Pekin jest zaniepokojony bardziej asertywną polityką regionalną Waszyngtonu w Azji. Ale w tym regionie, jak i gdzie indziej, niezdolność chińskiego przywództwa do rozmawiania z resztą świata w naturalny sposób osłabia jego zdolność reakcji.

Arabska wiosna dostarczyła krajom takim jak Chiny wiele pożytecznych wskazówek na temat tego, co jest skuteczne w tłumieniu niepożądanych poglądów, a co jest kontrproduktywne.

Przedkładanie bezpieczeństwa reżimu ponad interesy bezpieczeństwa narodowego przez Chińską Partię Komunistyczną jest typowe dla autokracji. Jest też bardzo niebezpieczne.

Przy rosnącej niestabilności geopolitycznej w państwach-producentach ropy naftowej oraz barierach stojących na przeszkodzie wypracowaniu strategii wielostronnej, groźba sankcji wobec Iranu sprawia jedynie, że nasila się niepewność wokół prognoz dotyczących cen ropy w 2012 roku.

Gotowość Chin do inwestowania w Afryce przyniosła korzyści zarówno temu kontynentowi jak i im samym. Ale jeśli nie zareagują one na rosnącą masową świadomość polityczną, wszystko to może się załamać.

Republika Seszeli wystosowała otwarte zaproszenie do założenia przez Chiny bazy antypirackiej w tej małej, wyspiarskiej republice. Jeśli zostanie przyjęte, zaproszenie to będzie miało strategiczne konsekwencje dla całego regionu.

14 stycznia 2012 r. na Tajwanie odbyły się wybory prezydenckie, których główną stawką jest nie tylko dalsza polityka Republiki Chin, ale przede wszystkim rozwój jej relacji z Chińską Republiką Ludową, a także przyszłość kontaktów ze Stanami Zjednoczonymi.

Wybory prezydenckie na Tajwanie mają potencjał całkowitego wywrócenia obecnej stabilności w stosunkach w Cieśninie Tajwańskiej. Ale istotne są też wydarzenia w Pekinie.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące sytuacji w Korei Północnej po ogłoszonej 19 grudnia śmierci długoletniego przywódcy KRL-D Kim Dzong-ila i stanowiska czołowych mocarstw.

Odwołanie ostatniej rundy rozmów na temat ich wspólnej granicy, rzekomo z powodu chińskiej presji na Indie odnośnie Dalaj Lamy, prawdopodobnie jeszcze bardziej podsyci narastające napięcia między Indiami a Chinami.

Gdy Chiny robią wyłom w ich dominacji militarnej, porozumienie o dostępie do baz w Australii ma dla USA sens. Ale co z Canberrą?

Nowa rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ wyraża zaniepokojenie programem nuklearnym Iranu, ale nie oferuje wiele by go powstrzymać. Chinom i Rosji odpowiada to, że sprawy tak się właśnie mają.

Chiny są teraz największym partnerem handlowym Australii. Czy Canberra odwróci się od swoich tradycyjnych sojuszników na rzecz Pekinu jako partnera strategicznego?

Hugo Chavez stara się umocnić perspektywy Chin na przebicie USA w charakterze supermocarstwa. Ale czy jego umowy naftowe są dobre dla Wenezueli?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące wydanego 8 listopada raportu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) dotyczącego działań nuklearnych Iranu i możliwych konsekwencji.

Samoloty bezzałogowe (drony) są uważane za wielki sukces ostatnich lat globalnej kampanii antyterrorystycznej prowadzonej przez USA. Amerykanie są niekwestionowanym liderem w tej nowatorskiej technologii, lecz kilka państw próbuje dotrzymać im kroku, zwłaszcza Chiny.

Choć stosunki Chiny-UE może nie wykazują dużej głębi strategicznej, każda ze stron pozostaje dla drugiej ważnym partnerem handlowym i utrzymują one wysoki poziom kontaktów socjokulturowych.

Wzrost zapotrzebowania na ropę naftową w Chinach jest ściśle związany ze wzrostem gospodarczym, którego źródło leży w industrializacji kraju rozpoczętej w połowie XX wieku przez komunistów.

