Za sprawą irańskiej retoryki pod koniec grudnia i na początku stycznia w centrum uwagi międzynarodowej znalazła się możliwość zablokowania kluczowej dla transportu ropy naftowej Cieśniny Ormuz. Czy w rejonie tym może wkrótce dojść do konfrontacji militarnej?

Gdy w Rosji rozpoczyna się cykl wyborczy, który nieuchronnie przyniesie powrót na Kreml obecnego premiera Władimira Putina, stosunki między Moskwą a Waszyngtonem pogarszają się na całej linii.

Samoloty bezzałogowe (drony) są uważane za wielki sukces ostatnich lat globalnej kampanii antyterrorystycznej prowadzonej przez USA. Amerykanie są niekwestionowanym liderem w tej nowatorskiej technologii, lecz kilka państw próbuje dotrzymać im kroku, zwłaszcza Chiny.

Izrael nie jest entuzjastą „arabskiej wiosny” uważając, że sprzyja ona rozwojowi ekstremizmu islamskiego. Ale obecne wydarzenia w świecie arabskim właśnie przynoszą państwu żydowskiemu owoc w postaci pożądanej normalizacji stosunków z Turcją.

Dorównująca w swej brutalności poczynaniom Muammara Kadafiego w Libii kampania syryjskiego reżimu przeciwko przybierającemu na sile ruchowi protestu zmusza Turcję do przewartościowania polityki wobec Syrii, a nawet całej strategii regionalnej.

Arabia Saudyjska stała się nieformalnym liderem sił opierających się żądaniom zmian wyrażanym przez „arabską wiosnę”, wykorzystując wszystkie dostępne środki ekonomiczne, dyplomatyczne i militarne by powstrzymać ruchy protestu i stawiając znak zapytania nad przyszłością wieloletniego sojuszu z USA.

Jeśli już wcześniej można było oceniać, że w stosunkach na linii Waszyngton-Islamabad powiało wyjątkowym chłodem, to po ataku amerykańskich sił specjalnych 2 maja, w którym zginął szef al-Qaidy Osama bin Laden należy mówić o pełnym kryzysie.

Nie tylko Zachód ma kłopoty z wypracowaniem przejrzystej, czytelnej dla opinii publicznej strategii wobec konfliktu w Libii – także w Rosji w zeszłym tygodniu można było usłyszeć wyjątkowo donośny dwugłos czołowych przywódców tego kraju.

W przeddzień wizyty w USA prezydenta ChRL Hu Jintao obie strony podjęły szereg kroków mających poprawić atmosferę w stosunkach dwustronnych, ale przyćmiewa je coraz bardziej ewidentny wyścig zbrojeń.

Strategia powstrzymywania irańskiego programu nuklearnego środkami jawnymi i tajnymi stała się ostatnio na tyle skuteczna, że diametralnie zmniejszyło się ryzyko akcji militarnej przeciwko Iranowi.

Raport Pentagonu na temat rozwoju sił zbrojnych ChRL i potwierdzenie, że gospodarka chińska prześcignęła japońską to kolejne dowody postępującej zmiany światowego układu sił na korzyść ChRL.

Po tym jak podczas niedawnej wizyty w państwie żydowskim wiceprezydenta USA Joe Bidena doszło do niesłychanego wprost afrontu ze strony rządu izraelskiego, coraz częściej mówi się o prawdziwym kryzysie w stosunkach między Izraelem a USA.

Tarcia na linii Waszyngton-Pekin narastają na tyle mocno, że wielką niewiadomą stają się prognozy wielu obserwatorów wieszczących utworzenie przez Chiny i USA sprawnie funkcjonującego tandemu mającego decydujący głos w decyzjach na temat globalnej gospodarki i polityki.

Obecna pierwszoplanowa rola wojsk amerykańskich na Haiti nieuchronnie budzi kontrowersje, zwłaszcza w kontekście naznaczonej ingerencjami historii polityki USA wobec tego państwa.

Nastawienie irańskiego reżimu i jego ogromne problemy wewnętrzne każą z dużą dozą prawdopodobieństwa zakładać, że do porozumienia w sprawie kontrowersyjnego programu nuklearnego dojść w najbliższym czasie nie może. Co zrobi w tej sytuacji społeczność międzynarodowa?

Gdy premier Manmohan Singh udaje się do Waszyngtonu z pierwszą państwową wizytą zagranicznego przywódcy za administracji Obamy, stosunki między Indiami a USA wcale nie układają się tak rewelacyjnie jak można było się spodziewać po obiecującej końcówce prezydentury George’a W. Busha.

To Azja, a nie Europa będzie znajdować się w centrum polityki zagranicznej administracji Baracka Obamy, a na pierwszy plan wysuwają się coraz ważniejsze dla Waszyngtonu stosunki z ChRL.

