Indie już pokazały, że zaczynają wycinać sobie swoją własną drogę w Azji. Ale może ona prowadzić do starć ze Stanami Zjednoczonymi.

Osama bin Laden jest martwy, ale jego bliski sojusznik i szef Talibów Mułła Omar wciąż komplikuje przyszłość Afganistanu.

Plany założenia politycznego biura łącznikowego Talibów w Katarze sugerują, że rozmowy pokojowe mogą w końcu przynosić postęp. Ale czy Talibowie naprawdę są gotowi zaprzestać walki?

Trójstronna konferencja w zeszłym miesiącu uwypukliła możliwości, jak też i ograniczenia, nowej kampanii dyplomatycznej Turcji w Azji Środkowej.

Omyłkowe zabicie 24 żołnierzy pakistańskich przez śmigłowce NATO wywołało gniewną reakcję Pakistanu – i jeszcze bardziej przyćmiło wszelkie perspektywy na uzyskanie wzajemnego zaufania.

Wcześniej obawiając się wejścia USA do Afganistanu, niektórzy w Rosji teraz boją się, że wyjście Stanów Zjednoczonych uczyni z niej większy cel dla islamskich bojowników.

Chociaż powszechnie mówi się teraz, że Stany Zjednoczone nie nauczyły się niczego z doświadczenia radzieckiego w Afganistanie, prawda jest taka, że obie wojny nie mają ze sobą nic wspólnego.

Ostrzeżenie Mike’a Mullena, że Pakistan wykorzystuje ekstremizm jako instrument polityki oznacza poważną zmianę amerykańskiego tonu. Jak zareaguje Pakistan?

Burhanuddin Rabbani, były prezydent Afganistanu, który został zamordowany 20 września, był jednym z tych przywódców afgańskich, którzy definiowali i odzwierciedlali krwawą historię tego kraju w ciągu minionych 40 lat.

Dopóki wszystkie strony zamieszane w wojnę domową w Afganistanie nie będą traktowały jej jako marnotrawstwo środków, dopóty nie będzie trwałego pokoju. W chwili obecnej nie wygląda to dobrze.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zestrzelenia przez afgańskich Talibów amerykańskiego śmigłowca Chinook w dniu 6 sierpnia i śmierci 30 żołnierzy amerykańskich.

Niechęć lokalnej administracji do wzięcia odpowiedzialności za swoje własne bezpieczeństwo powinna stanowić dzwonek alarmowy dla centralnej administracji afgańskiej – i jej protektorów w Waszyngtonie.

W mrocznym świecie afgańskiej polityki niewiele było mroczniejszych, a zarazem ważniejszych postaci niż Ahmad Wali Karzai. Młodszy, przyrodni brat prezydenta Afganistanu Hamida Karzai, 49-letni Ahmad był powszechnie uważany za najpotężniejszego polityka w Kandaharze, drugim co do wielkości mieście Afganistanu i kolebce Talibów.

To Afganistan, który ponad 2 dekady temu był jednym z głównych geopolitycznych pól bitewnych w trakcie Zimnej Wojny, teraz jest jednym z obszarów, gdzie „reset” amerykańsko-rosyjski wykazuje najbardziej konkretne rezultaty.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ogłoszonej 22 czerwca przez prezydenta USA Baracka Obamę decyzji o wycofaniu 33 tysięcy wojsk z Afganistanu.

Sojusz między powiązanym z al-Qaidą Islamskim Ruchem Uzbekistanu (IMU) a Talibami może nie tylko zdestabilizować północny Afganistan, ale też uczynić z niego odskocznię dla ataków w całej Azji Środkowej.

Słuchając Amerykanów i Europejczyków, jest to początek końca gry w Afganistanie. Ale tylko Zachód widzi to w ten sposób. Dość inny obraz wyłania się z punktu obserwacyjnego przywódców w Azji Południowej i na Bliskim Wschodzie.

Efekty zaprowadzania pokoju i demokracji na afgańskiej ziemi należy ocenić krytycznie. Kraj, który od dawna określany był mianem „cmentarzyska imperiów”, kolejny raz okazuje się terenem niemożliwym do kontrolowania.

Jak śmierć Osamy bin Ladena i przetasowania w zespole Baracka Obamy ds. obrony narodowej prawdopodobnie wpłyną na stosunki amerykańsko-rosyjskie.

