Mijająca właśnie czwarta rocznica wybuchu tzw. drugiej wojny libańskiej stanowi dobrą okazję dla bliższego przyjrzenia się ewolucji libańskiego ugrupowania Hezbollah – organizacji, która skutecznie stawiła wówczas czoła niekwestionowanej do tamtej pory potędze militarnej regionu, Izraelowi.

Rok 2010 z pewnością zapisze się jako jeden z najgorszych w historii Izraela pod względem ewolucji położenia strategicznego oraz swoistego międzynarodowego „klimatu”, w jakim funkcjonuje państwo żydowskie.

Gdy na początku czerwca br. Rada Bezpieczeństwa ONZ przegłosowała kolejny, czwarty już pakiet sankcji wobec Islamskiej Republiki Iranu, Stany Zjednoczone – inicjator i autor projektu rezolucji w tej sprawie – uznały to za wielki sukces wielostronnej dyplomacji międzynarodowej.

Część odpowiedzialności za tragiczny w skutkach rozwój wydarzeń w Afganistanie ponosi polska klasa polityczna, tocząca właśnie zażarty bój przed wyborami prezydenckimi, w którym „karta afgańska” jest – jak się okazuje – jedną z ważniejszych.

Świat może albo zaakceptować fakt nuklearyzacji Iranu ze wszystkimi negatywnymi konsekwencjami dla bezpieczeństwa regionu, albo też może podjąć działania „pozadyplomatyczne”, czyli w chwili obecnej w zasadzie już wyłącznie operację militarną.

Niedawno minął dokładnie rok od rozpoczęcia ofensywy sił pakistańskich w Dolinie Swat, która była jednym z ważniejszych elementów całego ciągu operacji wojskowych przeciwko Talibom. To dobry moment by zastanowić się, jak po upływie tego roku przedstawia się sytuacja na pakistańskim pograniczu z Afganistanem, a także jaka jest ogólna kondycja pakistańskich islamistów.

W powszechnej opinii w Polsce, katastrofa polskiego samolotu z delegacją państwową na pokładzie, do której doszło w lesie niedaleko Katynia 10 kwietnia 2010 roku może paradoksalnie – wbrew całemu złu jakie z sobą niosła – stać się prologiem nowego, bardziej optymistycznego rozdziału w historii stosunków polsko-rosyjskich.

Przebieg wojny w tym roku – a zwłaszcza to, czy uda się wdrożyć w życie zakładane rozwiązania strategiczne – zaważy nad przyszłością nie tylko samej kampanii afgańskiej, ale także i całej wojny z islamskim ekstremizmem.

Najnowszy wzrost napięcia na Bliskim Wschodzie oraz będące jego następstwem dalsze pogorszenie relacji między Izraelem a Stanami Zjednoczonymi są w ujęciu geopolitycznym kolejnymi odsłonami gwałtownego procesu kurczenia się strategicznej pozycji państwa żydowskiego w regionie.

Mijająca w tym miesiącu jedenasta rocznica uzyskania przez Polskę członkostwa w Sojuszu Północnoatlantyckim zbiega się z intensyfikacją prac nad nową koncepcją strategiczną NATO. Czy Sojusz może przetrwać jako efektywna struktura bez wewnętrznej spójności?

Choć nie znamy jeszcze pełnych i ostatecznych wyników wyborów parlamentarnych w Iraku z 7 marca br., to bez wątpienia już teraz można uznać je za sukces.

Proces umacniania się strategicznej pozycji i znaczenia Islamskiej Republiki Iranu w jej otoczeniu międzynarodowym uległ w ostatnich latach wyraźnemu przyspieszeniu. Iran konsekwentnie i wytrwale buduje status geopolitycznego lidera w regionie, mając nadzieję na uzyskanie w perspektywie najbliższej dekady pozycji regionalnego mocarstwa o statusie nuklearnym.

Pierwsza rocznica objęcia urzędu prezydenta USA przez Baracka Obamę to niejako naturalny moment dla wstępnych i ogólnych podsumowań tej prezydentury w zakresie polityki międzynarodowej.

Na Zachodzie często porównuje się aktualną sytuację społeczno-polityczną w Iranie z tym, co działo się w ostatnich miesiącach rządów szacha ponad trzy dekady temu. Paralele takie są jednak z gruntu bezzasadne, a nadzieje na szybki upadek teokracji irańskiej płonne.

