Czy Kreml w końcu ma dość białoruskiego prezydenta Aleksandra Łukaszenki? Ostatnie 2 miesiące stały pod znakiem wojny gazowej między Moskwą a Mińskiem i telewizyjnej bitwy na oszczerstwa między Łukaszenką a Kremlem.

Najbardziej onieśmielająca pojedyncza bariera dla członkostwa Rosji w WTO jest raczej techniczna, ale jak dotąd okazuje się nierozwiązywalna.

Obecna wymiana szpiegów między Stanami Zjednoczonymi a Rosją może wyglądać jak wyjęta z powieści o zimnowojennym szpiegostwie. Ale chociaż takie wymiany są często owiane tajemnicą, wcale nie są anachronizmami.

Kiedy w zeszłym tygodniu w południowym Kirgistanie wybuchła przemoc etniczna, popychając to państwo na skraj wojny domowej, Biszkek apelował o rosyjskie wsparcie. Jednak Moskwa była niechętna do działania.

Ujęcie postaci nr 2 siatek terrorystycznych Północnego Kaukazu stanowi poważny sukces rosyjskiej kampanii kontrterrorystycznej i może sygnalizować taktyczną zmianę z „walenia w wychodki” do „aresztowania i sądzenia.”

Gdy Szanghajska Organizacja Współpracy (SCO) zbiera się w Taszkiencie na corocznym szczycie, to o czym się nie dyskutuje, tj. rywalizacja rosyjsko-chińska, może być więcej mówiące niż to o czym się mówi.

Tragiczne wydarzenia z 10 kwietnia bieżącego roku pod Smoleńskiem, których byliśmy świadkami, ukazały iż pomimo różnic na wielu płaszczyznach, w tym głównie w obszarze polityczno-historycznym – Polskę i Rosję łączą te same odruchy serca.

Są oznaki, że nowa współpraca Moskwy z Kijowem dodaje muskułów polityce Kremla wobec jego pozostałych sąsiadów - w tym Mołdawii.

Polityka gospodarcza Federacji Rosyjskiej wobec państw Azji Środkowej jest częścią większej strategii energetycznej Kremla. Zainteresowanie tym obszarem jest podyktowane chęcią uzyskania kontroli nad bogactwami naturalnymi, którą Kreml stracił wskutek dezintegracji ZSRR.

W powszechnej opinii w Polsce, katastrofa polskiego samolotu z delegacją państwową na pokładzie, do której doszło w lesie niedaleko Katynia 10 kwietnia 2010 roku może paradoksalnie – wbrew całemu złu jakie z sobą niosła – stać się prologiem nowego, bardziej optymistycznego rozdziału w historii stosunków polsko-rosyjskich.

Umowa o przedłużeniu pobytu rosyjskiej Floty Czarnomorskiej na Krymie w zamian za rabaty na gaz warte do 40 miliardów dolarów kończą dryfowanie Ukrainy ku NATO, ale polityczno-wojskowa integracja z Rosją nie jest w interesie państwa.

Zmiana reżimu w Biszkeku wynika głównie z czynników lokalnych. Ale i tak może mieć duży wpływ na geopolitykę w Eurazji.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące nowego układu o redukcji strategicznej broni jądrowej między Rosją a USA, który zostanie podpisany przez prezydentów obu państw 8 kwietnia w Pradze.

Doku Umarow, który przyznał się do odpowiedzialności za podwójny zamach samobójczy w moskiewskim metrze 29 marca, jest jednym z zaledwie kilku weteranów wśród dowódców rebelianckich, którzy walczyli od samego początku pierwszej poradzieckiej wojny czeczeńskiej na jesieni 1994 roku.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące podwójnego zamachu samobójczego w moskiewskim metrze w dniu 29 marca oraz jego możliwych konsekwencji.

5 lat temu, 8 marca 2005 roku rosyjskie władze ogłosiły śmierć w potyczce zbrojnej czeczeńskiego prezydenta i dowódcy ruchu oporu Asłana Maschadowa. Jego śmierć była kamieniem milowym w walce Rosji o zachowanie kontroli nad Północnym Kaukazem.

