Mijająca właśnie czwarta rocznica wybuchu tzw. drugiej wojny libańskiej stanowi dobrą okazję dla bliższego przyjrzenia się ewolucji libańskiego ugrupowania Hezbollah – organizacji, która skutecznie stawiła wówczas czoła niekwestionowanej do tamtej pory potędze militarnej regionu, Izraelowi.

Gdy na początku czerwca br. Rada Bezpieczeństwa ONZ przegłosowała kolejny, czwarty już pakiet sankcji wobec Islamskiej Republiki Iranu, Stany Zjednoczone – inicjator i autor projektu rezolucji w tej sprawie – uznały to za wielki sukces wielostronnej dyplomacji międzynarodowej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przyjęcia przez ONZ, USA i Unię Europejską nowych sankcji przeciw Iranowi w związku z programem nuklearnym tego kraju.

Iran od dekad próbuje być liderem świata islamskiego. Gdy Turcja odwraca od niego uwagę i kieruje ją na siebie, czy nadciąga konfrontacja między tymi państwami?

Świat może albo zaakceptować fakt nuklearyzacji Iranu ze wszystkimi negatywnymi konsekwencjami dla bezpieczeństwa regionu, albo też może podjąć działania „pozadyplomatyczne”, czyli w chwili obecnej w zasadzie już wyłącznie operację militarną.

KRL-D odgrywa kluczową, ale mało dostrzeganą rolę w ułatwianiu zbrojenia regionalnej osi pod przewodnictwem Iranu, także w sferze broni masowej zagłady.

Brazylii i Turcji powinno się pogratulować umowy w sprawie programu nuklearnego Iranu. Ale porozumienie to nie jest czarodziejską różdżką.

Prezydent Brazylii Luiz Inacio Lula da Silva przynosi do Teheranu ostatnie, najlepsze argumenty społeczności międzynarodowej by przekonać Iran do zaakceptowania tak zwanej formuły wiedeńskiej. Ale czy przywództwo Iranu jest gotowe ich wysłuchać?

Czy prace Iranu nad wzbogacaniem uranu, co wzbudza duży niepokój, że Teheran może dążyć do budowy broni jądrowej, wywołają nuklearny wyścig zbrojeń na Bliskim Wschodzie?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące dyplomatycznej batalii między Zachodem a Iranem w kwestii przyjęcia przez ONZ dalszych sankcji przeciw republice islamskiej.

Nuklearny Iran nie jest sprawą przesądzoną. Niezależnie od tego jak bombastyczna by nie była retoryka z Teheranu.

Wizyty izraelskich przywódców w Azerbejdżanie nie są już przedmiotem kontrowersji w tym kraju, natomiast osobliwe stosunki między oboma państwami nadal wymykają się prostej charakterystyce.

Rola Iranu w sprawach irackich wydaje się zmierzać bardziej ku zdobyciu wpływów w celu zmniejszenia zagrożeń dla bezpieczeństwa Iranu, a nie destabilizacji Iraku.

Proces umacniania się strategicznej pozycji i znaczenia Islamskiej Republiki Iranu w jej otoczeniu międzynarodowym uległ w ostatnich latach wyraźnemu przyspieszeniu. Iran konsekwentnie i wytrwale buduje status geopolitycznego lidera w regionie, mając nadzieję na uzyskanie w perspektywie najbliższej dekady pozycji regionalnego mocarstwa o statusie nuklearnym.

Gdy społeczność międzynarodowa rozważa formuły dyplomatyczne i sankcje ekonomiczne jako sposoby na zatrzymanie programu nuklearnego Iranu bez uciekania się do wojny, Izrael i Iran już są w stanie wojny. Na razie jest to głównie zimna wojna.

Na Zachodzie często porównuje się aktualną sytuację społeczno-polityczną w Iranie z tym, co działo się w ostatnich miesiącach rządów szacha ponad trzy dekady temu. Paralele takie są jednak z gruntu bezzasadne, a nadzieje na szybki upadek teokracji irańskiej płonne.

Na początku 2010 roku linie podziału w bliskowschodniej zimnej wojnie są wyraźnie wyznaczone, a rywalizacja jest daleka od rozstrzygnięcia.

To zarazem szalone i niebezpieczne. Prezydent Iranu Mahmud Ahmadinejad wierzy i działa w oczekiwaniu, że bliskie jest ponowne ukazanie się ukrytego imama, i że wysiłki USA na Bliskim Wschodzie skupiają się głównie na uniemożliwieniu jego powrotu.