Gdy wojna w Afganistanie wkracza w 9. rok przy być może gorszych perspektywach niż kiedykolwiek w ostatnich latach, prezydent USA Barack Obama musi wkrótce podjąć trudną, ale niezwykle ważną decyzję określającą, jak dalej ma wyglądać amerykańskie zaangażowanie w Afganistanie.

Zacieśniające się więzi energetyczne i brak percepcji zagrożenia ze strony Teheranu sprawiają, że Chiny wyrosły na głównego oponenta polityki sankcji wobec Iranu, ku której coraz bardziej skłania się Zachód.

Podczas gdy krytycy i malkontenci coraz częściej widzą w Afganistanie niekończący się, pożerający środki i nie prowadzący do niczego dobrego konflikt, faktycznie jest sporo powodów do optymizmu.

Czy Myanmar z pomocą Korei Północnej, z którą przez blisko ćwierć wieku nie utrzymywał stosunków dyplomatycznych, dąży do zbudowania własnej bomby atomowej?

Ambicje prezydenta USA Baracka Obamy by doprowadzić do rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego znajdują się w coraz większych tarapatach, gdyż żadna ze stron konfliktu nie podziela zapału Waszyngtonu.

Wiele wskazuje na to, że odwilż na linii Caracas-Waszyngton może być krótkotrwała, jako że liczba kwestii spornych między oboma stolicami wydaje się rosnąć z tygodnia na tydzień.

Po wizycie Hillary Clinton jasne jest, że administracja Baracka Obamy będzie kontynuowała proindyjską politykę poprzedniego prezydenta George’a W. Busha.

Prowokacyjna polityka KRL-D coraz bardziej irytuje Pekin. Czy władze chińskie są gotowe całkowicie odwrócić się od coraz bardziej uciążliwego długoletniego sojusznika?

Historyczna wizyta libijskiego przywódcy Muammara Kadafiego we Włoszech to dowód na to, że po rozwiązaniu wszystkich najważniejszych kwestii spornych oba państwa chcą budować szczególnie bliskie stosunki.

W stosunkach izraelsko-amerykańskich zapanowały rzadko spotykane napięcia, koncentrujące się wokół izraelskiego osadnictwa na okupowanych terytoriach palestyńskich.

Wybierając Egipt na miejsce kluczowego przemówienia, które ma przekonać świat muzułmański, że nie jest on i nie musi być w konflikcie z Ameryką, Barack Obama odkłada na bok potrzebę demokratyzacji sojuszniczych reżimów Bliskiego Wschodu i daje priorytet wysiłkom na rzecz osiągnięcia trwałego pokoju w regionie.

Prezydent USA uważa ruszenie z miejsca izraelsko-palestyńskiego procesu pokojowego za klucz do rozwiązania problemów Bliskiego Wschodu; premier Izraela akcentuje konieczność natychmiastowego przeciwstawienia się Iranowi. Czy stosunki Izraela z USA wchodzą w jeden z najgorszych okresów w historii?

Wszystko wskazuje na to, że elementy władz pakistańskich nie zamierzają zaprzestać wsparcia dla ekstremistycznych grup zbrojnych. Czy jednak ten instrument z wolna nie zaczyna wymykać się spod kontroli?

Widać już dobrze, że piraci z Somalii rozpoczęli drugi sezon swojej przestępczej działalności, co zmusza społeczność międzynarodową do gorączkowego poszukiwania środków przeciwdziałania temu procederowi.

Zaskakująco szybka wizyta prezydenta USA Baracka Obamy w Turcji może być zwiastunem ery bezprecedensowej współpracy turecko-amerykańskiej.

Stanowiące „siłę napędową” konfliktu w Iraku animozje między szyitami a sunnitami wydają się powoli gasnąć, ale jasne staje się, że zaostrza się spór na linii Kurdowie-Arabowie, co skłania przywódców kurdyjskich do poszukiwania poparcia w najbardziej nieoczekiwanym miejscu, tj. w Turcji.

Szereg ostatnich wydarzeń wskazuje, że relacje między USA a ChRL będą najważniejszymi, ale też najbardziej skomplikowanymi stosunkami bilateralnymi dla administracji Baracka Obamy.

Syria zajmuje kluczowe miejsce w polityce bliskowschodniej Baracka Obamy i to ona jest adresatem pierwszych, zapowiadanych w trakcie kampanii wyborczej, gestów Obamy pod adresem wieloletnich wrogów USA.

Gdy Waszyngton daje do zrozumienia, że Iran stoi u progu zdolności do wyprodukowania bomby atomowej, nieuchronne staje się podjęcie ostatecznej decyzji co zrobić z programem nuklearnym Teheranu.

Ostatni akt konwencjonalnej fazy brutalnego konfliktu na Sri Lance rozgrywa się przy całkowitej obojętności obu stron na los cywilów, co rodzi oskarżenia o zbrodnie wojenne.