„Cieplarniane” warunki funkcjonowania struktur Al-Kaidy w Jemenie sprawiły, że w ciągu minionych 5 lat kraj ten stał się dla islamistów ważnym (o ile wręcz nie najważniejszym) centrum szkoleniowym, organizacyjno-logistycznym i dowodzenia w regionie Bliskiego Wschodu.

Wiele wskazuje, że mamy do czynienia ze strategią, której rzeczywistym (choć niejawnym) celem jest rychły odwrót z Afganistanu, podjęty niezależnie od rozwoju sytuacji w tym kraju i niezależnie od tego, czy uda się stworzyć tam warunki zapobiegające odtworzeniu reżimu Talibów.

Rozgrywka o przyszłe geopolityczne ukształtowanie sił w regionie Bliskiego Wschodu toczy się przede wszystkim między Iranem a Arabią Saudyjską i pozostałymi arabskimi, sunnickimi krajami regionu.

Jak można było sie spodziewać, ruch pakistańskich Talibów pod nowym kierownictwem znacznie rozszerzył i zintensyfikował swą działalność na obszarze Pakistanu, w szczególności w aspekcie aktywności operacyjnej.

Rozwój sytuacji militarnej w Afganistanie w ostatnich tygodniach sugeruje, że wbrew wcześniejszym planom i zamiarom sił międzynarodowych nie udało się im na trwałe przejąć inicjatywy strategicznej z rąk Talibów i Al-Kaidy.

Niekorzystny dla Zachodu przebieg wydarzeń w wojnie z islamskim ekstremizmem w ostatnich latach sprawia, że muzułmańscy fanatycy i terroryści spod znaku wahhabizmu ponownie prowadzą dziś zakrojoną na szeroką skalę strategiczną ofensywę przeciwko państwom zachodnim oraz ich sojusznikom w regionie Azji, Bliskiego Wschodu i Afryki.

Czy śmierć szefa pakistańskich Talibów Baitullaha Mehsuda będzie mieć pozytywny wpływ na sytuację strategiczną w wojnie z islamskim ekstremizmem i terroryzmem w regionie „AfPak”?

Wbrew temu, co twierdzi znaczna część mediów i komentatorów, decyzja administracji prezydenta Baracka Obamy o rezygnacji z dalszego rozwijania lądowego komponentu MD nie jest jak się wydaje przejawem „realpolitik” Białego Domu.

Na rozkaz dowódcy sił ISAF, gen Stanleya McChrystala, zmianie uległ niedawno sposób prowadzenia działań bojowych w Afganistanie. Decyzja ta już po kilku dniach przyniosła pierwsze negatywne skutki dla działań sił międzynarodowych w Afganistanie.

Przeprowadzenie wyborów prezydenckich i lokalnych w Afganistanie, pomimo szeregu niedociągnięć, bez wątpienia stało się strategicznym sukcesem władz afgańskich i sił koalicji. Dla Talibów i Al-Kaidy z kolei była to pierwsza od dłuższego czasu propagandowa i polityczna porażka o takiej skali.

Jeszcze dziesięć lat temu zaledwie widoczne w Ameryce Łacińskiej, dziś Chiny są jednym z najważniejszych partnerów regionu. Od lat po cichu, bez politycznych fajerwerków (w przeciwieństwie do Rosji i Iranu), za to nadzwyczaj skutecznie wypełniają lukę po Stanach Zjednoczonych.

Jakie są szanse na wprowadzenie rzeczywistych sankcji gospodarczych przeciwko Islamskiej Republice Iranu i czy są one w stanie wymusić zmianę polityki Teheranu?

Dramatyczne wydarzenia na ulicach Teheranu zwróciły uwagę światowej opinii publicznej na sytuację wewnętrzną w Iranie, ale relacje tych wydarzeń i stosowane określenia często znacznie odbiegają od stanu faktycznego.

Wybory parlamentarne w Libanie (7 czerwca br.) zostały powszechnie uznane za zwycięstwo prozachodniej koalicji „Sojusz 14 Marca” nad ugrupowaniami opozycyjnymi, skupionymi wokół Hezbollahu w „Sojuszu 8 Marca”....

Terroryzm ma wszelkie szanse stać się jednym z najważniejszych czynników kształtujących rzeczywistość międzynarodową XXI wieku. Tym samym warto przybliżyć psychologiczne aspekty tego zjawiska, jako szczególnie istotne w analizie problemu.

Od kilku miesięcy napływają informacje wskazujące na możliwość przeprowadzenia przez al-Kaidę dużego, spektakularnego zamachu terrorystycznego (bądź całej serii) na cele położone bezpośrednio w Europie lub też związane z krajami europejskimi, w Azji Południowej albo na Bliskim Wschodzie.