Nastawienie irańskiego reżimu i jego ogromne problemy wewnętrzne każą z dużą dozą prawdopodobieństwa zakładać, że do porozumienia w sprawie kontrowersyjnego programu nuklearnego dojść w najbliższym czasie nie może. Co zrobi w tej sytuacji społeczność międzynarodowa?

Rozgrywka o przyszłe geopolityczne ukształtowanie sił w regionie Bliskiego Wschodu toczy się przede wszystkim między Iranem a Arabią Saudyjską i pozostałymi arabskimi, sunnickimi krajami regionu.

Stosunki między Arabią Saudyjską a Iranem przez lata oscylowały między chłodną serdecznością a otwartą wrogością, ale ostatnie napięcia wokół Jemenu doprowadziły oba państwa niebezpiecznie blisko do otwartej konfrontacji.

Zamach samobójczy w Baluchistanie, w którym zginęło kilku czołowych dowódców Gwardii Rewolucyjnej, był dużym wyczynem jeśli chodzi o planowanie, koordynację i wykonanie, a jednocześnie kompromitacją dla Gwardii w momencie, gdy jej wizerunek doznał poważnego uszczerbku w związku z represjonowaniem dysydentów.

Zacieśniające się więzi energetyczne i brak percepcji zagrożenia ze strony Teheranu sprawiają, że Chiny wyrosły na głównego oponenta polityki sankcji wobec Iranu, ku której coraz bardziej skłania się Zachód.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zaostrzenia się sytuacji wokół programu nuklearnego Iranu po ujawnieniu przez mocarstwa zachodnie 25 września o istnieniu drugiego zakładu wzbogacania uranu w Iranie.

Jakie są szanse na wprowadzenie rzeczywistych sankcji gospodarczych przeciwko Islamskiej Republice Iranu i czy są one w stanie wymusić zmianę polityki Teheranu?

Irańskie wybory prezydenckie zakończyły się zwycięstwem twardogłowego obozu pod przewodnictwem wybranego ponownie Mahmuda Ahmadinedżada, ale możliwe jest, że irański czerwiec zmienił oblicze republiki islamskiej.

Dramatyczne wydarzenia na ulicach Teheranu zwróciły uwagę światowej opinii publicznej na sytuację wewnętrzną w Iranie, ale relacje tych wydarzeń i stosowane określenia często znacznie odbiegają od stanu faktycznego.

Krwawe rozruchy w Iranie po zwycięskich dla urzędującego prezydenta Mahmuda Ahmadinejada wyborach zmniejszają szanse na rozpoczęcie rzeczowego dialogu między Iranem a USA, ale mogą też zwiastować zmierzch radykalnego islamu w świecie muzułmańskim.

W ostatnich latach nie tylko Rosja i Chiny zintensyfikowały współpracę z krajami latynoamerykańskimi, równie mocno swą obecność w regionie zaznaczyła też Islamska Republika Iranu. To właśnie wpływy Teheranu w Ameryce Łacińskiej, a nie Moskwy czy Pekinu, budzą obecnie największe zaniepokojenie w Waszyngtonie.

Prezydent USA uważa ruszenie z miejsca izraelsko-palestyńskiego procesu pokojowego za klucz do rozwiązania problemów Bliskiego Wschodu; premier Izraela akcentuje konieczność natychmiastowego przeciwstawienia się Iranowi. Czy stosunki Izraela z USA wchodzą w jeden z najgorszych okresów w historii?

Wydarzenia zachodzące w ostatnich kilku miesiącach na Bliskim Wschodzie i wokół niego sprawiają, że dramatycznemu przyspieszeniu ulega proces słabnięcia geopolitycznej pozycji Izraela - zwłaszcza względem swojego największego potencjalnego zagrożenia – Islamskiej Republiki Iranu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące inicjatywy dyplomatycznej prezydenta USA Baracka Obamy wobec Iranu, zapoczątkowanej 20 marca przesłaniem do narodu i przywódców irańskich.

Rozwój wydarzeń w regionie Bliskiego Wschodu w ostatnich kilku miesiącach skłania do postawienia tezy, że regionalna pozycja geopolityczna Islamskiej Republiki Iranu wciąż ulega wzmocnieniu.

Czy Rosja dostarczy Iranowi zaawansowany system rakiet ziemia-powietrze S-300? Jest to najważniejsze – i najbardziej uporczywe – pytanie odnoszące się do sprzedaży rosyjskiej broni do Iranu.

Gdy Waszyngton daje do zrozumienia, że Iran stoi u progu zdolności do wyprodukowania bomby atomowej, nieuchronne staje się podjęcie ostatecznej decyzji co zrobić z programem nuklearnym Teheranu.