Chiny są go spragnione, a Rosja ma go mnóstwo. Dlaczego więc oba państwa nie mogą w końcu sfinalizować umowy o gazie ziemnym?

Przyszła droga Chin wydaje się frustrująco nieprzewidywalna dla świata zewnętrznego, ale jedno jest pewne: Chiny będą nadal potrzebować reszty świata tak samo jak ta potrzebuje Chin.

Wybitny intelektualista brytyjski Bertrand Russell w początkach lat 20. XX wieku przez rok wykładał w Chinach i uwieńczył ten pobyt tomem „The Problem of China”, który w maju 2011 r. w oryginale ponownie wydano w Chinach. Dlaczego teraz? W miarę lektury sprawa staje się jasna.

„Tunisami” – polityczne tsunami, które wyruszyło z Tunezji – szybko przekroczyło granice Północnej Afryki i Bliskiego Wschodu. Jego echa słychać wyraźnie od Suazi w Południowej Afryce, Ugandy w rejonie Wielkich Jezior, po bliską nam Białoruś, a także Armenię i wyspiarskie Malediwy.

Wygląda na przesądzone, że Władimir Putin ponownie zostanie prezydentem Rosji. Chiny i Iran mogą się na to zapatrywać pozytywnie, ale czy sąsiedzi będą chcieć jego Unii Eurazjatyckiej?

Niepowodzenie rezolucji postulującej sankcje przeciwko Syrii wzmacnia pozycję Assada i wysyła czytelny komunikat w kierunku syryjskiej opozycji: społeczność międzynarodowa pozostanie bierna, syryjska rewolucja musi poradzić sobie sama.

Decyzja administracji Obamy o zaoferowaniu modernizacji starzejącej się floty tajwańskich myśliwców F-16 zdenerwuje Pekin i zaniepokoi Tajwan.

Często przyjmuje się, że chińscy decydenci są archetypowymi praktykami realpolitik. Ale rozpieszczanie przez nich dyktatorów jest kontrproduktywne.

Władze w Pekinie ostrzą sobie zęby na znajdujące się na chińskim terytorium olbrzymie zasoby gazu łupkowego. Ich pozyskanie stanowi nie lada wyzwanie, jednak w perspektywie lat sukces może znacznie poprawić bezpieczeństwo energetyczne Chin.

Czy zbliżająca się zmiana chińskiego przywództwa przyniesie dramatyczną zmianę w polityce zagranicznej Chin? Historia wskazuje, że może tak być.

Gdy amerykańskie negocjacje ws. pułapu długu wchodziły w fazę kulminacyjną, Chiny, największy posiadacz amerykańskiego długu skarbowego, przyglądały się bezradnie jak zaciągano je do finansowej pralni.

Chiny podążają dwukierunkową strategią ze swoją imponującą rozbudową sił morskich. Zachód popełnia błąd jeśli nie docenia jej konsekwencji.

Gotowość Chin do spotkania się z rebeliantami z Libii powoduje, że niektórzy mają nadzieję na zwrot w ich polityce zagranicznej. Prawdopodobnie się rozczarują.

Prezydent Chin sprawuje pieczę nad gwałtowną ekspansją gospodarczą. Ale jego nieuchwytność pozbawiła kraj bardzo potrzebnego głosu.

Na temat rosnącej roli Chin we współczesnym świecie pisze się dużo i często. Publikacja „Białej Księgi” obronności Państwa Środka dostarcza dość rzadkiej okazji ku temu, by ujrzeć świat oczami Pekinu.

Wybuch przemocy w Bahrajnie mógłby wywołać konflikt regionalny między sunnitami a szyitami. Gdyby tak się stało, USA musiałyby odpowiedzieć sobie na pytanie jak postąpić względem Chin.

Gdy Indie awansują w globalnej hierarchii i umacniają więzi z USA, Chiny dochodzą do wniosku, że Pakistan jest coraz ważniejszy dla ich prób odpierania wspólnego indyjsko-amerykańskiego wyzwania w regionie.

Ostatnia kłótnia między Chinami a Wietnamem wygląda na niebezpiecznie bliską eskalacji. Chiny muszą objąć przewodnictwo w poszukiwaniu rozwiązania.

