W Afryce Północnej zachodzą obecnie zmiany o wyjątkowym zasięgu i gwałtowności. Rewolucje ukazują błędy polityki unijnej względem południowego wybrzeża Morza Śródziemnego, nastawionej dotychczas na współpracę i tolerowanie dyktatur kosztem wolności i łamania praw człowieka.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące gwałtownego zaostrzenia się sytuacji w Egipcie w przededniu pierwszych wyborów parlamentarnych po obaleniu w lutym tego roku eks-prezydenta Hosniego Mubaraka.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi na temat zawartego 11 października i częściowo zrealizowanego 6 dni później układu między Izraelem a palestyńskim ugrupowaniem Hamas dotyczącego wymiany sierżanta Gilada Shalita za ponad 1000 więźniów palestyńskich.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące eskalacji napięć w stosunkach Izraela z Egiptem i między Izraelem a Palestyńczykami w Strefie Gazy po ataku terrorystycznym koło Ejlatu 18 sierpnia.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące rozpoczętego 3 sierpnia w Kairze procesu eks-prezydenta Egiptu Hosniego Mubaraka, zmuszonego do ustąpienia w lutym tego roku.

Egipt deklaruje gotowość do przywrócenia powiązań z Teheranem, za czasów prezydenta Hosniego Mubaraka uważanym za zajadłego wroga. Powoduje to alarm w Izraelu i Stanach Zjednoczonych.

"Rewolucja 25 stycznia" w Egipcie napędzana jest pięknymi ideałami i z moralnego punktu widzenia niewątpliwie należy ją poprzeć. Jednakże chłodna analiza sytuacji co najmniej nie napawa optymizmem.

Interwencja zbrojna w Libii, mająca na celu wdrożyć rezolucję 1973 Rady Bezpieczeństwa ONZ, spotkała się z mieszaną reakcją krajów latynoamerykańskich.

Arabskie przebudzenie demokratyczne wprawia chińskich przywódców komunistycznych w nerwowość. Ale ich niepokój jest słuszny.

Turcja rzadko była takim źródłem inspiracji. Niegdyś znana w schyłkowym okresie Imperium Ottomańskiego jako „chory człowiek Europy”, teraz dumnie pretenduje do tego budzącego zazdrość statusu międzynarodowego – wzoru, do którego wszyscy inni muszą aspirować.

Przegląd reakcji mocarstw regionalnych i globalnych na upadek reżimu Hosniego Mubaraka w Egipcie w dniu 11 lutego.

Scenariusz egipski który wstrząsnął światem może rozprzestrzenić się na wiele państw poradzieckich, gdzie paru podstarzałych prezydentów sprawuje władzę od ponad 2 dekad.

W ubiegły weekend zakończyła się w stolicy Bawarii 47. Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa. Jest to jedno z najważniejszych i najbardziej prestiżowych europejskich spotkań polityków i ekspertów, przez kilka dni obradujących nad stanem światowego bezpieczeństwa.

Przegląd postaw najważniejszych aktorów wewnętrznych i zewnętrznych w trakcie trwających rozruchów społecznych w Egipcie zagrażających prezydenturze Hosniego Mubaraka.

Gdy świat przygląda się rozwojowi wydarzeń w Egipcie, spektakl demonstrantów zgromadzonych na kairskim Placu Tahrir (Placu Wyzwolenia) przywołuje wspomnienia z podobnie epokowego momentu na Bliskim Wschodzie 32 lata temu. Wówczas zagrożonym krajem był Iran.

Przez ponad 30 lat widmo rewolucji irańskiej, z fundamentalistami islamskimi obalającymi strategicznie ważny i przyjazny rząd, prześladowało zachodnich decydentów na Bliskim Wschodzie. Teraz ciężki strach przed katastrofalną powtórką powrócił za sprawą Egiptu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące masowych rozruchów społecznych w Egipcie wymierzonych w reżim prezydenta Hosniego Mubaraka.

Dyskusje na temat sytuacji w Gazie i tego jak obchodzić się z Hamasem z reguły koncentrują się prawie wyłącznie na stosunkach między Hamasem a Izraelem, ignorując część układanki, która jest ogromnie ważna: stosunki między Hamasem, a tym drugim sąsiadem Gazy, Egiptem.

Polityka Izraela i Egiptu względem Strefy Gazy jest błędną strategią, która nie przyniesie zakładanych rezultatów. Blokada nigdy nie stanie się skutecznym narzędziem regionalnego bezpieczeństwa. Getto Gazy to nie tylko zbiorowe więzienie ale także naturalne zaplecze ekstremizmu.

Wybierając Egipt na miejsce kluczowego przemówienia, które ma przekonać świat muzułmański, że nie jest on i nie musi być w konflikcie z Ameryką, Barack Obama odkłada na bok potrzebę demokratyzacji sojuszniczych reżimów Bliskiego Wschodu i daje priorytet wysiłkom na rzecz osiągnięcia trwałego pokoju w regionie.