Przy rosnącej niestabilności geopolitycznej w państwach-producentach ropy naftowej oraz barierach stojących na przeszkodzie wypracowaniu strategii wielostronnej, groźba sankcji wobec Iranu sprawia jedynie, że nasila się niepewność wokół prognoz dotyczących cen ropy w 2012 roku.

Iran byłby prawdopodobnie dużo groźniejszym przeciwnikiem od wszystkich, z jakimi Stany Zjednoczone mierzyły się w kilku minionych dekadach. USA powinny z wielką ostrożnością podchodzić do ewentualnych ataków militarnych.

Za sprawą irańskiej retoryki pod koniec grudnia i na początku stycznia w centrum uwagi międzynarodowej znalazła się możliwość zablokowania kluczowej dla transportu ropy naftowej Cieśniny Ormuz. Czy w rejonie tym może wkrótce dojść do konfrontacji militarnej?

Zakres i rozmach działalności terrorystycznej w Iranie to zdecydowanie czarna plama w jego historii od samego początku islamskiej rewolucji do chwili obecnej.

Arabska wiosna; działania nuklearne; tajemnicze zabójstwa w kraju i domniemane próby zabójstw za granicą; areszty domowe; obawy przed nadciągającymi nalotami; szturm na ambasadę – są to wydarzenia, które sprawiły, że 2011 był rokiem zagrożenia w Iranie.

W ostatnim czasie w wielu mediach na nowo pojawiły się spekulacje na temat izraelskich przygotowań do uderzenia na irańskie instalacje nuklearne. Czy rzeczywiście w Tel Awiwie zapadła już decyzja o konieczności sięgnięcia po środki militarne?

Nowa rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ wyraża zaniepokojenie programem nuklearnym Iranu, ale nie oferuje wiele by go powstrzymać. Chinom i Rosji odpowiada to, że sprawy tak się właśnie mają.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące wydanego 8 listopada raportu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) dotyczącego działań nuklearnych Iranu i możliwych konsekwencji.

Gdy nasilają się spekulacje co do tego, czy Izrael planuje zaatakować obiekty nuklearne Iranu, warto pamiętać, że to do USA będzie należeć ostatnie słowo.

Domniemany irański spisek na życie ambasadora Arabii Saudyjskiej wygląda na wątpliwy i amatorski. Jedno jest jednak pewne – Obama najprawdopodobniej zrezygnuje ze swoich pojednawczych gestów pod adresem Teheranu.

Rzekomy spisek Iranu na życie saudyjskiego ambasadora w Stanach Zjednoczonych szybko przyniósł obietnice zemsty ze strony Rijadu. Więc co Arabia Saudyjska mogłaby zrobić – zwłaszcza mając na uwadze nieustannie rozprzestrzeniające się po Bliskim Wschodzie skutki arabskiej wiosny?

Pośród powstań na całym obszarze Bliskiego Wschodu, Waszyngton i Rijad po cichu porozumiały się co do szkolenia nowych sił mających odpierać wszelkie potencjalne rewolty przeciwko saudyjskiemu królestwu.

Szefowie dyplomacji Turcji i Iranu oświadczyli niedawno, że doszli do porozumienia w sprawie współpracy w zwalczaniu PKK, ale poza uśmiechami i obietnicami wsparcia pozostają pytania co do determinacji Teheranu.

Prowadzona przez Turcję polityka zbliżenia z Iranem najwyraźniej dobiegła końca, co oznacza teraz rosnące ryzyko wzmożonych napięć między Ankarą a Teheranem.

Wygląda na przesądzone, że Władimir Putin ponownie zostanie prezydentem Rosji. Chiny i Iran mogą się na to zapatrywać pozytywnie, ale czy sąsiedzi będą chcieć jego Unii Eurazjatyckiej?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące oskarżenia 2 Irańczyków przez władze amerykańskie o próbę zamordowania ambasadora Arabii Saudyjskiej w USA.

Turcja Recepa Tayyipa Erdogana obecnie ubiega się o uzyskanie pozycji dominującego mocarstwa na Bliskim Wschodzie, a Erdogan ostrożnie rozgrywa swoją kartę.