Wydarzenia zachodzące w ostatnich kilku miesiącach na Bliskim Wschodzie i wokół niego sprawiają, że dramatycznemu przyspieszeniu ulega proces słabnięcia geopolitycznej pozycji Izraela - zwłaszcza względem swojego największego potencjalnego zagrożenia – Islamskiej Republiki Iranu.

Ostatnie tygodnie przyniosły w Iraku zaskakujący dla wielu obserwatorów wzrost przemocy i aktywności szeroko rozumianego zbrojnego podziemia. Czy jest to chwilowy efekt czy też zwiastun nowego etapu walk na tle wyznaniowym i etnicznym?

Wojna z islamskim fundamentalizmem i ekstremizmem podjęta przez międzynarodową koalicję powstałą wokół USA po zamachach terrorystycznych na Nowy Jork i Pentagon z 11 września 2001 roku, wkracza w ósmy rok.

Rozwój wydarzeń w regionie Bliskiego Wschodu w ostatnich kilku miesiącach skłania do postawienia tezy, że regionalna pozycja geopolityczna Islamskiej Republiki Iranu wciąż ulega wzmocnieniu.

Niekorzystne geopolityczne położenie Afganistanu sprawia, że w poszukiwaniu alternatywy dla trasy pakistańskiej logistycy NATO i USA skazani są na drogi zaopatrzeniowe wiodące albo bezpośrednio przez terytorium Rosji, albo przez obszary znajdujące się w rosyjskiej strefie wpływów.

Uprowadzenie Polaka w Pakistanie miało najpewniej całkowicie intencjonalny charakter – Talibom zależało właśnie na obywatelu RP, nie zaś na jakimkolwiek innym obcokrajowcu, w celu realizacji szerszych strategicznych celów.

Czy oczekiwania towarzyszące wyborowi Baracka Obamy na 44. prezydenta USA znajdują uzasadnienie wobec skomplikowanej rzeczywistości, otaczającej Amerykę na początku XXI wieku?

Wraz z wkroczeniem izraelskich sił lądowych do Strefy Gazy, wieczorem 3 stycznia br., operacja „Cast Lead” weszła w kolejną fazę, która powinna potrwać kilka tygodni. Jest jednak mało prawdopodobne, aby operacja ta powiodła się w pełni i przyniosła Izraelowi spodziewane efekty.

Pakistańskie radykalne ugrupowania islamskie intensyfikują działania wymierzone w infrastrukturę logistyczną sił międzynarodowych ISAF/OEF, znajdującą się na terytorium Pakistanu.

Zachód stoi dziś wobec wielu niebezpieczeństw i wyzwań, a tymczasem pozycja NATO z powodu kilku trendów i procesów w środkowisku międzynarodowym ulega osłabieniu.

Wyłaniający się obraz sytuacji po zamachach w Bombaju sugeruje, że mamy do czynienia ze starannie zaplanowaną ofensywą Al-Kaidy, której strategiczne cele wykraczają daleko poza region Azji Południowej.

Zwycięstwo Baracka Obamy w wyborach prezydenckich w USA bywa odbierane jako zapowiedź bardziej koncyliacyjnego podejścia do kwestii afgańskiej. Ale rokowania z Talibami powinny być podjęte tylko z pozycji silniejszego.

Ostatnie tygodnie przyniosły nagły wzrost napięcia w stosunkach między Libanem a Syrią. Czy Damaszek zmierza do stworzenia sobie pretekstu do interwencji na terytorium sąsiada?

Wpływ nowej postawy Rosji na arenie międzynarodowej zaczyna być odczuwalny w wielu różnych aspektach i regionach świata, w tym m.in. w kontekście tzw. kwestii irańskiej.

W rezultacie konfliktu gruzińsko-rosyjskiego w górach Kaukazu zaczął wyłaniać się nowy ład międzynarodowy, charakteryzujący się intensywną rywalizacją mocarstw o wpływy i kurczące się zasoby naturalne na świecie.

Dramat polskich żołnierzy, który rozegrał się 20 sierpnia na drodze w prowincji Ghazni, nie powinien budzić zaskoczenia, bowiem sytuacja operacyjna i strategiczna w Afganistanie ulega systematycznie pogorszeniu już od wielu miesięcy.

Majowa eskalacja długiego kryzysu politycznego w Libanie przyniosła umocnienie pozycji Hezbollahu oraz roli Iranu na obszarze Lewantu. Ten sukces Teheranu może jednak okazać się przysłowiowym „pyrrusowym zwycięstwem.”