11 września odwrócił uwagę Stanów Zjednoczonych od wzrostu roli Chin. Bez tych ataków Chiny nie byłyby tam, gdzie są dzisiaj.

Bliskie więzi Pekinu z Islamabadem nie muszą być źródłem obaw. W interesie Chin jest by naciskać na reformy w celu ustabilizowania Pakistanu.

Napięcia i rozbieżne interesy między Chinami a Rosją wisiały nad niedawnym spotkaniem ugrupowania. Czy BRICS znajdzie kiedykolwiek wspólny głos?

Arabskie przebudzenie demokratyczne wprawia chińskich przywódców komunistycznych w nerwowość. Ale ich niepokój jest słuszny.

Chiny wycofują się z zeszłorocznej postawy asertywności. Jakikolwiek nie byłby tego powód, USA nie powinny spodziewać się transformacji stosunków dwustronnych.

Coraz bardziej aktywna rola Chin w dostarczaniu pomocy na Pacyfiku stanowi przypomnienie zakresu ich globalnych ambicji, ale dlaczego właściwie Chiny są tak bardzo zainteresowane tym regionem i jak się to wpisuje w szerszy obraz ich światowej pomocy rozwojowej?

Spośród wielkich mocarstw ubiegających się o wpływy w poradzieckiej Azji Środkowej Chiny są najcichszym, najbardziej systematycznym i najbardziej niebezpiecznym.

W przeddzień wizyty w USA prezydenta ChRL Hu Jintao obie strony podjęły szereg kroków mających poprawić atmosferę w stosunkach dwustronnych, ale przyćmiewa je coraz bardziej ewidentny wyścig zbrojeń.

Przy wciąż wysokich napięciach strategicznych między Chinami a Indiami, nie jest zaskakujące, że Wen Jiabao postanowił zamiast tego skupić się na handlu.

Ostatnie napięcia między Chinami a Zachodem są prawdopodobnie zwiastunem tego, co będzie miało miejsce. Zachodni decydenci powinni się do tego przyzwyczaić.

Chociaż Chiny zachowują zastrzeżenia co do wyborów w Birmie 7 listopada, popierają decyzję junty by podjąć ten krok. Jednak możliwość dalszej niestabilności i niepewności wewnątrz Birmy powinny skłonić Pekin do bycia bardziej aktywnym w szerokim procesie pojednania i stabilizacji.

Chińska gospodarka osiągnęła już status drugiej gospodarki świata, czy dążeniem Chin jest uzyskanie tej samej pozycji pod względem militarnym?

Od lat 50-tych zmiany demograficzne wpływały nie tylko na rozwój gospodarczy Chin, ale też ich stabilność społeczną i polityczną. Dziś wskaźnik przyrostu naturalnego w Chinach to tylko 1/3 przeciętnej dla państw mniej rozwiniętych, a prognozy pokazują, że do 2050 roku Indie wyprzedzą Chiny jako najludniejsze państwo na Ziemi.

Wygraną dla Chin jest wyrzucenie USA z Azji. Ich największa szansa? Porażka NATO w Afganistanie.

Japonia nie była bez winy w niedawnej sprzeczce. Ale Pekin musi zrozumieć, że wielkie mocarstwa czasami muszą wykazywać powściągliwość.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przyznania Pokojowej Nagrody Nobla chińskiemu dysydentowi Liu Xiaobo.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące trwającego od 7 września japońsko-chińskiego sporu dyplomatycznego wywołanego kolizją koło wysp Senkaku/Diaoyu.

Globalne starania o ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oraz rosnąca konkurencja w dostępie do surowców energetycznych sprawiły, że w ostatnich latach sektor energii odnawialnej przechodzi dynamiczny rozwój. Jednym z państw, które w największym stopniu przyczyniają się do tej tendencji jest Chińska Republika Ludowa.

Czy Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza przejmuje Pekin? Poglądy konfrontacyjnie nastawionych oficerów coraz częściej stają się polityką Chin.

Niezdolność do poradzenia sobie ze sporem wokół zatrzymanego kapitana statku może oznaczać, że oba państwa, Japonia i Chiny, stracą w kwestii wysp Senkaku/Diaoyu.