W ostatnich latach izraelscy stratedzy wyróżnili sojusz regionalny na czele z Iranem jako stanowiący główne wyzwanie strategiczne dla państwa żydowskiego. Wygląda na to, że sojusz ten staje się jednym z przegranych arabskich zawirowań z 2011 roku.

Wojna domowa w Syrii byłaby Iranowi bardzo na rękę. Poparcie alawitów pozwoliłoby mu na równoczesne podkopanie pozycji Izraela i Arabii Saudyjskiej.

Syria jest głównym partnerem strategicznym Iranu na Bliskim Wschodzie. Analitycy mówią, że upadek reżimu prezydenta Baszara al-Assada byłby poważnym ciosem dla republiki islamskiej.

Przy wszystkich ulotnych korzyściach jakie arabskie przebudzenie przyniosło Iranowi, wypłynęły z niego daleko większe niepowodzenia geostrategiczne.

USA robią błąd demonizując Iran. Obama powinien był wykorzystać szansę na zaangażowanie.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące stanowisk pierwszoplanowych aktorów zagranicznych wobec pogłębiającego się kryzysu wewnętrznego w Syrii.

Spór graniczny między Iranem a kurdyjskim regionem Iraku uległ znaczącej eskalacji w tym tygodniu gdy Irańska Gwardia Rewolucyjna przekroczyła granicę by nawiązać walkę z rebeliantami z organizacji PJAK (Partii Wolnego Życia Kurdystanu).

Gdy rośnie presja na prezydenta Syrii Baszara al-Assada by ustąpił, czy Iran będzie dalej wspierał jego represje?

Kiedy były szef wywiadu Arabii Saudyjskiej ostrzegł, że Rijad rozważa wykorzystanie swojego ogromnego bogactwa naftowego jako broni przeciwko sąsiedniemu Iranowi wydawało się, że przewlekła zimna wojna między dwoma rywalizującymi mocarstwami Zatoki Perskiej zaraz się zaogni.

Słuchając Amerykanów i Europejczyków, jest to początek końca gry w Afganistanie. Ale tylko Zachód widzi to w ten sposób. Dość inny obraz wyłania się z punktu obserwacyjnego przywódców w Azji Południowej i na Bliskim Wschodzie.

Osama bin Laden był wrogiem Iranu. Więc dlaczego irańscy politycy i oficjalne media z taką niechęcią przyjęły jego śmierć?

Decyzja Niemiec o opuszczeniu swoich zachodnich sojuszników poprzez wstrzymanie się od głosu podczas zatwierdzenia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w marcu strefy zakazu lotów nad Libią stworzyła głęboki rozłam między kanclerz Angelą Merkel a administracją Obamy, a także Zjednoczonym Królestwem i Francją.

Egipt deklaruje gotowość do przywrócenia powiązań z Teheranem, za czasów prezydenta Hosniego Mubaraka uważanym za zajadłego wroga. Powoduje to alarm w Izraelu i Stanach Zjednoczonych.

Wbrew powszechnie panującej opinii o niskim stanie wiedzy na temat programu nuklearnego Iranu już tylko na podstawie raportów MAEA można scharakteryzować kilkanaście kluczowych obiektów.

Program nuklearny Iranu dominuje w nagłówkach światowej prasy od czasu rewelacji o tajnych obiektach w sierpniu 2002 roku. Po tym nastąpiły niekończące się negocjacje i 4 rundy sankcji, bez kompromisu w zasięgu wzroku. Jesteśmy w impasie.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przyczyn i możliwych konsekwencji wkroczenia wojsk saudyjskich do Bahrajnu w dniu 14 lutego.

Ciągłe opóźnienia w otwarciu pokazowego irańskiego reaktora jądrowego wywołują obawy co do zdolności Teheranu do bezpiecznej eksploatacji cywilnej elektrowni atomowej bez ryzyka katastrofalnego wypadku.

Przegląd reakcji mocarstw regionalnych i globalnych na upadek reżimu Hosniego Mubaraka w Egipcie w dniu 11 lutego.

Przegląd postaw najważniejszych aktorów wewnętrznych i zewnętrznych w trakcie trwających rozruchów społecznych w Egipcie zagrażających prezydenturze Hosniego Mubaraka.

