch ten jest jedną z rzadziej wskazywanych ofiar arabskich wstrząsów z roku 2011.

Obserwatorzy powinni być ostrożni w stawianych z dużą pewnością prognozach o rychłym upadku dynastii Assadów. Robią to już od kwietnia, ale dyktator wciąż jest na miejscu.

W Syrii trwa teraz wojna domowa. Jest to rywalizacja, w której między oboma stronami jest ogromna nierównowaga.

Prężenie muskułów na wschodzie Morza Śródziemnego stanowi część większych, zazębiających się ambicji strategiczno-gospodarczych Ankary. Izrael jest częścią tego obrazu i coraz bardziej zbliża się do Cypryjczyków.

Turcja Recepa Tayyipa Erdogana obecnie ubiega się o uzyskanie pozycji dominującego mocarstwa na Bliskim Wschodzie, a Erdogan ostrożnie rozgrywa swoją kartę.

W ostatnich latach izraelscy stratedzy wyróżnili sojusz regionalny na czele z Iranem jako stanowiący główne wyzwanie strategiczne dla państwa żydowskiego. Wygląda na to, że sojusz ten staje się jednym z przegranych arabskich zawirowań z 2011 roku.

Najwyraźniej nieuchronny zmierzch reżimu Kadafiego w Libii rozbudził wśród części zachodnich komentatorów nadzieje dotyczące tak zwanej arabskiej wiosny. Liczą oni na to, że po triumfie wolności w Libii to reżim Assada będzie kolejnym, który upadnie.

Nieodparta siła powstania starła się z niewzruszonym obiektem jakim jest reżim Assada. Jaka jest prognoza?

Jedną z oznak niesłabnącej siły powstania w Syrii jest poszerzające się zaangażowanie różnych segmentów populacji. Przykładem tego jest mniejszość kurdyjska, która w ostatnich tygodniach zaczęła odgrywać większą rolę w protestach.

Spór graniczny między Iranem a kurdyjskim regionem Iraku uległ znaczącej eskalacji w tym tygodniu gdy Irańska Gwardia Rewolucyjna przekroczyła granicę by nawiązać walkę z rebeliantami z organizacji PJAK (Partii Wolnego Życia Kurdystanu).

Początkowo Specjalny Trybunał dla Libanu badający morderstwo Rafika Haririego koncentrował się na Syrii. Ostatnie wskazówki sugerują, że główna uwaga skupiona jest teraz na Hezbollahu.

KRL-D odgrywa kluczową, ale mało dostrzeganą rolę w ułatwianiu zbrojenia regionalnej osi pod przewodnictwem Iranu, także w sferze broni masowej zagłady.

Jeśli przymierze z Iranem jest czysto pragmatyczne, to dlaczego takie trudne okazuje się zaoferowanie Syrii właściwego bodźca by odciągnąć ją od Teheranu?

Na początku 2010 roku linie podziału w bliskowschodniej zimnej wojnie są wyraźnie wyznaczone, a rywalizacja jest daleka od rozstrzygnięcia.

7 lat po 11 września 2001 roku al-Qaida jako organizacja jest często uważana za znajdującą się w swego rodzaju chaosie. Lecz jako idea i jako franczyza trzyma się dobrze i wciąż jest zagrożeniem.