Czy Kreml w końcu ma dość białoruskiego prezydenta Aleksandra Łukaszenki? Ostatnie 2 miesiące stały pod znakiem wojny gazowej między Moskwą a Mińskiem i telewizyjnej bitwy na oszczerstwa między Łukaszenką a Kremlem.

„O Giedroycia sporu nie ma”, zapewnia minister Radosław Sikorski w „Nowej Europie Wschodniej”. I rzeczywiście: tak zwana doktryna ULB, głoszona przez „Kulturę”, stała się kanonicznym składnikiem ideowym polskiej polityki zagranicznej.

Ostatni spór polsko-białoruski niesie ze sobą szansę na udany dialog z prezydentem Białorusi Aleksandrem Łukaszenką.

Decyzja UE o przedłużeniu zawieszenia zakazu wizowego dla czołowych oficjeli z Białorusi jest mądrą w kontekście bezładnej i często wewnętrznie sprzecznej polityki wobec Mińska w ciągu ostatnich lat.

Osobliwa historia stosowania przez Unię Europejską sankcji represyjnych wobec państw nie-członkowskich najprawdopodobniej okaże się krótka, gdyż ostatnio od takich sankcji uwolniony został nawet jeden z najbardziej represyjnych reżimów na świecie, panujący w Uzbekistanie.

Białoruś to państwo pełne sprzeczności, pod wieloma względami wymykające się jednoznacznym ocenom i czarno-białemu schematowi opisywania go, czemu często ulegają dziennikarze. Teraz, kiedy ponownie znajduje się w centrum uwagi, nabierają aktualności pytania o określenie jego miejsca w kontekście europejskim.

Białoruś z jednej strony a Ukraina i Mołdawia z drugiej mają całkowicie odmienne podejście do starań Kremla w zakresie kształtowania wspólnej polityki obronnej w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw.

Miniony rok przyniósł niesamowitą zmianę w stosunkach między Europą a białoruskim prezydentem Aleksandrem Łukaszenką, który teraz znalazł się w gronie przywódców państw poradzieckich zaproszonych do uczestnictwa w Partnerstwie Wschodnim Unii Europejskiej.

Próbując naprawić stosunki z Zachodem prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenko zaprosił ponad 900 obserwatorów międzynarodowych do monitorowania wyborów z 28 września. Czy to wystarczy by przekonać do siebie Unię Europejską?

Dysydenci są aresztowani. Amerykańscy dyplomaci są wyrzucani. A europejscy oficjele raz jeszcze wskazują oskarżycielskimi palcami na „ostatnią dyktaturę” na kontynencie.