Gdy świat przygląda się rozwojowi wydarzeń w Egipcie, spektakl demonstrantów zgromadzonych na kairskim Placu Tahrir (Placu Wyzwolenia) przywołuje wspomnienia z podobnie epokowego momentu na Bliskim Wschodzie 32 lata temu. Wówczas zagrożonym krajem był Iran.

Obecne chwile są bardzo trudne dla stosunków między Iranem a Afganistanem, gdyż od grudnia trwa niewyjaśniona blokada dostaw paliwa z Iranu do Afganistanu.

Strategia powstrzymywania irańskiego programu nuklearnego środkami jawnymi i tajnymi stała się ostatnio na tyle skuteczna, że diametralnie zmniejszyło się ryzyko akcji militarnej przeciwko Iranowi.

Przy tak wysokiej podejrzliwości wszystkich stron, najnowsze rozmowy na temat programu nuklearnego Iranu jeszcze przed ich startem wyglądają na skazane na porażkę. Więc dlaczego wszyscy zawracają sobie tym głowę?

Szczególnie uderzający w rewelacjach WikiLeaks jest stopień, w jakim agresywne antyirańskie stanowisko Arabii Saudyjskiej jest podzielane przez innych przywódców arabskich.

Dłuższy przegląd historyczny relacji pomiędzy Iranem a Rosją sugeruje, że ostatnie zadrażnienia między nimi są powrotem do stanu normalnego.

Maleńka zachodnioafrykańska republika Gambii właśnie dorzuciła swoją nazwę do ekskluzywnego klubu, których pozostali członkowie mają oczywiste powody do wrogości wobec Teheranu.

Kiedy prezydent Afganistanu Hamid Karzai potwierdził, że jego szef sztabu był odbiorcą właśnie takiej transakcji na kwotę prawie 1 miliona dolarów od irańskiego ambasadora w Kabulu, rzucił światło – być może nieświadomie – na dynamiczną politykę zagraniczną Iranu wobec jego sąsiadów.

Percepcja wspólnych wrogów nie okazała się wystarczająco silną więzią by przezwyciężyć realne ograniczenia rozwoju stosunków między Wenezuelą a Iranem.

Afganistan nie zawsze był otchłanią za jaką uchodzi dzisiaj. Jeśli ma zostać ustabilizowany, musi ponownie zająć pozycję tranzytową między swoimi wieloma sąsiadami.

Darowizna w wysokości 100 milionów dolarów dla nawiedzonego powodzią Pakistanu podkreśla strategiczne znaczenie jakie Iran widzi w zabiegach o względy sąsiada.

Projekt Teheranu “trzech państw perskojęzycznych” zmierza do podporządkowania sobie Afganistanu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące rozpoczęcia w dniu 21 sierpnia procesu uruchamiania pierwszej irańskiej elektrowni atomowej w Bushehr.

Prezydent Brazylii mocno naciska na rozwikłanie dyplomatycznej łamigłówki między Waszyngtonem a Teheranem i mimo ewentualnych porażek zostawi po sobie Brazylię z dużo wyższym poziomem międzynarodowego szacunku niż w chwili, gdy obejmował urząd 8 lat temu.

Iran przystąpił do realizacji serii projektów w celu odrodzenia historycznego Jedwabnego Szlaku, czyniąc kroki zmierzające do poszerzenia swoich wpływów regionalnych i przezwyciężenia starań Zachodu o izolowanie go.

Jak państwo z 10% znanych światowych rezerw ropy naftowej i 15% rezerw gazu ziemnego może plasować się na 101. miejscu pod względem bezpośrednich inwestycji zagranicznych?

Mijająca właśnie czwarta rocznica wybuchu tzw. drugiej wojny libańskiej stanowi dobrą okazję dla bliższego przyjrzenia się ewolucji libańskiego ugrupowania Hezbollah – organizacji, która skutecznie stawiła wówczas czoła niekwestionowanej do tamtej pory potędze militarnej regionu, Izraelowi.

Gdy na początku czerwca br. Rada Bezpieczeństwa ONZ przegłosowała kolejny, czwarty już pakiet sankcji wobec Islamskiej Republiki Iranu, Stany Zjednoczone – inicjator i autor projektu rezolucji w tej sprawie – uznały to za wielki sukces wielostronnej dyplomacji międzynarodowej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przyjęcia przez ONZ, USA i Unię Europejską nowych sankcji przeciw Iranowi w związku z programem nuklearnym tego kraju.