Po śmierci Osamy bin Ladena Rosja wyciąga rękę do Pakistanu, Afganistanu i Azji Środkowej próbując utrzymać radykalizm islamski z dala od swojej południowej flanki.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zabicia lidera al-Qaidy Osamy bin Ladena przez amerykańskie siły specjalne w Pakistanie 1 maja.

Reintegracja partyzantów miała pozwolić USA zostawić po sobie bardziej stabilny Afganistan. Projekt ten wygląda na porażkę.

Starania o doprowadzenie Talibów do stołu negocjacyjnego zwracają się ku nowemu frontowi: Turcji. W ciągu ostatnich tygodni zarówno afgańskie jak i tureckie władze wyraziły poparcie dla pomysłu ustanowienia biura przedstawicielskiego Talibów w Turcji.

Oczywiste jest, że wysiłki społeczności międzynarodowej w zakresie odbudowy Afganistanu w większości ominęły kobiety i dziewczęta.

Ludzkie, fiskalne i polityczne koszty logistycznych misji zaopatrzeniowych ISAF rosną – po części z powodu niezaspokojonych potrzeb paliwowych wojska amerykańskiego.

Obecne chwile są bardzo trudne dla stosunków między Iranem a Afganistanem, gdyż od grudnia trwa niewyjaśniona blokada dostaw paliwa z Iranu do Afganistanu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące opublikowanego 16 grudnia pierwszego corocznego przeglądu strategii USA wobec konfliktu w Afganistanie i Pakistanie.

Dlaczego teraz jest właściwy czas na pojednanie i integrację w Afganistanie? Z kim konkretnie rząd powinien się pojednać? I jak może to zostać osiągnięte?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące decyzji szczytu NATO w stolicy Portugalii, Lizbonie w dniach 19-20 listopada.

Kiedy prezydent Afganistanu Hamid Karzai potwierdził, że jego szef sztabu był odbiorcą właśnie takiej transakcji na kwotę prawie 1 miliona dolarów od irańskiego ambasadora w Kabulu, rzucił światło – być może nieświadomie – na dynamiczną politykę zagraniczną Iranu wobec jego sąsiadów.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące coraz liczniejszych sygnałów na temat wstępnych rozmów między rządem Afganistanu a rebeliantami.

Doniesienia, że shura z Quetty afgańskich Talibów zgodziła się wznowić negocjacje z rządem afgańskim rodzą pytanie czy możliwy jest jakiś wykonalny układ o podziale władzy w Afganistanie.

Afganistan nie zawsze był otchłanią za jaką uchodzi dzisiaj. Jeśli ma zostać ustabilizowany, musi ponownie zająć pozycję tranzytową między swoimi wieloma sąsiadami.

Poza skutkami doraźnymi, blokada szlaków zaopatrzeniowych NATO ujawnia głębokie podziały między Islamabadem a Waszyngtonem co do przyszłego kursu wojny w sąsiednim Afganistanie.

Projekt Teheranu “trzech państw perskojęzycznych” zmierza do podporządkowania sobie Afganistanu.

Rola Indii w Afganistanie jest entuzjastycznie przyjmowana jako triumf miękkiej potęgi. W rzeczywistości sprawiła tylko, że konflikt z Pakistanem stał się bardziej prawdopodobny.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zdymisjonowania w dniu 23 czerwca w atmosferze skandalu dowódcy wojsk amerykańskich i koalicyjnych w Afganistanie, generała Stanleya McChrystala.

Część odpowiedzialności za tragiczny w skutkach rozwój wydarzeń w Afganistanie ponosi polska klasa polityczna, tocząca właśnie zażarty bój przed wyborami prezydenckimi, w którym „karta afgańska” jest – jak się okazuje – jedną z ważniejszych.

Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa to ogromne forum współpracy państw świata w celu stabilizacji regionu i wzmocnienia afgańskiego rządu. O tym, że jest to inicjatywa ważna, świadczyć może żywe włączenie się w nią także byłych państw neutralnych, przede wszyskim Szwecji i Finlandii.

Afganistan ma 34 prowincje z całkowitą liczbą 364 okręgów. Pytanie brzmi teraz: ile jeszcze operacji militarnych będzie potrzeba do zabezpieczenia całego kraju?

Przebieg wojny w tym roku – a zwłaszcza to, czy uda się wdrożyć w życie zakładane rozwiązania strategiczne – zaważy nad przyszłością nie tylko samej kampanii afgańskiej, ale także i całej wojny z islamskim ekstremizmem.