Sri Lanka zawsze zajmowała specjalne miejsce w sercach globalnych strategów. Teraz, w wieku który może należeć do Chin, to właśnie Pekin kieruje swój wzrok na państwo wcześniej znane jako Cejlon.

Raport Pentagonu na temat rozwoju sił zbrojnych ChRL i potwierdzenie, że gospodarka chińska prześcignęła japońską to kolejne dowody postępującej zmiany światowego układu sił na korzyść ChRL.

Bardziej asertywna polityka zagraniczna Chin rzuciła wyzwanie światopoglądowi administracji Obamy. Spodziewajmy się nowej całościowej strategii amerykańskiej.

Jest wiele powodów chińskich sukcesów w Afryce. Ale demokracja może wciąż być atutem dla rywalizujących z nimi Indii.

Gdy Chiny i Indie wchodzą na nowe etapy rozwoju arsenałów nuklearnych potrzebny jest dialog strategiczny by zmniejszyć ryzyko napięć politycznych wywołanych wzajemną niepewnością.

Planowana przez Chiny sprzedaż reaktorów atomowych do Pakistanu podkreśla ryzyko wojny na subkontynencie. Może je nawet zwiększyć.

Czy prawdą jest, że amerykańska sprzedaż broni na Tajwan jest głównym powodem braku postępu w chińsko-amerykańskich stosunkach wojskowych?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące podpisanego 29 czerwca porozumienia ramowego o współpracy gospodarczej (ECFA) między Tajwanem a ChRL.

Gdy Szanghajska Organizacja Współpracy (SCO) zbiera się w Taszkiencie na corocznym szczycie, to o czym się nie dyskutuje, tj. rywalizacja rosyjsko-chińska, może być więcej mówiące niż to o czym się mówi.

Chińscy decydenci pragną zmiany zachowania Korei Północnej, a nie zmiany jej reżimu.

Czy chiński „model rozwojowy” jest do zastosowania u innych? Czy te koncepcje i pomysły, ciągle jeszcze dyskutowane, tak w Chinach jak poza nimi, mogą być atrakcyjne na zewnątrz, poza Chinami?

Zmiana reżimu w Biszkeku wynika głównie z czynników lokalnych. Ale i tak może mieć duży wpływ na geopolitykę w Eurazji.

Wraz z oświadczeniem, że sankcje przeciw Iranowi mogą być możliwe, Chiny zaoferowały administracji Obamy pierwszorzędną okazję do rozwiązania problemu, który jest cierniem w jej agendzie bezpieczeństwa nuklearnego.

Czy wydarzenia, które mamy okazję obserwować po notyfikowaniu przez Pentagon Kongresowi USA umowy na sprzedaż sprzętu wojskowego Tajwanowi, są dowodem prawdziwości słów Samuela Huntingtona o tym, że w postzimnowojennym świecie wzrost chińskiej „pewności siebie” będzie źródłem konfliktów w stosunkach tego kraju z Zachodem?

Supermocarstwo to supermocarstwo i czas już porzucić dziecinną naiwność, która zaskakująco podtrzymuje przekonanie, że dojście Chin do potęgi będzie w jakiś sposób inne; potęga jest nieodzownie ekspansjonistyczna.

Tarcia na linii Waszyngton-Pekin narastają na tyle mocno, że wielką niewiadomą stają się prognozy wielu obserwatorów wieszczących utworzenie przez Chiny i USA sprawnie funkcjonującego tandemu mającego decydujący głos w decyzjach na temat globalnej gospodarki i polityki.

Mamy do czynienia z czymś, co należałoby określić mianem zupełnie nowej jakości. Dotychczas podzieleni, mocą ustaleń jeszcze z lat zimnej wojny, Chińczycy po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej coraz większymi krokami zbliżają się ku sobie.

Chociaż Rosja obecnie pochłonięta jest odzyskaniem swoich wpływów w części Europy Wschodniej, Moskwa nieufnie obserwuje też nieautoryzowane posunięcia Chin w kierunku Syberii i Dalekiego Wschodu.

Wielowiekowe stosunki chińsko-rosyjskie, nacechowane licznymi konfliktami i walką o wpływy, stanowią obecnie jeden z fundamentów nowoczesnej geopolityki – łączący przeszłość z przyszłością.