Iran od dekad próbuje być liderem świata islamskiego. Gdy Turcja odwraca od niego uwagę i kieruje ją na siebie, czy nadciąga konfrontacja między tymi państwami?

Świat może albo zaakceptować fakt nuklearyzacji Iranu ze wszystkimi negatywnymi konsekwencjami dla bezpieczeństwa regionu, albo też może podjąć działania „pozadyplomatyczne”, czyli w chwili obecnej w zasadzie już wyłącznie operację militarną.

KRL-D odgrywa kluczową, ale mało dostrzeganą rolę w ułatwianiu zbrojenia regionalnej osi pod przewodnictwem Iranu, także w sferze broni masowej zagłady.

Brazylii i Turcji powinno się pogratulować umowy w sprawie programu nuklearnego Iranu. Ale porozumienie to nie jest czarodziejską różdżką.

Prezydent Brazylii Luiz Inacio Lula da Silva przynosi do Teheranu ostatnie, najlepsze argumenty społeczności międzynarodowej by przekonać Iran do zaakceptowania tak zwanej formuły wiedeńskiej. Ale czy przywództwo Iranu jest gotowe ich wysłuchać?

Czy prace Iranu nad wzbogacaniem uranu, co wzbudza duży niepokój, że Teheran może dążyć do budowy broni jądrowej, wywołają nuklearny wyścig zbrojeń na Bliskim Wschodzie?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące dyplomatycznej batalii między Zachodem a Iranem w kwestii przyjęcia przez ONZ dalszych sankcji przeciw republice islamskiej.

Nuklearny Iran nie jest sprawą przesądzoną. Niezależnie od tego jak bombastyczna by nie była retoryka z Teheranu.

Wizyty izraelskich przywódców w Azerbejdżanie nie są już przedmiotem kontrowersji w tym kraju, natomiast osobliwe stosunki między oboma państwami nadal wymykają się prostej charakterystyce.

Rola Iranu w sprawach irackich wydaje się zmierzać bardziej ku zdobyciu wpływów w celu zmniejszenia zagrożeń dla bezpieczeństwa Iranu, a nie destabilizacji Iraku.

Proces umacniania się strategicznej pozycji i znaczenia Islamskiej Republiki Iranu w jej otoczeniu międzynarodowym uległ w ostatnich latach wyraźnemu przyspieszeniu. Iran konsekwentnie i wytrwale buduje status geopolitycznego lidera w regionie, mając nadzieję na uzyskanie w perspektywie najbliższej dekady pozycji regionalnego mocarstwa o statusie nuklearnym.

Gdy społeczność międzynarodowa rozważa formuły dyplomatyczne i sankcje ekonomiczne jako sposoby na zatrzymanie programu nuklearnego Iranu bez uciekania się do wojny, Izrael i Iran już są w stanie wojny. Na razie jest to głównie zimna wojna.

Na Zachodzie często porównuje się aktualną sytuację społeczno-polityczną w Iranie z tym, co działo się w ostatnich miesiącach rządów szacha ponad trzy dekady temu. Paralele takie są jednak z gruntu bezzasadne, a nadzieje na szybki upadek teokracji irańskiej płonne.

Na początku 2010 roku linie podziału w bliskowschodniej zimnej wojnie są wyraźnie wyznaczone, a rywalizacja jest daleka od rozstrzygnięcia.

To zarazem szalone i niebezpieczne. Prezydent Iranu Mahmud Ahmadinejad wierzy i działa w oczekiwaniu, że bliskie jest ponowne ukazanie się ukrytego imama, i że wysiłki USA na Bliskim Wschodzie skupiają się głównie na uniemożliwieniu jego powrotu.

Nastawienie irańskiego reżimu i jego ogromne problemy wewnętrzne każą z dużą dozą prawdopodobieństwa zakładać, że do porozumienia w sprawie kontrowersyjnego programu nuklearnego dojść w najbliższym czasie nie może. Co zrobi w tej sytuacji społeczność międzynarodowa?

Rozgrywka o przyszłe geopolityczne ukształtowanie sił w regionie Bliskiego Wschodu toczy się przede wszystkim między Iranem a Arabią Saudyjską i pozostałymi arabskimi, sunnickimi krajami regionu.

