Interwencja zbrojna w Libii, mająca na celu wdrożyć rezolucję 1973 Rady Bezpieczeństwa ONZ, spotkała się z mieszaną reakcją krajów latynoamerykańskich.

Latynosi stanowią obecnie 16% społeczeństwa amerykańskiego, co czyni z nich najliczniejszą mniejszość etniczną w Stanach Zjednoczonych, przy czym znaczną jej część stanowią nielegalni imigranci.

W wielu mediach amerykańskich zwykło się od kilku już lat mówić o obszarze na granicy Argentyny, Brazylii i Paragwaju, tzw. Tri-Border Area (lub La Triple Frontera), jako o przystani islamskiego terroryzmu w Ameryce Południowej.

Po kilku latach przebywania w niebycie politycznym (w wyniku choroby) w ostatnich tygodniach Fidel Castro wrócił na czołówki gazet i znów zdumiewa świat. Swoimi wypowiedziami zadziwia zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników.

Wenezuelą targa fala przemocy – fala potężniejsza niż w Ameryce Środkowej, Kolumbii, Meksyku czy gdziekolwiek na świecie.

Szacuje się, że 90% kokainy trafiającej na rynek amerykański przemycane jest obecnie korytarzem środkowoamerykańskim. Organizacja nowych szlaków przerzutowych na obszarze państw Ameryki Środkowej i ekspansja karteli meksykańskich na tamtejsze tereny doprowadzają do destabilizacji w regionie.

Przez wiele miesięcy Honduras pogrążony był w głębokim kryzysie, który miał się zakończyć wraz z objęciem stanowiska przez nowo wybranego prezydenta w styczniu 2010 r., sytuacja jednak pozostaje daleka od stabilizacji.

Kiedy w styczniu 2009 r. Barack Obama obejmował urząd prezydenta, Ameryka Łacińska z nadzieją oczekiwała serii pozytywnych zmian w polityce Waszyngtonu wobec regionu. Po ponad roku rządów nowej administracji, mimo pewnych pozytywnych sygnałów, rejestr jej dokonań na zachodniej półkuli jednak rozczarowuje.

W ostatnich latach głośno stało się o kwestii reelekcji prezydentów latynoamerykańskich. Zmiany dotychczasowego statusu na tej płaszczyźnie w pewnych krajach regionu były często interpretowane jako nowy trend – dążenia autorytarne lewicowych przywódców w regionie. W rzeczywistości jednak jest to dalekie od prawdy.

Uśpiony przez dekady temat wykorzystania energii nuklearnej w regionie w ostatnim okresie znów odżywa, do tego stopnia, iż mówi się o nowej erze nuklearnej w Ameryce Łacińskiej.

W ostatnich tygodniach pojawiły się nowe okoliczności, które sprawiły, że spór o Falklandy-Malwiny nabrał rumieńców i przyciągnął uwagę opinii międzynarodowej.

We wrześniu 2009 r. Komisja Europejska podsumowała dotychczasowe 10 lat strategicznego partnerstwa i sformułowała nowe wytyczne mające doprowadzić do zbliżenia z regionem Ameryki Łacińskiej. Jak wyglądało dotychczasowe „strategiczne partnerstwo”? Czy można spodziewać się nowej jakości we wzajemnych stosunkach?

W 2006 r. prezydent Felipe Calderón ogłosił wojnę, wojnę wymierzoną we wszechpotężne meksykańskie kartele narkotykowe. Po trzech latach wprowadzania w życie planu zwalczania narkobiznesu siłą efekty rozczarowują.

Nadchodzące 12 miesięcy przyniosą gorączkę kampanii wyborczych w sześciu kolejnych krajach Ameryki Łacińskiej. Kim są faworyci? Jak po wyborach będzie wyglądał krajobraz polityczny regionu?

Coraz częściej mówi się, że kraje latynoamerykańskie już uczestniczą lub są na skraju wkroczenia w wyścig zbrojeń. Czy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce? Czy owa tendencja może doprowadzić do otwartego konfliktu międzypaństwowego w regionie?

Do końca lat 90. ub. wieku kierunek latynoamerykański w polityce zagranicznej Rosji był praktycznie niewidoczny. Od początku XXI w. dynamika rozwoju wzajemnych relacji rośnie – z kulminacją w ostatnich dwóch latach.

Kryzys w Hondurasie ma istotne znaczenie nie tylko dla przyszłości tego państwa, lecz także całego regionu. Honduras stał się sceną wydarzeń ważnych z punktu widzenia całego kontynentu, testem dla jednych aktorów zachodniej hemisfery i pretekstem do rozgrywania swoich interesów przez innych.

W ostatnich latach nie tylko Rosja i Chiny zintensyfikowały współpracę z krajami latynoamerykańskimi, równie mocno swą obecność w regionie zaznaczyła też Islamska Republika Iranu. To właśnie wpływy Teheranu w Ameryce Łacińskiej, a nie Moskwy czy Pekinu, budzą obecnie największe zaniepokojenie w Waszyngtonie.

Od kilku lat w krajach latynoamerykańskich po władzę sięgają przedstawiciele lewej części sceny politycznej. Jakie są przyczyny przejmowania władzy przez lewicę w kolejnych państwach zachodniej półkuli?

Czy w sytuacji niespotykanej wcześniej ekspansji kartelów narkotykowych państwu meksykańskiemu rzeczywiście grozi upadek?

W tym samym czasie, kiedy cała Europa wyczekiwała zakończenia sporu na linii Moskwa–Kijów i wznowienia dostaw gazu z Rosji, na zachodniej półkuli miał miejsce inny kryzys gazowy.

Wybór Baracka Obamy na 44. prezydenta Stanów Zjednoczonych został w krajach latynoamerykańskich przyjęty z zadowoleniem. Odczytano to jako zapowiedź pozytywnych zmian w polityce Waszyngtonu wobec regionu. Czy słusznie?

W 50 lat po zwycięstwie Rewolucji nadal nie da się jednoznacznie ocenić, czy jej autor Fidel Castro miał rację, twierdząc "historia mnie uniewinni."

Czy Brazylia słusznie znalazła się w gronie BRIC, tj. 4 państw rozwijających się o największym potencjale ekonomicznym? Czy można ją uznać za regionalnego hegemona? Czy i jakie perspektywy posiada Brazylia, aby stać się mocarstwem światowym?

Czy obserwowane od kilku lat zbliżenie na linii Wenezuela–Rosja przybiera formę sojuszu strategicznego wymierzonego w USA i grożącego Zimną Wojną w Ameryce Łacińskiej?