W trakcie świąt noworocznych chiński rząd wypuścił jeszcze jedną sondę dla zbadania międzynarodowej reakcji na swoją ekspansję militarną, publikując komentarz wywający do pozyskania przez Chiny pierwszej stałej zamorskiej bazy marynarki.

Świat przywykł do słuchania jak tradycyjne wielkie mocarstwa – Stany Zjednoczone, Unia Europejska i Rosja – wypowiadają się w zasadzie na temat każdej większej kwestii. Ale w 2009 roku wydawało się, że także Chiny były zawsze asertywnie w centrum uwagi.

Wraz z jednym pstryknięciem przełącznika wieloletnia dominacja Rosji i niemalże monopol nad eksportem gazu ziemnego z Azji Środkowej oficjalnie dobiegły końca.

Biorąc pod uwagę niską wiarygodność USA w Pakistanie, apele Waszyngtonu o prężniejsze działania pakistańskie przeciw ekstremizmowi mogą łatwo spalić na panewce – chyba że towarzyszyć im będą podobne wezwania od innych państw, z większą wiarygodnością w Pakistanie, zwłaszcza Chin.

Gdy premier Manmohan Singh udaje się do Waszyngtonu z pierwszą państwową wizytą zagranicznego przywódcy za administracji Obamy, stosunki między Indiami a USA wcale nie układają się tak rewelacyjnie jak można było się spodziewać po obiecującej końcówce prezydentury George’a W. Busha.

Obecność chińska w Afryce, szybko wzrastająca i coraz bardziej widoczna, stanowi przedmiot coraz większego zainteresowania obserwatorów co do jej natury, dynamiki, ewolucji i znaczenia.

Chociaż europejscy oficjele mają tendencję do ostrego krytykowania chińskiego zaangażowania w Afryce, krytyka ta pomija szanse jakie stwarza to zaangażowanie i ostatecznie może zaszkodzić wpływom UE na kontynencie.

To Azja, a nie Europa będzie znajdować się w centrum polityki zagranicznej administracji Baracka Obamy, a na pierwszy plan wysuwają się coraz ważniejsze dla Waszyngtonu stosunki z ChRL.

Jedną z kwestii jaką prezydent USA nieuchronnie będzie omawiał kiedy odwiedzi Chiny w przyszłym tygodniu są stojące w miejscu rozmowy 6-stronne zmierzające do rozwiązania północnokoreańskiego kryzysu nuklearnego.

Chcąc potwierdzić swoją mocarstwową pozycję w regionie i zabezpieczyć swoje interesy ekonomiczne, Chiny potrzebują floty, która byłaby w stanie rzucić wyzwanie amerykańskiemu olbrzymowi. Dlatego właśnie już drugą dekadę realizują ambitny plan rozwoju swej marynarki wojennej.

Chińska Republika Ludowa (ChRL), niedawno z takim entuzjazmem obchodząca 60. urodziny, długo nie ruszała w świat, ale teraz przyjęła nową, mocarstwową rolę na arenie międzynarodowej, którą obrazuje ekspansja na Czarnym Lądzie.

Zacieśniające się więzi energetyczne i brak percepcji zagrożenia ze strony Teheranu sprawiają, że Chiny wyrosły na głównego oponenta polityki sankcji wobec Iranu, ku której coraz bardziej skłania się Zachód.

Rocznicowe uroczystości w Chińskiej Republice Ludowej są przygotowywane w atmosferze strachu i złych przeczuć.

Jeszcze dziesięć lat temu zaledwie widoczne w Ameryce Łacińskiej, dziś Chiny są jednym z najważniejszych partnerów regionu. Od lat po cichu, bez politycznych fajerwerków (w przeciwieństwie do Rosji i Iranu), za to nadzwyczaj skutecznie wypełniają lukę po Stanach Zjednoczonych.

Po dekadach inwestycji i planowania, Indie w końcu uzyskały zdolność samodzielnego zbudowania i obsługi okrętu podwodnego o napędzie atomowym, co jest osiągnięciem jakiego dokonało tylko 5 innych państw. Ale Indiom daleko wciąż do rosnącej potęgi morskiej Chin.

