Pomimo głębokiego impasu dyplomatycznego sytuacja w Syrii nie jest statyczna. Dochodzi do istotnych zmian, z których wszystkie grają na niekorzyść reżimu Assada, a najważniejsze dotyczą rosnącej rangi, spójności i siły rebelianckiej Wolnej Armii Syryjskiej (FSA).

Obecnie Hezbollah nie wygląda już na tak nietykalne ugrupowanie jak jeszcze rok temu. Ruch ten jest jedną z rzadziej wskazywanych ofiar arabskich wstrząsów z roku 2011.

Najwyraźniej nieuchronny zmierzch reżimu Kadafiego w Libii rozbudził wśród części zachodnich komentatorów nadzieje dotyczące tak zwanej arabskiej wiosny. Liczą oni na to, że po triumfie wolności w Libii to reżim Assada będzie kolejnym, który upadnie.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące stanowisk pierwszoplanowych aktorów zagranicznych wobec pogłębiającego się kryzysu wewnętrznego w Syrii.

Hermetycznie odseparowana od wpływów zachodnich, wyobcowana od Stanów Zjednoczonych i technicznie wciąż w stanie wojny z Izraelem, Syria jest wielką niewiadomą w epidemii furii rozprzestrzeniającej się po Bliskim Wschodzie.

Jeśli przymierze z Iranem jest czysto pragmatyczne, to dlaczego takie trudne okazuje się zaoferowanie Syrii właściwego bodźca by odciągnąć ją od Teheranu?

Syria zajmuje kluczowe miejsce w polityce bliskowschodniej Baracka Obamy i to ona jest adresatem pierwszych, zapowiadanych w trakcie kampanii wyborczej, gestów Obamy pod adresem wieloletnich wrogów USA.

Po wybuchu samochodu-pułapki w stolicy Syrii Damaszku w dniu 27 września i śmierci 17 osób najbardziej uderzające jest to, jak wiele teorii jest potencjalnie wiarygodnych.

Niedawna wizyta prezydenta Syrii Baszara Assada w Soczi podkreśla dążenie Damaszku do wzmocnienia więzi z Rosją po konflikcie rosyjsko-gruzińskim.