Prezydent Hamid Karzai, jeszcze kilka lat temu uważany za wybawiciela Afganistanu, stracił zaufanie Stanów Zjednoczonych, które zastanawiają się teraz, czy jego odsunięcie nie stworzyłoby lepszych warunków do odwrócenia losów konfliktu.

Pakistan, gdzie Talibowie wydają się intensyfikować swoją przestępczą działalność, wyrasta na najpoważniejsze wyzwanie dla polityki zagranicznej Baracka Obamy.

Nakłaniając Kirgistan do wyrzucenia wojsk amerykańskich Rosja wydatnie umacnia swoją pozycję w Azji Środkowej, ale ryzykuje zaprzepaszczeniem rysujących się szans na ocieplenie w stosunkach z USA za nowej administracji Baracka Obamy.

Zajmując bliskie Hamasowi stanowisko wobec konfliktu w Strefie Gazy Turcja naraża na niebezpieczeństwo dobre stosunki z Izraelem i swój wizerunek skutecznego mediatora oraz wywołuje niewygodne pytania co do ewolucji całej polityki zagranicznej Turcji.

Chiny jako pierwsze mocarstwo sygnalizują zaniepokojenie polityką zagraniczną nowego prezydenta USA Baracka Obamy.

Izraelski atak na infrastrukturę Hamasu w Strefie Gazy bywa przedstawiany jako uderzenie w rozrastające się „irańskie imperium.” Czy jednak nie jest to wielki strategiczny błąd Izraela grający na korzyść Teheranu?

Obszar kontrolowany przez Tamilskie Tygrysy kurczy się w błyskawicznym tempie. Czy zbliża się koniec brutalnej wojny domowej na Sri Lance?

W 2008 roku Syria, głównie za sprawą mocarstw europejskich, zdołała przezwyciężyć międzynarodowy ostracyzm trwający od zabójstwa byłego premiera Libanu Rafika Haririego w lutym 2005 roku, a przyszły rok niesie ze sobą perspektywy dalszych sukcesów dyplomatycznych.

Nie ulega wątpliwości, że dzięki aktywnej i skutecznej dyplomacji Turcja w 2008 roku wyraźnie umocniła swoją rolę regionalną. Ale największym problemem w polityce zagranicznej Ankary pozostaje jej cel pierwszorzędny – członkostwo w Unii Europejskiej.

Doprowadzenie do pojednania Indii z Pakistanem miało być nowym, ważnym akcentem w strategii administracji Baracka Obamy wobec Afganistanu. Lecz po zamachach w Mumbai 26 listopada nieufność w stosunkach indyjsko-pakistańskich tylko się jeszcze pogłębia.

Mimo mobilizacji środków przez najpotężniejsze marynarki świata u wybrzeży Somalii piraci z tego kraju biją kolejne rekordy zuchwałości. W tle problemu piractwa znajduje się postępująca anarchia w Somalii, gdzie ponownie władzę mogą przejąć islamiści.

Podczas gdy dużo uwagi poświęcane jest ostatniemu zbliżeniu Rosji do niektórych państw Ameryki Łacińskiej, Chiny, których prezydent Hu Jintao właśnie odwiedza ten region, robią to samo od dłuższego czasu, z dużo mniejszym rozgłosem lecz daleko większą skutecznością.

Skalę ogromnych oczekiwań związanych ze zbliżającą się prezydenturą Baracka Obamy obrazuje liczba pochwał i pozytywnych gestów nie tylko ze strony przyjaciół Ameryki, ale też niemal wszystkich wrogów lub aktorów nie mających dobrych stosunków z supermocarstwem.

Przejmując schedę po George’u W. Bushu w styczniu 2009 roku, kolejny prezydent USA nie będzie mógł narzekać na brak wyzwań dla polityki zagranicznej i bezpieczeństwa narodowego kraju, zwłaszcza w regionie Bliskiego i Środkowego Wschodu.

Spotkanie w Arabii Saudyjskiej między przedstawicielami Talibów i rządu afgańskiego oraz pojednawcza retoryka dowódców amerykańskich rodzą spekulacje co do możliwego zakończenia konfliktu w drodze negocjacji z Talibami.

Mimo ciągłych napięć wokół interwencji rosyjskiej w Gruzji i nagłego wzrostu aktywności Rosji w tradycyjnie zdominowanej przez USA Zachodniej Hemisferze najbardziej prawdopodobne jest utrzymanie partnerstwa rosyjsko-amerykańskiego.

Pierwsza od 55 lat wizyta szefa dyplomacji amerykańskiej i zawarty kilka dni temu wcześniej układ o odszkodowaniach za włoską kolonizację stanowią kolejne ważne etapy w międzynarodowej rehabilitacji Libii.

