Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące kryzysu w stosunkach turecko-francuskich wywołanego przyjęciem przez francuskie Zgromadzenie Narodowe w dniu 22 grudnia prawa kryminalizującego zaprzeczanie ludobójstwu na Ormianach.

Na peryferiach Europy tlą się konflikty, o których niewielu Europejczyków już pamięta. Niektóre z nich trwają tak długo, że stały się częścią politycznego krajobrazu regionu. Od 20 lat przedmiotem takiego sporu między Armenią i Azerbejdżanem jest Górski Karabach.

Ukraina jest jednym z zaledwie kilkunastu krajów w dzisiejszym świecie, który ma ujemny wzrost populacji. I nie przypadkiem z prawie wszystkimi pozostałymi łączy ją jedna cecha charakterystyczna: jest postkomunistycznym państwem europejskim.

„Tunisami” – polityczne tsunami, które wyruszyło z Tunezji – szybko przekroczyło granice Północnej Afryki i Bliskiego Wschodu. Jego echa słychać wyraźnie od Suazi w Południowej Afryce, Ugandy w rejonie Wielkich Jezior, po bliską nam Białoruś, a także Armenię i wyspiarskie Malediwy.

Rosja zaczyna coraz mocniej bronić swoich interesów na Zakaukaziu. Do tego celu wykorzystuje słabość Armenii oraz tradycyjne, historycznie uwarunkowane animozje pomiędzy głównymi państwami tego regionu.

Po problemach japońskiej Fukushimy, rzut okiem na 5 kompleksów reaktorów gdzie bezpieczeństwo jest problemem i które mogą w przyszłości stać się przedmiotem obaw.

Istnieje ryzyko, że wydarzenia rozgrzewające konflikt na linii Erewań-Stepanakert-Baku przerodzą się w otwarty konflikt. Takie działania polityczne Moskwy mogą być początkiem realizacji scenariusza „gruzińskiego” na Kaukazie.

W rok po podpisaniu "historycznych" protokołów o normalizacji stosunków między Armenią a Turcją ich przyszłość jest niejasna, jako że w żadnym z państw nie doszło do parlamentarnej ratyfikacji dokumentów.

Asymetria stosunków armeńsko-rosyjskich była ostatnio widoczna przy podpisywaniu zmodyfikowanego porozumienia ws. bezpieczeństwa podczas wizyty w Armenii prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa. Ma ono poważne wady i wywołało krytykę w Armenii z 4 głównych powodów.

Prezydenci Rosji i Armenii podpisali 20 sierpnia protokół przedłużający bilateralny traktat obronny z 1995 roku. Chociaż protokół ten jest uważany jedynie za przedłużenie istniejącego układu, są w nim nowe, ważne cechy.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące podpisania przez Armenię i Turcję w Zurychu 10 października historycznych protokołów o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych i rozwoju stosunków dwustronnych.

Wspólne oświadczenie wydane 31 sierpnia przez Turcję i Armenia mówi, że oba państwa przeprowadzą 6 tygodni konsultacji dyplomatycznych przed podpisaniem dwóch protokołów, które ustanowią formalne więzi dyplomatyczne. Rozmowy te wciąż jednak stoją w obliczu potencjalnych pułapek.

Azerbejdżan niepokoi to, że Turcja i Armenia mogą wkrótce sformalizować układ odkładający na bok największe zmartwienie Baku: przywrócenie suwerenności nad Nagornym Karabachem i sąsiednimi regionami Azerbejdżanu.

Weekendowa „futbolowa dyplomacja” między Armenią i Turcją skłania do rozważań, czy nastąpiła zasadnicza zmiana w przeważnie wrogich stosunkach między tymi państwami.