Krwawe wydarzenia w Urumczi i międzynarodowa reakcja demonstrują jak efektywne są Chiny w dążeniu do realizacji dwóch nadrzędnych celów polityki zagranicznej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące krwawych zamieszek Ujgurów w stolicy Xinjiangu, Urumczi w dniu 5 lipca.

Prowokacyjna polityka KRL-D coraz bardziej irytuje Pekin. Czy władze chińskie są gotowe całkowicie odwrócić się od coraz bardziej uciążliwego długoletniego sojusznika?

Nowa australijska biała księga ws. obrony narodowej nie wyklucza możliwości dużej wojny między państwami, a głównem punktem uwagi są Chiny.

Chiny, państwo niegdyś krytykujące operacje pokojowe ONZ jako ingerencję w suwerenność narodową, teraz są państwem wnoszącym duże ilości żołnierzy.

Dwa frustrujące spotkania Unii Europejskiej na szczycie w zeszłym tygodniu, z Chinami i Rosją, służą za ilustrację dobrze znanych trudnosci UE w prowadzeniu polityki zagranicznej.

Nadrzędnym celem władz chińskich jest przywrócenie Państwu Środka statusu mocarstwa. Dwa podstawowe środki to zachowanie spokoju na granicach i utrzymanie niepewnej stabilności wewnętrznej.

Co takiego się zdarzyło, że nagle siły zbrojne Sri Lanki w końcu zdołały zdziesiątkować Tamilskie Tygrysy? Odpowiedzi można poszukiwać w Chinach.

Dla Chin kryzys ma szczególne znaczenie, stanowiąc poważne zagrożenie dla wewnętrznej stabilności państwa, co ma związek z niepisaną umową pomiędzy społeczeństwem a rządem, którą krótko określić można jako ”władza w zamian za rozwój”.

ChRL jako jedyny spośród krajów będących oficjalnymi członkami klubu atomowego zwiększa w ostatnich latach zdolności w dziedzinie sił strategicznych.

Szereg ostatnich wydarzeń wskazuje, że relacje między USA a ChRL będą najważniejszymi, ale też najbardziej skomplikowanymi stosunkami bilateralnymi dla administracji Baracka Obamy.

Globalny kryzys gospodarczy ma bardzo dużo wspólnego z amerykańsko-chińskimi stosunkami handlowymi – tematem na tyle istotnym, że dla Hillary Clinton Chiny są jedną z pierwszych destynacji zagranicznych.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące pierwszej podróży zagranicznej Hillary Clinton, sekretarz stanu w administracji Baracka Obamy, do czterech państw Azji w dniach 16-22 lutego.

Nowa biała księga na temat sił zbrojnych Chin kładzie silny nacisk na rolę międzynarodową kraju, sygnalizując rosnącą pewność własnego znaczenia w światowej społeczności.

Chiny jako pierwsze mocarstwo sygnalizują zaniepokojenie polityką zagraniczną nowego prezydenta USA Baracka Obamy.

Zauważalna w ostatnich latach poprawa stosunków japońsko-chińskich powinna nadal postępować, jednak nadal istnieje kilka czynników, które mogą hamować kooperację pomiędzy oboma krajami.

Możliwość niepodległościowego zrywu Tybetańczyków prowadzi Pekin do skupienia większej uwagi na Nepalu.

Indie, które dopiero ostatnio zdobyły uprzywilejowaną pozycję w stosunkach z USA, są wiele lat za Chinami w uzyskiwaniu pomocy gospodarczej, militarnej i nuklearnej.

Przesłanie nowego prezydenta Tajwanu jest proste: "Nie chcemy wojny, lecz pokoju i dobrobytu." Jakie są szanse, że ten cel, który wyznaczył sobie Ma Ying-jeou, zostanie osiągnięty?

Podczas gdy dużo uwagi poświęcane jest ostatniemu zbliżeniu Rosji do niektórych państw Ameryki Łacińskiej, Chiny, których prezydent Hu Jintao właśnie odwiedza ten region, robią to samo od dłuższego czasu, z dużo mniejszym rozgłosem lecz daleko większą skutecznością.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przełomowej wizyty szefa chińskiego Stowarzyszenia ds. Stosunków poprzez Cieśninę Tajwańską (ARATS) na Tajwanie i podpisanych 4 listopada porozumień handlowych i komunikacyjnych.

