Interwencja zbrojna w Libii, mająca na celu wdrożyć rezolucję 1973 Rady Bezpieczeństwa ONZ, spotkała się z mieszaną reakcją krajów latynoamerykańskich.

Szacuje się, że 90% kokainy trafiającej na rynek amerykański przemycane jest obecnie korytarzem środkowoamerykańskim. Organizacja nowych szlaków przerzutowych na obszarze państw Ameryki Środkowej i ekspansja karteli meksykańskich na tamtejsze tereny doprowadzają do destabilizacji w regionie.

Kiedy w styczniu 2009 r. Barack Obama obejmował urząd prezydenta, Ameryka Łacińska z nadzieją oczekiwała serii pozytywnych zmian w polityce Waszyngtonu wobec regionu. Po ponad roku rządów nowej administracji, mimo pewnych pozytywnych sygnałów, rejestr jej dokonań na zachodniej półkuli jednak rozczarowuje.

W ostatnich latach głośno stało się o kwestii reelekcji prezydentów latynoamerykańskich. Zmiany dotychczasowego statusu na tej płaszczyźnie w pewnych krajach regionu były często interpretowane jako nowy trend – dążenia autorytarne lewicowych przywódców w regionie. W rzeczywistości jednak jest to dalekie od prawdy.

Uśpiony przez dekady temat wykorzystania energii nuklearnej w regionie w ostatnim okresie znów odżywa, do tego stopnia, iż mówi się o nowej erze nuklearnej w Ameryce Łacińskiej.

We wrześniu 2009 r. Komisja Europejska podsumowała dotychczasowe 10 lat strategicznego partnerstwa i sformułowała nowe wytyczne mające doprowadzić do zbliżenia z regionem Ameryki Łacińskiej. Jak wyglądało dotychczasowe „strategiczne partnerstwo”? Czy można spodziewać się nowej jakości we wzajemnych stosunkach?

Nadchodzące 12 miesięcy przyniosą gorączkę kampanii wyborczych w sześciu kolejnych krajach Ameryki Łacińskiej. Kim są faworyci? Jak po wyborach będzie wyglądał krajobraz polityczny regionu?

Coraz częściej mówi się, że kraje latynoamerykańskie już uczestniczą lub są na skraju wkroczenia w wyścig zbrojeń. Czy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce? Czy owa tendencja może doprowadzić do otwartego konfliktu międzypaństwowego w regionie?

Do końca lat 90. ub. wieku kierunek latynoamerykański w polityce zagranicznej Rosji był praktycznie niewidoczny. Od początku XXI w. dynamika rozwoju wzajemnych relacji rośnie – z kulminacją w ostatnich dwóch latach.

Jeszcze dziesięć lat temu zaledwie widoczne w Ameryce Łacińskiej, dziś Chiny są jednym z najważniejszych partnerów regionu. Od lat po cichu, bez politycznych fajerwerków (w przeciwieństwie do Rosji i Iranu), za to nadzwyczaj skutecznie wypełniają lukę po Stanach Zjednoczonych.

W ostatnich latach nie tylko Rosja i Chiny zintensyfikowały współpracę z krajami latynoamerykańskimi, równie mocno swą obecność w regionie zaznaczyła też Islamska Republika Iranu. To właśnie wpływy Teheranu w Ameryce Łacińskiej, a nie Moskwy czy Pekinu, budzą obecnie największe zaniepokojenie w Waszyngtonie.

Od kilku lat w krajach latynoamerykańskich po władzę sięgają przedstawiciele lewej części sceny politycznej. Jakie są przyczyny przejmowania władzy przez lewicę w kolejnych państwach zachodniej półkuli?

Czasem wydawać się może, że cały glob wiwatuje na cześć Obamy jednomyślnie, ale w Ameryce Łacińskiej Obama-mania ma inny ton.

Wybór Baracka Obamy na 44. prezydenta Stanów Zjednoczonych został w krajach latynoamerykańskich przyjęty z zadowoleniem. Odczytano to jako zapowiedź pozytywnych zmian w polityce Waszyngtonu wobec regionu. Czy słusznie?

Podczas gdy dużo uwagi poświęcane jest ostatniemu zbliżeniu Rosji do niektórych państw Ameryki Łacińskiej, Chiny, których prezydent Hu Jintao właśnie odwiedza ten region, robią to samo od dłuższego czasu, z dużo mniejszym rozgłosem lecz daleko większą skutecznością.

Podczas gdy uwaga Waszyngtonu w ostatnich latach była skupiona na Iraku i wojnie z terroryzmem, wpływy Iranu w Ameryce Łacińskiej stale rosną.

Irańskie posunięcia zmierzające do umocnienia więzi z Wenezuelą, Boliwią i innymi lewicowymi rządami w Ameryce Łacińskiej budzą coraz większe obawy w USA. Rosnące więzi Iranu odzwierciedlają wspólne cele polityczne i gospodarcze oraz antyamerykański sentyment.