Antyzachodnia retoryka prezydenta Afganistanu Hamida Karzai zwróciła uwagę stolic na całym świecie i Kabul nie jest wyjątkiem.

Chociaż Tadżykistan wciąż jest daleki od bycia kwitnącym, demokratycznym społeczeństwem, jego sukces jeśli chodzi o zakończenie wojny domowej i dojście do pojednania prowadzi niektórych do sugerowania, że tadżyckie doświadczenia mogłyby zostać zastosowane jako model w sąsiednim Afganistanie.

Jedyną racjonalną drogą naprzód dla Afganistanu jest kwarantanna religijnych fanatyków, starannie wychowywanych przez Pakistan, i przyjęcie z powrotem tylko tych, którzy uwolnili się od toksycznej ideologii religijnych fundamentalistów.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące bezprecedensowych aresztowań kilku liderów afgańskich Talibów w Pakistanie i możliwych konsekwencji dla konfliktu w Afganistanie.

Przez ostatni rok Gruzja desperacko próbowała przyciągnąć uwagę Białego Domu prezydenta USA Baracka Obamy. W końcu może jej się udało - dzięki wsparciu misji NATO w Afganistanie.

Stany Zjednoczone generalnie mile widzą wszelką pomoc w Afganistanie, gdzie Waszyngton przewodzi wysiłkom NATO w walce o ustabilizowanie tego kraju. Gruzja jednak może okazać się wyjątkiem.

Wiele wskazuje, że mamy do czynienia ze strategią, której rzeczywistym (choć niejawnym) celem jest rychły odwrót z Afganistanu, podjęty niezależnie od rozwoju sytuacji w tym kraju i niezależnie od tego, czy uda się stworzyć tam warunki zapobiegające odtworzeniu reżimu Talibów.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ogłoszonej 1 grudnia przez prezydenta USA Baracka Obamę nowej strategii wobec konfliktu w Afganistanie.

Przegląd palety oczekiwań społeczności międzynarodowej i wyzwań dla prezydenta Afganistanu Hamida Karzai po uzyskaniu przez niego drugiej kadencji prezydenckiej.

Czy zatwierdzenie drugiej kadencji prezydenckiej Hamida Karzai sygnalizuje pojawienie się "syndromu Hosniego Mubaraka" w podejściu Zachodu do Afganistanu?

Rozwój sytuacji militarnej w Afganistanie w ostatnich tygodniach sugeruje, że wbrew wcześniejszym planom i zamiarom sił międzynarodowych nie udało się im na trwałe przejąć inicjatywy strategicznej z rąk Talibów i Al-Kaidy.

Gdy wojna w Afganistanie wkracza w 9. rok przy być może gorszych perspektywach niż kiedykolwiek w ostatnich latach, prezydent USA Barack Obama musi wkrótce podjąć trudną, ale niezwykle ważną decyzję określającą, jak dalej ma wyglądać amerykańskie zaangażowanie w Afganistanie.

Na rozkaz dowódcy sił ISAF, gen Stanleya McChrystala, zmianie uległ niedawno sposób prowadzenia działań bojowych w Afganistanie. Decyzja ta już po kilku dniach przyniosła pierwsze negatywne skutki dla działań sił międzynarodowych w Afganistanie.

Podczas gdy krytycy i malkontenci coraz częściej widzą w Afganistanie niekończący się, pożerający środki i nie prowadzący do niczego dobrego konflikt, faktycznie jest sporo powodów do optymizmu.

Przeprowadzenie wyborów prezydenckich i lokalnych w Afganistanie, pomimo szeregu niedociągnięć, bez wątpienia stało się strategicznym sukcesem władz afgańskich i sił koalicji. Dla Talibów i Al-Kaidy z kolei była to pierwsza od dłuższego czasu propagandowa i polityczna porażka o takiej skali.

Po ostatnich zamachach terrorystycznych w Kabulu zaistniały nowe obawy o bezpieczeństwo wyborów prezydenckich w Afganistanie.

Wojna z islamskim fundamentalizmem i ekstremizmem podjęta przez międzynarodową koalicję powstałą wokół USA po zamachach terrorystycznych na Nowy Jork i Pentagon z 11 września 2001 roku, wkracza w ósmy rok.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ogłoszonej 27 marca przez prezydenta USA Baracka Obamę nowej strategii wobec konfliktu w Afganistanie i przyległych regionach Pakistanu.