Na początku lutego prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew podpisał nową “Doktrynę Wojskową Federacji Rosyjskiej do 2020 Roku” zastępującą doktrynę podpisaną przez Władimira Putina w roku 2000. Ma być to dokument wytyczający kierunki rozwoju sił zbrojnych.

Handel bronią jest już od kilkudziesięciu lat bardzo dochodowym przedsięwzięciem dla rządów wielu państw. Jest to na rękę światowym eksporterom broni i techniki wojskowej, wśród których czołowym producentem wszelkiego typu uzbrojenia jest Rosja.

Doktryna wojskowa Rosji z 2010 roku nakłada pewne ograniczenia na użycie broni jądrowej. Pozytywny wpływ tego na strategiczną stabilność w stosunkach Rosji z Zachodem przeważa nad zastrzeżeniami wywołanymi odniesieniami do NATO jako głównego zagrożenia zewnętrznego.

W swojej nowo wydanej doktrynie wojskowej Kreml określa politykę NATO „militarnym niebezpieczeństwem” i wydaje się mieć kłopot ze zdecydowaniem się, kto jest partnerem, a kto zagrożeniem.

Rosja staje się coraz bardziej natarczywa w narzekaniach, że europejski system bezpieczeństwa jest dysfunkcjonalny, a USA utrzymują, że sojusz NATO jest i pozostanie fundamentem bezpieczeństwa na kontynencie. Czy nadszedł zatem czas by na poważnie rozważyć członkostwo Rosji w NATO?

Chociaż osłabły docinki, przechwałki i konfrontacje, które cechowały większość minionej dekady w stosunkach Rosja-USA, nie zastąpił ich jeszcze prawdziwy duch współpracy.

Od Bałtyku po Morze Czarne szerzą się obawy, że Rosja może znów być w ofensywie. Według ekspertów Moskwa bada grunt u kilku państw zachodnioeuropejskich, próbując nabyć zaawansowany sprzęt wojskowy. Jeśli przyniesie to rezultaty, potencjalny wielomiliardowy rosyjski szał zakupów będzie pierwszym w swoim rodzaju od końca Zimnej Wojny.

Powołanie Aleksandra Chłoponina, ekonomisty i byłego gubernatora syberyjskiego Regionu Krasnojarskiego, do nadzorowania nowo utworzonego Federalnego Okręgu Północnego Kaukazu było jedną z wiadomości, które wzięły się nie wiadomo skąd.

Chociaż Rosja obecnie pochłonięta jest odzyskaniem swoich wpływów w części Europy Wschodniej, Moskwa nieufnie obserwuje też nieautoryzowane posunięcia Chin w kierunku Syberii i Dalekiego Wschodu.

W latach 2010-2011 Rosja nie będzie miała wystarczająco dużo rekrutów by utrzymać stan osobowy swojej armii na obecnym poziomie, a strategiczne i bogate w surowce bezkresy Syberii borykają się z wyludnieniem. Czy Rosja będzie miała zasoby ludzkie by pozostać wielkim mocarstwem?

Europejski Trybunał Praw Człowieka może otworzyć szampana -- rosyjski parlament zatwierdził długo odkładane porozumienie międzynarodowe o wzmocnieniu tego wpływowego trybunału, kładąc kres ponad 3-letniemu okresowi oporu.

Wielowiekowe stosunki chińsko-rosyjskie, nacechowane licznymi konfliktami i walką o wpływy, stanowią obecnie jeden z fundamentów nowoczesnej geopolityki – łączący przeszłość z przyszłością.

Przybycie tureckiego premiera Recepa Tayyipa Erdogana do Moskwy to najnowszy etap długich już umizgów obu państw, będących niegdyś zawziętymi rywalami.

Okres dojrzewania rosyjskiego projektu Traktatu o Bezpieczeństwie Europejskim był niezwykle długi. Nowo wybrany prezydent Dmitrij Miedwiediew ogłosił 8 maja 2008 roku, że miał zamiar przedstawić nowy plan bezpieczeństwa europejskiego, a projekt układu został opublikowany dopiero 30 listopada 2009 roku.

Termin obowiązywania układu START minął 5 grudnia br. i wciąż brak jest jednoznacznych informacji co z zapowiadanym następcą, choć ciągle słychać zapewnienia Rosji i USA o zamiarze dotrzymania tegorocznego terminu uzgodnienia nowego układu.

