Fala protestów na Bliskim Wschodzie skłania wielu analityków do zastanawiania się czy reżimy w Azji Środkowej także mogłyby stanąć w obliczu rozruchów.

Po śmierci Osamy bin Ladena Rosja wyciąga rękę do Pakistanu, Afganistanu i Azji Środkowej próbując utrzymać radykalizm islamski z dala od swojej południowej flanki.

Spośród wielkich mocarstw ubiegających się o wpływy w poradzieckiej Azji Środkowej Chiny są najcichszym, najbardziej systematycznym i najbardziej niebezpiecznym.

Peryferyjna rywalizacja o wpływy między Unią Europejską a Rosją w szerokim łuku państw obejmującym Europę Wschodnią, Kaukaz i Azję Środkową zmienia swój kształt.

Polityka gospodarcza Federacji Rosyjskiej wobec państw Azji Środkowej jest częścią większej strategii energetycznej Kremla. Zainteresowanie tym obszarem jest podyktowane chęcią uzyskania kontroli nad bogactwami naturalnymi, którą Kreml stracił wskutek dezintegracji ZSRR.

W 18 lat po uzyskaniu niepodległości przez 5 byłych republik radzieckich Azji Środkowej, outsiderzy nadal walczą o pozycję w tradycyjnej rywalizacji o wpływy w tym regionie.

Chiny, z miliardami dolarów zainwestowanymi w bogactwa naturalne Azji Środkowej, zawierają umowy, które przywódcy regionalni uznają za trudne do odrzucenia. W rzeczy samej, Pekin ma klarowną strategię wobec Azji Środkowej – i zdaje ona egzamin.