W Afryce Północnej zachodzą obecnie zmiany o wyjątkowym zasięgu i gwałtowności. Rewolucje ukazują błędy polityki unijnej względem południowego wybrzeża Morza Śródziemnego, nastawionej dotychczas na współpracę i tolerowanie dyktatur kosztem wolności i łamania praw człowieka.

Łatwo byłoby robić sobie żarty z Kadafiego, co przez lata czyniło zresztą wielu obserwatorów, gdyby nie brutalność jaką okazywał swojemu narodowi i gotowość do podsycania konfliktów na całym świecie.

Gdy rebelianci kontrolują teraz większość Libii, Rosja obawia się, że może utracić miliardy dolarów w kontraktach energetycznych, obronnych i infrastrukturalnych jakie wynegocjowała z obalonym reżimem Kadafiego.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przyczyn upadku reżimu Muammara Kadafiego w Libii i wyzwań stojących przed nowym przywództwem libijskim.

Powody, dla których rosyjski rząd nie może zdecydować się w sprawie Libii mówią ogromnie wiele o skomplikowanych odczuciach Moskwy co do arabskiej wiosny.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące wydania przez Międzynarodowy Trybunał Karny (ICC) w dniu 27 czerwca nakazu aresztowania dyktatora Libii Muammara Kadafiego.

W 4 miesiące po tym jak rozpoczęło się powstanie przeciwko libijskiemu przywódcy Muammarowi Kadafiemu i 3 miesiące po pierwszych nalotach NATO sytuacja stała się patowa. Pytanie brzmi teraz: dlaczego ataki lotnicze NATO nie zdołały przełamać impasu?

Odkąd w połowie lutego 2011 r. w Libii wybuchły wystąpienia przeciwko pułkownikowi Kaddafiemu, Włochy znalazły się w kłopotliwej sytuacji. Reżim w Trypolisie był bliskim sojusznikiem Rzymu, a premier Berlusconi obnosił się ze swoją przyjaźnią z libijskim dyktatorem.

Muammar Kadafi od dawna odgrywał rolę w sprawach Afryki subsaharyjskiej. Chociaż niegdyś był prominentnym destabilizatorem, teraz jest jednym z najwierniejszych patronów Afryki i jego walka o utrzymanie się u władzy zagraża beneficjentom na tym kontynencie.

Od kiedy zaczęło się powstanie, Kadafi zatrudnia zagranicznych wojowników afrykańskich przeciwko opozycji – co obrazuje, że istniejący od tysiącleci zawód najemnictwa będzie dalej kwitł dopóki ten model biznesowy pozostanie wykonalny.

Samoloty bojowe NATO wciąż atakują siły dyktatora Libii Muammara Kadafiego. Ale część analityków twierdzi, że sama siła lotnicza nie pokona libijskiego przywódcy i dowodzą oni, że libijscy rebelianci muszą uzyskać lepszą broń.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące wygłoszonego 19 maja w Waszyngtonie przez prezydenta USA Baracka Obamę obszernego przemówienia określającego politykę USA wobec Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej.

Obama, Cameron i Erdogan – wszyscy oni się mylą. Libia jest ćwiczeniem z zakresu zmiany reżimu, ale nie będzie kolejnym Irakiem.

Od kiedy Indie stały się niestałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ na początku roku, Libia okazała się być ich pierwszym poważnym testem dyplomatycznym.

Interwencja zbrojna w Libii, mająca na celu wdrożyć rezolucję 1973 Rady Bezpieczeństwa ONZ, spotkała się z mieszaną reakcją krajów latynoamerykańskich.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej coraz bardziej obawiają się, że trwający konflikt w Libii może spowodować masowy napływ uchodźców przez ich granice.

Interwencja zbrojna koalicji międzynarodowej w Libii może mieć dalekosiężne konsekwencje dla niemieckich starań o stałe członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Coraz więcej faktów przemawia za tym, że niemiecka suwerenność w polityce bezpieczeństwa nie jest ograniczana z zewnątrz, ale cierpi na brak spójnej wizji.

Przez ostatnich kilka tygodni byliśmy świadkami dyplomatycznej przepychanki między przywódcami krajów Zachodu odnośnie tego, jaka powinna być odpowiedź na coraz brutalniejsze starcia rebeliantów z siłami Kaddafiego.