Zamach bombowy na pociąg pasażerski do Sankt Petersburga jest mocnym przypomnieniem, że mieszkańcy „kontynentalnej” Rosji nie mogą czuć się bezpiecznie dopóki władze nie osiągną jakościowej i trwałej poprawy w wysiłkach na rzecz nie tylko rozbicia siatek terrorystycznych, ale też usunięcia czynników stojących za przemocą polityczną.

Mimo kryzysu gospodarczego przeciętna wysokość łapówki w Rosji potroiła się od zeszłego roku. To zupełnie niepodobne do tego, co Rosjanom obiecywano gdy Władimir Putin objął urząd prezydenta 10 lat temu.

Po latach na uboczu europejskiej sceny politycznej Serbia teraz zwraca coraz większą uwagę tak Zachodu jak i Wschodu.

Największe po Zimnej Wojnie rosyjskie gry wojenne koło granicy z Polską, symulujące atak nuklearny przeciw mniejszemu sąsiadowi, wprawiły Warszawę w roztrzęsienie i skłoniły do poszukiwania nowych gwarancji bezpieczeństwa.

Prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew zaakceptował 12 maja 2009 roku nową strategię bezpieczeństwa narodowego do 2020 roku, która zastąpiła dotychczasową koncepcję wprowadzoną za kadencji Władimira Putina w 2000 roku.

Do końca lat 90. ub. wieku kierunek latynoamerykański w polityce zagranicznej Rosji był praktycznie niewidoczny. Od początku XXI w. dynamika rozwoju wzajemnych relacji rośnie – z kulminacją w ostatnich dwóch latach.

Samo istnienie Wspólnoty Niepodległych Państw jest ważną częścią udawania przez Rosję, że jest supermocarstwem uwikłanym w rywalizację ze Stanami Zjednoczonymi. Ale czy Rosja naprawdę przewodzi temu blokowi? A jeśli tak, dokąd chce go zaprowadzić?

Terminem „jednowymiarowe mocarstwo” Zbigniew Brzeziński określił niegdyś Związek Radziecki. Dziś, chyba jeszcze trafniej niż przed laty, można użyć go w odniesieniu do sukcesorki ZSRR – Federacji Rosyjskiej.

Czeska opinia publiczna jest rozjuszona spekulacjami, że Rosjanie ponownie próbują przejąć ich kraj, tym razem poprzez wpływy gospodarcze.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ogłoszonej przez prezydenta USA Baracka Obamę 17 września nowej strategii budowy systemu obrony przeciwrakietowej, zrywającej z dotychczasowym projektem instalacji elementów tarczy antyrakietowej w Europie Środkowo-Wschodniej.

Władimir Putin jest mistrzem dżudo biegłym w przewracaniu przeciwników, używając ich siły przeciwko nim. Wiedząc, że w Gdańsku Polacy nie będą chcieli wyjść na grubiańskich gospodarzy, przejął retoryczną inicjatywę i zaprezentował wyważony, rozsądny ton, zarazem nie ustępując ani trochę z twardogłowego, postsowieckiego poglądu na II Wojnę Światową.

Ostatnie tygodnie w stosunkach polsko-rosyjskich – obfitujące w negatywny język wypowiedzi, płynący głównie z kręgów historyków i mediów moskiewskich – odbiły się szerokich echem zarówno na niwie dyplomatycznej, jak i we wzajemnych doniesieniach prasowych.

Chociaż bardzo łatwo jest mówić, że Rosja próbuje wpłynąć na zmianę przywództwa w Ukrainie przed styczniowymi wyborami, bardziej prawdopodobne jest to, że Rosja po prostu demonstruje swoje regionalne wpływy.

Ostatnie ataki dają pożywkę powszechnym spekulacjom, że Moskwa traci kontrolę nad Północnym Kaukazem - regionem pogrążonym w biedzie, korupcji i kulturze walk klanowych.

Dlaczego rosyjskie władze tak szybko porzuciły starą, wyświechtaną mantrę „my nigdy nie rozmawiamy z terrorystami” i czynią gesty pod adresem premiera czeczeńskiego rządu na wychodźstwie Achmeda Zakajewa?

