Niemiecka elita: wdzięczna, lecz zszokowana prawdami i rekomendacjami przedstawionymi im przez życzliwego, ale nie owijającego w bawełnę ministra spraw zagranicznych Polski Radosława Sikorskiego.

Decyzja Niemiec o opuszczeniu swoich zachodnich sojuszników poprzez wstrzymanie się od głosu podczas zatwierdzenia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w marcu strefy zakazu lotów nad Libią stworzyła głęboki rozłam między kanclerz Angelą Merkel a administracją Obamy, a także Zjednoczonym Królestwem i Francją.

Po raz pierwszy w swojej historii Niemcy opuściły swoich sojuszników wstrzymując się od głosu nad rezolucją 1973. 20 lat po zakończeniu Zimnej Wojny luka między pretensjami a rzeczywistością w niemieckiej polityce zagranicznej wydaje się ponownie powiększać.

Interwencja zbrojna koalicji międzynarodowej w Libii może mieć dalekosiężne konsekwencje dla niemieckich starań o stałe członkostwo w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Coraz więcej faktów przemawia za tym, że niemiecka suwerenność w polityce bezpieczeństwa nie jest ograniczana z zewnątrz, ale cierpi na brak spójnej wizji.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ustanowienia decyzją Rady Bezpieczeństwa ONZ strefy zakazu lotów nad Libią i będącej jej konsekwencją antylibijskiej operacji militarnej „Świt Odysei”.

Nieformalny szczyt w Deauville z października ub. roku bardzo rzadko pojawia się w oficjalnym dyskursie politycznym, choć minęło już niemal pół roku. Tymczasem jego poufne postanowienia coraz częściej przebijają się na pierwszy plan działań trójkąta Paryż-Berlin-Moskwa.

Aktywność niemieckiej dyplomacji w kwestii amerykańskich jądrowych ładunków taktycznych, a co za tym idzie budowy nowych relacji bilateralnych na linii Waszyngton–Berlin, jak również multilateralizmu w ramach Sojuszu należy rozpatrywać w kategoriach niemieckiej polityki wewnętrznej i zewnętrznej.

Berlin będzie musiał pogodzić się z rolą „średniaka” w globalnej polityce międzynarodowej, choć o wiodącym prymacie w Unii Europejskiej, chociażby dlatego, że dziś Unia bez RFN niewiele znaczy, tak jak zresztą Berlin bez UE.

W dobie kształtowania się realnej pozycji Polski w Unii Europejskiej, w interesie Niemiec leży zwiększenie uwagi naszym krajem; Berlin będzie coraz bardziej potrzebować Polski jako partnera w formułowaniu wspólnych polityk europejskich.

Wśród pytań powstałych po wyborach w Niemczech we wrześniu 2009 roku jest to, jaki wpływ na orientację polityki zagranicznej Berlina będą mieć nowi partnerzy koalicyjni kanclerz Angeli Merkel.

Wrześniowe wybory parlamentarne z pewnością odpowiedzą na liczne pytania dotyczące przyszłości polityki wewnętrznej czy gospodarczej RFN, nie należy się jednak spodziewać znaczącej metamorfozy niemieckich elit w spojrzeniu na politykę zagraniczną i dyplomację.

Dwa pakiety koniunkturalne, będące podstawą niemieckiej reakcji na światowy kryzys finansowy, zostaną wykorzystane w ferworze walki politycznej przed wyborami parlamentarnymi.

Czy zablokowanie przez Niemcy aspiracji Gruzji i Ukrainy do członkostwa w NATO to wyraz odejścia od priorytetowo dotąd traktowanej transatlantyckiej harmonii czy też mistrzowska zagrywka dyplomatyczna kanclerz Angeli Merkel?