Trwająca obecnie interwencja w Libii jest inauguracyjną misją bojową AFRICOM. Chociaż podstawowym deklarowanym celem tego amerykańskiego dowództwa jest wzmocnienie współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa z krajami afrykańskimi, wielu w Afryce subsaharyjskiej widzi tu realizację bardziej złowieszczej agendy.

Nie tylko Zachód ma kłopoty z wypracowaniem przejrzystej, czytelnej dla opinii publicznej strategii wobec konfliktu w Libii – także w Rosji w zeszłym tygodniu można było usłyszeć wyjątkowo donośny dwugłos czołowych przywódców tego kraju.

Rozdźwięk między tymi, którzy bronią operacji libijskiej a tymi, którzy ją krytykują jest bardzo poważny. U sedna sporu znajduje się jedno z najtrudniejszych zagadnień w sprawach międzynarodowych: kiedy jedno państwo ma prawo interweniować siłą w sprawy innego?

Jeśli rządy zachodnie godzą się z możliwością pozostania reżimu Muammara Kadafiego u władzy, świat musi przygotować się na możliwy powrót globalnego zagrożenia – libijskiego programu budowy broni masowej zagłady.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ustanowienia decyzją Rady Bezpieczeństwa ONZ strefy zakazu lotów nad Libią i będącej jej konsekwencją antylibijskiej operacji militarnej „Świt Odysei”.

Libia jest od dawna aktywna w Afryce Subsaharyjskiej – militarnie gospodarczo, kulturowo i propagandowo. Wiele państw kontynentu łączą z Trypolisem ścisłe więzi, a sam pułkownik Kaddafi ma na jego terenie rozległe kontakty.

Pomimo twardej retoryki tylko jedno państwo zachodnie, Francja, jak dotąd oficjalnie uznało przywództwo rebeliantów walczących przeciwko Kadafiemu.

Przywódcy światowi nieustannie wysyłają ostrzeżenia Muammarowi Kadafiemu. Lecz dyktator Libii wydaje się czuć na tyle bezpiecznie by je ignorować – nawet gdy co najmniej 1000 cywilów zginęło już w starciach z jego siłami bezpieczeństwa.

Gdy sytuacja w Libii grozi przejściem w stan otwartej wojny domowej, oczywiste staje się, że w grę wchodzi zawiła dynamika plemienna w tym kraju 6,5 miliona ludzi.

Początkowo relacje między Kadafim a Stanami Zjednoczonymi były generalnie dobre, następnie sięgnęły dna w okresie administracji Reagana, zaś po zwrocie w polityce Kadafiego w 2003 roku nastąpiła normalizacja stosunków, która teraz stoi pod znakiem zapytania w świetle rebelii przeciw reżimowi Kadafiego.

Przegląd postaw USA, Unii Europejskiej i innych państw wobec konfliktu w Libii między siłami lojalnymi wobec dyktatora Muammara Kadafiego a opozycją.

Drugi najstarszy z 7 synów pułkownika Kadafiego, Saif al-Islam od wielu lat jest najbardziej prawdopodobnym pretendentem do tronu ojca. Ale wydarzenia z ostatniego roku pokazują, że sukcesja w Libii wciąż jest wybitnie niepewna – a jej rezultat bezpośrednio zaważy na procesie reform.

Przez ostatnich kilka lat Libia podjęła kilka istotnych kroków (częściowo skoordynowanych z głównymi aktorami międzynarodowej polityki, częściowo jednostronnych), aby powrócić na międzynarodową scenę jako jej pełnoprawny aktor.

Staromodne obawy geopolityczne stworzyły odrodzony rynek broni w północnym rogu Maghrebu.

Gdy prezydent Libii walczy o utworzenie „Stanów Zjednoczonych Afryki” by wzmocnić głos kontynentu na arenie międzynarodowej, przeszkodami okazują się afrykański sprzeciw i brak pragmatyzmu.

Historyczna wizyta libijskiego przywódcy Muammara Kadafiego we Włoszech to dowód na to, że po rozwiązaniu wszystkich najważniejszych kwestii spornych oba państwa chcą budować szczególnie bliskie stosunki.

Pierwsza od 55 lat wizyta szefa dyplomacji amerykańskiej i zawarty kilka dni temu wcześniej układ o odszkodowaniach za włoską kolonizację stanowią kolejne ważne etapy w międzynarodowej rehabilitacji Libii.