Ogromne wyzwania Bliskiego Wschodu sprawiają, że polityka Obamy wobec tego regionu może więc stać się syzyfowym – ogromnym a zarazem daremnym wysiłkiem.

Dlaczego Stany Zjednoczone i Iran pozostają wrogami w trzy dekady po zerwaniu stosunków w związku z porwaniem personelu ambasady USA w pierwszym roku islamskiej rewolucji?

Abstrahując od kilku lat gwałtownej przemocy, jeśli chodzi o wolne i sprawiedliwe wybory Irak jest dziś daleko bardziej demokratyczny niż większość innych państw arabskich i sąsiedni Iran

Izraelski atak na infrastrukturę Hamasu w Strefie Gazy bywa przedstawiany jako uderzenie w rozrastające się „irańskie imperium.” Czy jednak nie jest to wielki strategiczny błąd Izraela grający na korzyść Teheranu?

Jednym z priorytetów polityki zagranicznej Teheranu, o którym rzadko wspomina się publicznie, jest utrwalenie delegalizacji na Zachodzie głównej irańskiej siły opozycyjnej.

Podczas gdy uwaga Waszyngtonu w ostatnich latach była skupiona na Iraku i wojnie z terroryzmem, wpływy Iranu w Ameryce Łacińskiej stale rosną.

Wpływ nowej postawy Rosji na arenie międzynarodowej zaczyna być odczuwalny w wielu różnych aspektach i regionach świata, w tym m.in. w kontekście tzw. kwestii irańskiej.

Ostrożny optymizm co do niepewnego dialogu Waszyngtonu z Iranem jest równoważony rosnącym niepokojem o to, że Izrael jest zdecydowany na opcję militarną.

Majowa eskalacja długiego kryzysu politycznego w Libanie przyniosła umocnienie pozycji Hezbollahu oraz roli Iranu na obszarze Lewantu. Ten sukces Teheranu może jednak okazać się przysłowiowym „pyrrusowym zwycięstwem.”

Arabia Saudyjska oskarżyła Iran o dążenie do zamachu stanu w Bejrucie, lecz Teheran ostro odrzuca zarzuty. Ta wojna słów, mająca miejsce bezpośrednio po ostatnich walkach ulicznych w Libanie, podkreśla rosnące przekonanie w Rijadzie i niektórych innych stolicach na Bliskim Wschodzie, że Iran ich kosztem buduje swoje wpływy w regionie.

Polityka rurociągów znalazła się w centrum uwagi gdy prezydent Turkmenistanu Gurbanguli Berdymuchamedow i prezydent Iranu Mahmud Ahmadinejad ruszyli w drogę, by promować rywalizujące rurociągi dla eksportu ich gazu ziemnego.

Irańskie posunięcia zmierzające do umocnienia więzi z Wenezuelą, Boliwią i innymi lewicowymi rządami w Ameryce Łacińskiej budzą coraz większe obawy w USA. Rosnące więzi Iranu odzwierciedlają wspólne cele polityczne i gospodarcze oraz antyamerykański sentyment.

Dwudniowa wizyta w Iraku prezydenta Iranu Mahmuda Ahmadinejada jest przełomowym wydarzeniem w przeważnie złych stosunkach dwustronnych i dowodem wzrostu regionalnej roli Iranu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące 8-dniowej podróży prezydenta USA George’a W. Busha na Bliski Wschód.

Skazanie w Azerbejdżanie członków małej grupy islamistycznej za rzekomą współpracę z irańskim wywiadem wskazuje na pogorszenie stosunków z Iranem, u którego podstaw leży rywalizacja gospodarcza.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące bliskowschodniej podróży prezydenta USA George’a W. Busha.

Słynne monachijskie przemówienie prezydenta Władimira Putina z lutego 2007 roku potwierdziło obowiązywanie koncepcji świata wielobiegunowego w rosyjskiej polityce zagranicznej, w ramach której strategiczne partnerstwo Rosji z Chinami i Indiami uzupełnia współpraca Moskwy z Teheranem.

Czy uznanie przez USA wysiłków Iranu w powstrzymywaniu szmuglu broni do Iraku zwiastuje odprężenie?

Międzynarodowy spór o program nuklearny Iranu staje się coraz bardziej złożony – pojawiają się nowe pomysły jak rozwiązać kryzys, podczas gdy ci, którzy dążą do nałożenia ostrzejszych sankcji na Iran borykają się z niepowodzeniami.