Napięcia i rozbieżne interesy między Chinami a Rosją wisiały nad niedawnym spotkaniem ugrupowania. Czy BRICS znajdzie kiedykolwiek wspólny głos?

W wielu mediach amerykańskich zwykło się od kilku już lat mówić o obszarze na granicy Argentyny, Brazylii i Paragwaju, tzw. Tri-Border Area (lub La Triple Frontera), jako o przystani islamskiego terroryzmu w Ameryce Południowej.

Prezydent Brazylii mocno naciska na rozwikłanie dyplomatycznej łamigłówki między Waszyngtonem a Teheranem i mimo ewentualnych porażek zostawi po sobie Brazylię z dużo wyższym poziomem międzynarodowego szacunku niż w chwili, gdy obejmował urząd 8 lat temu.

Brazylii i Turcji powinno się pogratulować umowy w sprawie programu nuklearnego Iranu. Ale porozumienie to nie jest czarodziejską różdżką.

Prezydent Brazylii Luiz Inacio Lula da Silva przynosi do Teheranu ostatnie, najlepsze argumenty społeczności międzynarodowej by przekonać Iran do zaakceptowania tak zwanej formuły wiedeńskiej. Ale czy przywództwo Iranu jest gotowe ich wysłuchać?

Prezydent Meksyku Felipe Calderon wywołał ostatnio zdziwienie mówiąc, że Brazylia jest postrzegana zagranicą w dużo lepszy sposób niż Meksyk po części dlatego, że jej obywatele dobrze o niej mówią. Uwagi Calderona odzwierciedlały często słyszany w Meksyku sentyment – zazdrość wobec Brazylii.

W tym samym czasie, kiedy cała Europa wyczekiwała zakończenia sporu na linii Moskwa–Kijów i wznowienia dostaw gazu z Rosji, na zachodniej półkuli miał miejsce inny kryzys gazowy.

Czy Brazylia słusznie znalazła się w gronie BRIC, tj. 4 państw rozwijających się o największym potencjale ekonomicznym? Czy można ją uznać za regionalnego hegemona? Czy i jakie perspektywy posiada Brazylia, aby stać się mocarstwem światowym?