Stosunki między Arabią Saudyjską a Iranem przez lata oscylowały między chłodną serdecznością a otwartą wrogością, ale ostatnie napięcia wokół Jemenu doprowadziły oba państwa niebezpiecznie blisko do otwartej konfrontacji.

Zamach samobójczy w Baluchistanie, w którym zginęło kilku czołowych dowódców Gwardii Rewolucyjnej, był dużym wyczynem jeśli chodzi o planowanie, koordynację i wykonanie, a jednocześnie kompromitacją dla Gwardii w momencie, gdy jej wizerunek doznał poważnego uszczerbku w związku z represjonowaniem dysydentów.

Zacieśniające się więzi energetyczne i brak percepcji zagrożenia ze strony Teheranu sprawiają, że Chiny wyrosły na głównego oponenta polityki sankcji wobec Iranu, ku której coraz bardziej skłania się Zachód.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące zaostrzenia się sytuacji wokół programu nuklearnego Iranu po ujawnieniu przez mocarstwa zachodnie 25 września o istnieniu drugiego zakładu wzbogacania uranu w Iranie.

Jakie są szanse na wprowadzenie rzeczywistych sankcji gospodarczych przeciwko Islamskiej Republice Iranu i czy są one w stanie wymusić zmianę polityki Teheranu?

Irańskie wybory prezydenckie zakończyły się zwycięstwem twardogłowego obozu pod przewodnictwem wybranego ponownie Mahmuda Ahmadinedżada, ale możliwe jest, że irański czerwiec zmienił oblicze republiki islamskiej.

Dramatyczne wydarzenia na ulicach Teheranu zwróciły uwagę światowej opinii publicznej na sytuację wewnętrzną w Iranie, ale relacje tych wydarzeń i stosowane określenia często znacznie odbiegają od stanu faktycznego.

Krwawe rozruchy w Iranie po zwycięskich dla urzędującego prezydenta Mahmuda Ahmadinejada wyborach zmniejszają szanse na rozpoczęcie rzeczowego dialogu między Iranem a USA, ale mogą też zwiastować zmierzch radykalnego islamu w świecie muzułmańskim.

W ostatnich latach nie tylko Rosja i Chiny zintensyfikowały współpracę z krajami latynoamerykańskimi, równie mocno swą obecność w regionie zaznaczyła też Islamska Republika Iranu. To właśnie wpływy Teheranu w Ameryce Łacińskiej, a nie Moskwy czy Pekinu, budzą obecnie największe zaniepokojenie w Waszyngtonie.

Prezydent USA uważa ruszenie z miejsca izraelsko-palestyńskiego procesu pokojowego za klucz do rozwiązania problemów Bliskiego Wschodu; premier Izraela akcentuje konieczność natychmiastowego przeciwstawienia się Iranowi. Czy stosunki Izraela z USA wchodzą w jeden z najgorszych okresów w historii?

Wydarzenia zachodzące w ostatnich kilku miesiącach na Bliskim Wschodzie i wokół niego sprawiają, że dramatycznemu przyspieszeniu ulega proces słabnięcia geopolitycznej pozycji Izraela - zwłaszcza względem swojego największego potencjalnego zagrożenia – Islamskiej Republiki Iranu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące inicjatywy dyplomatycznej prezydenta USA Baracka Obamy wobec Iranu, zapoczątkowanej 20 marca przesłaniem do narodu i przywódców irańskich.

Rozwój wydarzeń w regionie Bliskiego Wschodu w ostatnich kilku miesiącach skłania do postawienia tezy, że regionalna pozycja geopolityczna Islamskiej Republiki Iranu wciąż ulega wzmocnieniu.

Czy Rosja dostarczy Iranowi zaawansowany system rakiet ziemia-powietrze S-300? Jest to najważniejsze – i najbardziej uporczywe – pytanie odnoszące się do sprzedaży rosyjskiej broni do Iranu.

Gdy Waszyngton daje do zrozumienia, że Iran stoi u progu zdolności do wyprodukowania bomby atomowej, nieuchronne staje się podjęcie ostatecznej decyzji co zrobić z programem nuklearnym Teheranu.

Ogromne wyzwania Bliskiego Wschodu sprawiają, że polityka Obamy wobec tego regionu może więc stać się syzyfowym – ogromnym a zarazem daremnym wysiłkiem.

