Półwysep Bałkański od dawna odgrywał istotną rolę w zagranicznej strategii Włoch. Znaczenie tego regionu wzrosło zwłaszcza w okresie międzywojennym, kiedy to powodzenie realizacji upragnionego „Mare Nostrum” zostało zagrożone przez niemieckie „Drang nach Adria”.

Ostatnia seria przeprosin, nie ograniczająca się tylko do Serbii i Chorwacji, to szlachetny cykl, jednak czegoś wciąż brakuje na Bałkanach.

W ciągu ostatnich 2 lat Turcja przystąpiła do zmasowanej politycznej, społecznej i gospodarczej ofensywy na Bałkanach, skupiając się głównie na Bośni-Hercegowinie.

Coraz bardziej niezależna i samodzielna pozycja geopolityczna Turcji to nie efekt ostatnich wydarzeń, a stan wypracowywany latami. Rosnące wpływy Ankary na Półwyspie Bałkańskim to dobry sygnał dla tamtejszych krajów, które otrzymują tym samym kolejną alternatywę dla wzmacniania swojej pozycji w Europie.

Bałkany doświadczają ostatnio fali wyrzutów sumienia i refleksji, która wskazuje na nową dynamikę sprawy pokoju i pojednania.

Drzwi do Unii Europejskiej otworzyły się dla Chorwacji po tym jak premier Jadranka Kosor osiągnęła 11 września w Lublanie historyczne porozumienie ze swoim słoweńskim odpowiednikiem Borutem Pahorem co do sporu granicznego obu państw.

Za sprawą Kosowa rok 2008 będzie decydującym dla Bałkanów.