W 18 lat po uzyskaniu niepodległości przez 5 byłych republik radzieckich Azji Środkowej, outsiderzy nadal walczą o pozycję w tradycyjnej rywalizacji o wpływy w tym regionie.

W rok po wojnie gruzińsko-rosyjskiej Abchazja i Osetia Południowa wydają się poszukiwać innych ścieżek, nawet jeśli obie znajdują się pod coraz większą kontrolą Moskwy.

W rok po 5-dniowym konflikcie zbrojnym między Gruzją a Rosją napięcia regionalne ponownie rosną, ale w stosunkach między Rosją a Zachodem wszystko pozostaje po staremu.

Pierwszym krokiem do zresetowania stosunków rosyjsko-amerykańskich jest zaakceptowanie tego, jak Rosjanie i Amerykanie interpretują co oznacza „zresetowanie” stosunków.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące pierwszej wizyty prezydenta USA Baracka Obamy w Rosji w dniach 6-8 lipca.

Niedawna organizacja przez Rosję szczytu ugrupowań postrzeganych jako potencjalne przeciwwagi dla Zachodu odzwierciedla poparcie Moskwy dla ich większego wpływu na sprawy świata.

W dniu 5 grudnia tego roku wygasa Układ o Redukcji Zbrojeń Strategicznych (START I), podpisany pomiędzy Związkiem Radzieckim i Stanami Zjednoczonymi w 1991 roku. USA i Rosja prowadzą obecnie rozmowy nad nowym porozumieniem. Jakie są szanse jego wypracowania przed końcem roku?

Spektrum ocen zagrożeń wojskowego bezpieczeństwa wśród polskich specjalistów jest duże: od wrogiego aktu ze strony Rosji do opinii, że nie istnieje ono w ogóle.

Dwa frustrujące spotkania Unii Europejskiej na szczycie w zeszłym tygodniu, z Chinami i Rosją, służą za ilustrację dobrze znanych trudnosci UE w prowadzeniu polityki zagranicznej.

Białoruś z jednej strony a Ukraina i Mołdawia z drugiej mają całkowicie odmienne podejście do starań Kremla w zakresie kształtowania wspólnej polityki obronnej w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw.

Wspólnota Niepodległych Państw (WNP) określana jest jako zinstytucjonalizowana forma współpracy byłych republik radzieckich - twór ten z jednej strony nie jest organizacją międzynarodową, z drugiej zaś jest czymś więcej niż tylko luźnym forum współpracy politycznej.

Po zakończeniu 16 kwietnia 10-letniej operacji kontrterrorystycznej Czeczenia, mimo że absolutną władzę dzierży tam Ramzan Kadyrow, pozostaje głęboko uzależniona od Rosji.

Szanse na to, że Ramzan Kadyrow będzie nadal zajmował stanowisko prezydenta Czeczenii za rok wydają się szybko maleć.

Czy Rosja dostarczy Iranowi zaawansowany system rakiet ziemia-powietrze S-300? Jest to najważniejsze – i najbardziej uporczywe – pytanie odnoszące się do sprzedaży rosyjskiej broni do Iranu.

Niekorzystne geopolityczne położenie Afganistanu sprawia, że w poszukiwaniu alternatywy dla trasy pakistańskiej logistycy NATO i USA skazani są na drogi zaopatrzeniowe wiodące albo bezpośrednio przez terytorium Rosji, albo przez obszary znajdujące się w rosyjskiej strefie wpływów.

Nakłaniając Kirgistan do wyrzucenia wojsk amerykańskich Rosja wydatnie umacnia swoją pozycję w Azji Środkowej, ale ryzykuje zaprzepaszczeniem rysujących się szans na ocieplenie w stosunkach z USA za nowej administracji Baracka Obamy.

Po rosyjsko-ukraińskim kryzysie gazowym gra toczy się nie o gaz, ale o wypracowanie nowego modelu współpracy między Unią Europejską a Rosją – modelu, w którym to Rosja chce być silniejszym partnerem.

Ze względu na szczególny status Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w Federacji Rosyjskiej przebieg obrad soboru, który wyłonił nowego patriarchę, był obserwowany i komentowany na całym świecie.