Wojna gruzińsko-rosyjska wprowadziła niepewność do stosunków między Turcją a Rosją, w ostatnich latach przeżywających burzliwy rozwój.

Igrzyska Olimpijskie w Pekinie mają zaprezentować światu nowe oblicze Chin: państwa potężnego, nowoczesnego i przyjaźnie nastawionego do świata. Ostatnie miesiące dostarczają licznych dowodów, że w rzeczywistości Chiny już znajdują się w nielicznym gronie najbardziej wpływowych mocarstw.

Gdy konflikt w Afganistanie przybiera na intensywności, władze w Kabulu i Waszyngtonie z coraz większą irytacją wskazują na Pakistan jako źródło problemu.

Kierowany przez szyitę Nuri Malikiego rząd Iraku dzięki obniżeniu poziomu przemocy w kraju zyskuje na prestiżu i pewności siebie. Coraz większe kontrowersje wywołuje jednak kwestia długoterminowej obecności wojsk amerykańskich w Iraku.

Co prawda nie doszło do bezprecedensowego udziału japońskiej armii w akcji likwidowania skutków trzęsienia ziemi w Chinach, ale wiele wskazuje na to, że stosunki japońsko-chińskie wkraczają w jeden z najlepszych okresów w historii.

Wybór Chin jako pierwszego mocarstwa, które odwiedził prezydent Dmitrij Miedwiediew, rodzi pytanie, czy zwiastuje to nowe rozłożenie akcentów w polityce zagranicznej Rosji.

Katastrofalne uderzenie cyklonu Nargis i zupełnie nieodpowiedzialna polityka rządzącej Myanmarem junty, grożąca zwielokrotnieniem liczby ofiar, stawiają w centrum uwagi bliskie związki Chin z Myanmarem.

Brytyjski instytut Senlis Council w nowym raporcie uznaje Somalię za znakomity przykład błędów w „wojnie z terrorem”, wzmacniających tylko ekstremistów przeciw którym jest prowadzona.

Ostatnie spotkanie prezydentów Rosji i USA w czarnomorskim kurorcie Soczi przebiegło w bardzo pozytywnej atmosferze, ale nie przyniosło przełomu w źle ostatnio układających się stosunkach dwustronnych.

W 5 lat po inwazji amerykańskiej celem usunięcia dyktatora Saddama Husajna Irak jest państwem mnóstwa dotkliwych problemów, których rozwiązanie zajmie wiele lat, jeśli nie dekad.

Dwudniowa wizyta w Iraku prezydenta Iranu Mahmuda Ahmadinejada jest przełomowym wydarzeniem w przeważnie złych stosunkach dwustronnych i dowodem wzrostu regionalnej roli Iranu.

Decyzja radykalnego antyamerykańskiego kleryka Muktady al-Sadra o przedłużeniu zawieszenia broni na kolejne 6 miesięcy znacznie zwiększa szansę na utrzymanie pozytywnych dla stabilizacji Iraku efektów realizowanej od roku strategii „the surge.”

Szereg raportów wydanych ostatnio przez instytuty badawcze ostrzega przed realną groźbą przekształcenia Afganistanu w „upadłe państwo.” Jednak członkowie koalicji międzynarodowej nie kwapią się z większym zaangażowaniem w stabilizację tego kraju.

DR Kongo zostało niedawno określone najkrwawszym konfliktem od czasu II Wojny Światowej, ale zawarte 23 stycznia porozumienie rozejmowe daje realną szansę na pokój w najbardziej niespokojnej wschodniej części kraju.

Wydana ostatnio analiza Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i rządu irackiego rzuca nowe światło na rozważania na temat liczby cywilnych ofiar konfliktu w Iraku po 2003 roku.

Sri Lanka wkracza w rok 2008 z poważnymi obawami, iż 25-letni konflikt z Tamilskimi Tygrysami wkrótce wejdzie w najkrwawszą jak dotąd fazę, jako że armia przymierza się do decydującego starcia z rebeliantami.

Rok temu, w grudniu 2006 roku armia etiopska podjęła ofensywę, która w błyskawicznym tempie doprowadziła do usunięcia islamistów, sprawujących władzę w Somalii od kilku miesięcy. Jednak interwencja Etiopii nie przyniosła spokoju Somalii, która dziś według ONZ stała się najpoważniejszym kryzysem humanitarnym w Afryce.

Stonowane obchody 70. rocznicy masakry w Nankinie świadczą o tym, że Chiny widzą obecnie realną szansę na poprawę napiętych przez wiele lat stosunków z Japonią i są zdecydowane odłożyć trudne kwestie historyczne na bok.

Incydent związany z niedopuszczeniem przez Chiny do wizyty amerykańskiego lotniskowca Kitty Hawk w Hongkongu dowodzi, że stosunki wojskowe między ChRL a USA są jeszcze dalekie od pełnej normalizacji.