Dlaczego Stany Zjednoczone i Iran pozostają wrogami w trzy dekady po zerwaniu stosunków w związku z porwaniem personelu ambasady USA w pierwszym roku islamskiej rewolucji?

Abstrahując od kilku lat gwałtownej przemocy, jeśli chodzi o wolne i sprawiedliwe wybory Irak jest dziś daleko bardziej demokratyczny niż większość innych państw arabskich i sąsiedni Iran

Izraelski atak na infrastrukturę Hamasu w Strefie Gazy bywa przedstawiany jako uderzenie w rozrastające się „irańskie imperium.” Czy jednak nie jest to wielki strategiczny błąd Izraela grający na korzyść Teheranu?

Jednym z priorytetów polityki zagranicznej Teheranu, o którym rzadko wspomina się publicznie, jest utrwalenie delegalizacji na Zachodzie głównej irańskiej siły opozycyjnej.

Podczas gdy uwaga Waszyngtonu w ostatnich latach była skupiona na Iraku i wojnie z terroryzmem, wpływy Iranu w Ameryce Łacińskiej stale rosną.

Wpływ nowej postawy Rosji na arenie międzynarodowej zaczyna być odczuwalny w wielu różnych aspektach i regionach świata, w tym m.in. w kontekście tzw. kwestii irańskiej.

Ostrożny optymizm co do niepewnego dialogu Waszyngtonu z Iranem jest równoważony rosnącym niepokojem o to, że Izrael jest zdecydowany na opcję militarną.

Majowa eskalacja długiego kryzysu politycznego w Libanie przyniosła umocnienie pozycji Hezbollahu oraz roli Iranu na obszarze Lewantu. Ten sukces Teheranu może jednak okazać się przysłowiowym „pyrrusowym zwycięstwem.”

Arabia Saudyjska oskarżyła Iran o dążenie do zamachu stanu w Bejrucie, lecz Teheran ostro odrzuca zarzuty. Ta wojna słów, mająca miejsce bezpośrednio po ostatnich walkach ulicznych w Libanie, podkreśla rosnące przekonanie w Rijadzie i niektórych innych stolicach na Bliskim Wschodzie, że Iran ich kosztem buduje swoje wpływy w regionie.

Polityka rurociągów znalazła się w centrum uwagi gdy prezydent Turkmenistanu Gurbanguli Berdymuchamedow i prezydent Iranu Mahmud Ahmadinejad ruszyli w drogę, by promować rywalizujące rurociągi dla eksportu ich gazu ziemnego.

Irańskie posunięcia zmierzające do umocnienia więzi z Wenezuelą, Boliwią i innymi lewicowymi rządami w Ameryce Łacińskiej budzą coraz większe obawy w USA. Rosnące więzi Iranu odzwierciedlają wspólne cele polityczne i gospodarcze oraz antyamerykański sentyment.

Dwudniowa wizyta w Iraku prezydenta Iranu Mahmuda Ahmadinejada jest przełomowym wydarzeniem w przeważnie złych stosunkach dwustronnych i dowodem wzrostu regionalnej roli Iranu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące 8-dniowej podróży prezydenta USA George’a W. Busha na Bliski Wschód.

Skazanie w Azerbejdżanie członków małej grupy islamistycznej za rzekomą współpracę z irańskim wywiadem wskazuje na pogorszenie stosunków z Iranem, u którego podstaw leży rywalizacja gospodarcza.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące bliskowschodniej podróży prezydenta USA George’a W. Busha.

Słynne monachijskie przemówienie prezydenta Władimira Putina z lutego 2007 roku potwierdziło obowiązywanie koncepcji świata wielobiegunowego w rosyjskiej polityce zagranicznej, w ramach której strategiczne partnerstwo Rosji z Chinami i Indiami uzupełnia współpraca Moskwy z Teheranem.

Czy uznanie przez USA wysiłków Iranu w powstrzymywaniu szmuglu broni do Iraku zwiastuje odprężenie?

Międzynarodowy spór o program nuklearny Iranu staje się coraz bardziej złożony – pojawiają się nowe pomysły jak rozwiązać kryzys, podczas gdy ci, którzy dążą do nałożenia ostrzejszych sankcji na Iran borykają się z niepowodzeniami.