Przegląd wyzwań dla stosunków między Polską a Unią Europejską, Rosją i USA oraz roli wojska polskiego ma arenie międzynarodowej w 2009 roku.

Gdy prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew jedzie do Uzbekistanu ze swoją pierwszą wizytą, państwo to sygnalizuje zainteresowanie bliższą współpracą z Zachodem.

Za prezydentury Obamy Rosja i USA zapewne będą starać się odejść od zimnowojennej retoryki. Kluczową kwestią dla dalszego rozwoju stosunków między oboma mocarstwami może być reakcja Moskwy na nadchodzące trudności gospodarcze.

Rosja wysyła Ukrainie dwuznaczne sygnały co do swoich planów względem Floty Czarnomorskiej i faktycznie Krym wydaje się być na krawędzi kłopotów w kolejnej fazie tej geopolitycznej gry.

Wspólne stanowisko krajów Europy Środkowej, jedna polityka zagraniczna i jasno sprecyzowane priorytety działania całej Unii Europejskiej względem Moskwy – to fundament do pomyślnego ułożenia wzajemnych relacji z Rosją.

Unia Europejska odegrała kluczową rolę w zakończeniu sierpniowego konfliktu gruzińsko-rosyjskiego, a osobą, która starała się usystematyzować linię unijnej polityki wobec konfliktu, był prezydent Francji Nicolas Sarkozy.

Dyplomacja rakietowa rozwija się teraz pełną parą gdy Rosja przyrzeka rozmieścić nowe rakiety w swoim najdalej na zachód wysuniętym regionie.

Czy obserwowane od kilku lat zbliżenie na linii Wenezuela–Rosja przybiera formę sojuszu strategicznego wymierzonego w USA i grożącego Zimną Wojną w Ameryce Łacińskiej?

Przewodniczący Mao Zedong w końcu może spokojnie spoczywać w swoim grobie - jego kraj stał się teraz dominującym partnerem w stosunkach chińsko-rosyjskich.

Konflikt rosyjsko-gruziński wywołał duże poruszenie nie tylko wśród państw europejskich, lecz również w Azji. Zmiana polityki Rosji i otwarte sięgnięcie przezeń do użycia siły zbrojnej dla realizacji własnych interesów z pewnością wpłyną na reorientację polityki wielu państw Europy i Azji wobec Moskwy.

Wpływ nowej postawy Rosji na arenie międzynarodowej zaczyna być odczuwalny w wielu różnych aspektach i regionach świata, w tym m.in. w kontekście tzw. kwestii irańskiej.

Dwutorowa strategia dyplomatyczna UE i Stanów Zjednoczonych na Południowym Kaukazie jest bardzo wyraźna w tym tygodniu i pokazuje jaki będzie podział ról między Brukselą w Waszyngtonem.

Mimo ciągłych napięć wokół interwencji rosyjskiej w Gruzji i nagłego wzrostu aktywności Rosji w tradycyjnie zdominowanej przez USA Zachodniej Hemisferze najbardziej prawdopodobne jest utrzymanie partnerstwa rosyjsko-amerykańskiego.

Rosyjska interwencja militarna w Gruzji wniosła nowe napięcia do stosunków chińsko-rosyjskich.

W rezultacie konfliktu gruzińsko-rosyjskiego w górach Kaukazu zaczął wyłaniać się nowy ład międzynarodowy, charakteryzujący się intensywną rywalizacją mocarstw o wpływy i kurczące się zasoby naturalne na świecie.

Niedawna wizyta prezydenta Syrii Baszara Assada w Soczi podkreśla dążenie Damaszku do wzmocnienia więzi z Rosją po konflikcie rosyjsko-gruzińskim.

Wojna gruzińsko-rosyjska wprowadziła niepewność do stosunków między Turcją a Rosją, w ostatnich latach przeżywających burzliwy rozwój.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące uznania Abchazji i Osetii Południowej, separatystycznych prowincji Gruzji, za niepodległe państwa i możliwych konsekwencji tego kroku dla stosunków Rosji z Zachodem.

Zdecydowana większość amerykańskich komentarzy do wojny gruzińsko-rosyjskiej jest wysoce krytyczna wobec Rosji. Ale część analityków zastanawia się czy Waszyngton i Tbilisi również nie ponoszą odpowiedzialności za kryzys, stawiając pytanie: „Kto szturchnął niedźwiedzia?”