Niekorzystne geopolityczne położenie Afganistanu sprawia, że w poszukiwaniu alternatywy dla trasy pakistańskiej logistycy NATO i USA skazani są na drogi zaopatrzeniowe wiodące albo bezpośrednio przez terytorium Rosji, albo przez obszary znajdujące się w rosyjskiej strefie wpływów.

Prezydent Hamid Karzai, jeszcze kilka lat temu uważany za wybawiciela Afganistanu, stracił zaufanie Stanów Zjednoczonych, które zastanawiają się teraz, czy jego odsunięcie nie stworzyłoby lepszych warunków do odwrócenia losów konfliktu.

Ogromne wyzwania Bliskiego Wschodu sprawiają, że polityka Obamy wobec tego regionu może więc stać się syzyfowym – ogromnym a zarazem daremnym wysiłkiem.

Pakistańskie radykalne ugrupowania islamskie intensyfikują działania wymierzone w infrastrukturę logistyczną sił międzynarodowych ISAF/OEF, znajdującą się na terytorium Pakistanu.

Zwycięstwo Baracka Obamy w wyborach prezydenckich w USA bywa odbierane jako zapowiedź bardziej koncyliacyjnego podejścia do kwestii afgańskiej. Ale rokowania z Talibami powinny być podjęte tylko z pozycji silniejszego.

Spotkanie w Arabii Saudyjskiej między przedstawicielami Talibów i rządu afgańskiego oraz pojednawcza retoryka dowódców amerykańskich rodzą spekulacje co do możliwego zakończenia konfliktu w drodze negocjacji z Talibami.

Dramat polskich żołnierzy, który rozegrał się 20 sierpnia na drodze w prowincji Ghazni, nie powinien budzić zaskoczenia, bowiem sytuacja operacyjna i strategiczna w Afganistanie ulega systematycznie pogorszeniu już od wielu miesięcy.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące stosunków Pakistanu z najważniejszymi partnerami regionalnymi po rezygnacji prezydenta Perveza Musharrafa w dniu 18 sierpnia.

Błędna strategia USA w Afganistanie i Pakistanie; rosnący bilans ofiar cywilnych ataków Talibów i koalicji; odmowa zaakceptowania odpowiedzialności przez siły koalicyjne; malejąca wiarygodność Karzai; eskalacja ataków po obu stronach; brak wsparcia dla wojny wśród państw członkowskich NATO wróżą porażkę w Afganistanie.

Zamach na ambasadę Indii w Kabulu w dniu 7 lipca ponownie zwraca uwagę na Afganistan - tym razem jako nowy obszar starej rywalizacji indyjsko-pakistańskiej.

Gdy konflikt w Afganistanie przybiera na intensywności, władze w Kabulu i Waszyngtonie z coraz większą irytacją wskazują na Pakistan jako źródło problemu.

Podczas ostatniej podróży do Europy prezydent USA George W. Bush apelował o większe wsparcie dla kampanii w Afganistanie. Jednak deklarowany przez Europę poziom poparcia wydaje się być niewystarczający by pozwolić rządowi afgańskiemu na konsolidację kontroli nad krajem.

Stosunki między amerykańskimi a pakistańskimi siłami zbrojnymi są w kryzysie po potyczce i amerykańskim uderzeniu powietrznym na pakistański posterunek graniczny, w którym zginęło 11 pakistańskich żołnierzy.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące szczytu NATO w stolicy Rumunii Bukareszcie w dniach 2-4 kwietnia.

Irak, Afganistan i Pakistan są prawie niewidoczne w amerykańskiej kampanii prezydenckiej. Sytuacja ta może się nie utrzymać.

Szereg raportów wydanych ostatnio przez instytuty badawcze ostrzega przed realną groźbą przekształcenia Afganistanu w „upadłe państwo.” Jednak członkowie koalicji międzynarodowej nie kwapią się z większym zaangażowaniem w stabilizację tego kraju.

Nadzieje Afganistanu na postęp i bezpieczeństwo więdną. Europa musi stanąć na czele skoordynowanej nowej strategii zanim nie będzie zbyt późno.

Obecny rok jest najkrwawszym dla sił USA i NATO w Afganistanie od upadku reżimu Talibów pod koniec 2001 roku. Ale podczas gdy wzrosła liczba samobójczych zamachów bombowych i ofiar cywilnych, być może najbardziej niepokojącym zdarzeniem jest to, że przemoc opóźnia ważne projekty z zakresu odbudowy kraju, zmierzające do znaczącego poprawienia bytu milionów Afgańczyków.