Tocząca się kampania wyborcza w USA wywołała znaczące zainteresowanie w Chinach. Powodami są potęga militarna i ekonomiczna USA, ale też to, że amerykańskie wybory są przykładem funkcjonowania rozwiniętej demokracji.

Poszukujące surowców Chiny w coraz większym stopniu wykorzystują pomoc rozwojową by zdobyć względy państw Azji Południowo-Wschodniej. USA również wzmogły swoją działalność w tym regionie.

Przewodniczący Mao Zedong w końcu może spokojnie spoczywać w swoim grobie - jego kraj stał się teraz dominującym partnerem w stosunkach chińsko-rosyjskich.

Umocniony przez generała Perveza Musharrafa strategiczny sojusz Chin i Pakistanu stawia Indie w niekorzystnym położeniu.

Rosyjska interwencja militarna w Gruzji wniosła nowe napięcia do stosunków chińsko-rosyjskich.

Igrzyska Olimpijskie w Pekinie mają zaprezentować światu nowe oblicze Chin: państwa potężnego, nowoczesnego i przyjaźnie nastawionego do świata. Ostatnie miesiące dostarczają licznych dowodów, że w rzeczywistości Chiny już znajdują się w nielicznym gronie najbardziej wpływowych mocarstw.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące podróży prezydenta USA George’a W. Busha do Korei Południowej, Tajlandii i Chin w dniach 5-11 sierpnia.

Rosja przyjęła politykę, by łamać wszelkie umowy uznane za niesatysfakcjonujące, niezależnie od konsekwencji.

Co prawda nie doszło do bezprecedensowego udziału japońskiej armii w akcji likwidowania skutków trzęsienia ziemi w Chinach, ale wiele wskazuje na to, że stosunki japońsko-chińskie wkraczają w jeden z najlepszych okresów w historii.

Chiny, z miliardami dolarów zainwestowanymi w bogactwa naturalne Azji Środkowej, zawierają umowy, które przywódcy regionalni uznają za trudne do odrzucenia. W rzeczy samej, Pekin ma klarowną strategię wobec Azji Środkowej – i zdaje ona egzamin.

Wybór Chin jako pierwszego mocarstwa, które odwiedził prezydent Dmitrij Miedwiediew, rodzi pytanie, czy zwiastuje to nowe rozłożenie akcentów w polityce zagranicznej Rosji.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zaprzysiężenia nowego prezydenta Tajwanu Ma Ying-jeou i możliwych konsekwencji dla stosunków tajwańsko-chińskich.

Katastrofalne uderzenie cyklonu Nargis i zupełnie nieodpowiedzialna polityka rządzącej Myanmarem junty, grożąca zwielokrotnieniem liczby ofiar, stawiają w centrum uwagi bliskie związki Chin z Myanmarem.

Gdy Azja Północno-Wschodnia wita wiosnę wydaje się, że stosunki chińsko-japońskie również wkraczają w okres ocieplenia.

Poważne problemy wewnętrzne Chin i Pakistanu w ciągu ostatniego roku stawiają Indie w znacznie lepszej sytuacji geopolitycznej.

Wzrost antychińskich sentymentów na Zachodzie przed Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie może mieć katastrofalne skutki jeśli nie podejmie się kroków w celu uspokojenia sytuacji przez Igrzyskami.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące perspektyw międzynarodowego bojkotu ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Pekinie 8 sierpnia tego roku.

Porozumienie Chin i Nowej Zelandii to przypadek wieloryba zawierającego przyjaźń z płotką. Albo, jak powiedzieliby niektórzy, rekina z płotką.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące największych od niemal 20 lat rozruchów w Tybecie w Chinach.

Stonowane obchody 70. rocznicy masakry w Nankinie świadczą o tym, że Chiny widzą obecnie realną szansę na poprawę napiętych przez wiele lat stosunków z Japonią i są zdecydowane odłożyć trudne kwestie historyczne na bok.

Incydent związany z niedopuszczeniem przez Chiny do wizyty amerykańskiego lotniskowca Kitty Hawk w Hongkongu dowodzi, że stosunki wojskowe między ChRL a USA są jeszcze dalekie od pełnej normalizacji.