Najważniejsze pytania i odpowiedzi na temat podpisanego 20 sierpnia w Warszawie porozumienia o instalacji na terytorium polskim elementów amerykańskiego systemu obrony przeciwrakietowej.

Czy po Gruzji Ukraina będzie następnym państwem, które doświadczy wzmożonej presji militarnej Rosji by zmienić swoją politykę zagraniczną i obronną?

Gdy Gruzja podjęła zmasowaną operację militarną przeciw Osetii Południowej tylko po to, by być zmuszoną do ogłoszenia zawieszenia broni parę dni później po rosyjskiej interwencji zmieniającej równowagę sił, gruziński prezydent marnuje swoje ostatnie szanse na ponowne zjednoczenie kraju w zamian za krótkoterminowy zysk nacjonalistycznych punktów popularności.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące walk między siłami gruzińskimi a separatystycznymi i rosyjskimi w Osetii Południowej.

Rosja przyjęła politykę, by łamać wszelkie umowy uznane za niesatysfakcjonujące, niezależnie od konsekwencji.

Burmistrz Moskwy Jurij Łużkow ostatnio wypowiedział w Sewastopolu szereg podburzających komentarzy co do przynależności tego portu i miasta, które jeszcze bardziej pogorszyły stosunki między Rosją a Ukrainą.

Wybór Chin jako pierwszego mocarstwa, które odwiedził prezydent Dmitrij Miedwiediew, rodzi pytanie, czy zwiastuje to nowe rozłożenie akcentów w polityce zagranicznej Rosji.

Wybór Kazachstanu na destynację pierwszej podróży zagranicznej nowego prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa dowodzi, że Uzbekistan przegrywa z Kazachstanem walkę o dominującą pozycję w Azji Środkowej.

Mimo nie przyznania Ukrainie i Gruzji Planów Działania na rzecz Członkostwa (MAP) przez NATO na szczycie w Bukareszcie, rosyjscy eksperci sądzą, że NATO zmierza do zaproszenia obu państw do siebie. Ukraina jest szczególnym powodem do obaw Moskwy.

Dmitrij Miedwiediew został zaprzysiężony na trzeciego prezydenta Rosji po upadku Związku Radzieckiego 17 lat temu podczas starannie wyreżyserowanej ceremonii na Kremlu, którą transmitowano na żywo na całą Rosję i cały świat.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące eskalacji napięcia między Gruzją a Rosją w drugiej połowie kwietnia.

Moment, w którym Rosja postanowiła w tym tygodniu nawiązać bliższe stosunki z dwoma separatystycznymi regionami Gruzji wywołał więcej niż zdziwienie w Tbilisi i na Zachodzie.

Ostatnie spotkanie prezydentów Rosji i USA w czarnomorskim kurorcie Soczi przebiegło w bardzo pozytywnej atmosferze, ale nie przyniosło przełomu w źle ostatnio układających się stosunkach dwustronnych.

Mówiąc parę dni przed ważnym szczytem NATO, który może znacznie przybliżyć Gruzję i Ukrainę do wejścia do sojuszu, rosyjski prezydent-elekt Dmitrij Miedwiediew ostrzegł brytyjską gazetę, że taki krok mógłby zaszkodzić bezpieczeństwu europejskiemu.

Prezydent Uzbekistanu Islam Karimow spotkał się z prezydentem Rosji Władimirem Putinem w Rosji. Była to pierwsza zagraniczna podróż Karimowa od czasu jego kontrowersyjnej grudniowej reelekcji na trzecią kadencję prezydencką.

Zdecydowane zaangażowanie się Rosji po stronie Serbii w kwestii Kosowa nie zaskakuje, jeżeli uwzględni się tradycyjnie zażyły charakter stosunków rosyjsko-serbskich.

Słynne monachijskie przemówienie prezydenta Władimira Putina z lutego 2007 roku potwierdziło obowiązywanie koncepcji świata wielobiegunowego w rosyjskiej polityce zagranicznej, w ramach której strategiczne partnerstwo Rosji z Chinami i Indiami uzupełnia współpraca Moskwy z Teheranem.