Reprezentowanie przez Polskę interesów Stanów Zjednoczonych w Damaszku jest wyrazem zaufania za strony naszego głównego sojusznika i dowodem uznania za wykonywanie przez kilkanaście lat podobnej funkcji w Bagdadzie.

Bombardowanie miasta Homs przez siły syryjskie, ofensywa podczas której zabito setki ludzi, jest kluczowym elementem dążeń prezydenta Baszara Assada do zmiażdżenia trwającej od 11 miesięcy rebelii przeciwko jego rządom i pokonania dezerterów, którzy przyłączyli się do powstania w tym mieście.

Wraz z nowymi sankcjami ekonomicznymi, które na Iran nałożyły państwa członkowskie Unii Europejskiej, a także Kongres Stanów Zjednoczonych, oraz z rosnącą presją międzynarodową wywieraną na rząd Baszara Al-Asada, ci dwaj bliskowschodni sojusznicy mają coraz mniejsze pole manewru.

Pomimo głębokiego impasu dyplomatycznego sytuacja w Syrii nie jest statyczna. Dochodzi do istotnych zmian, z których wszystkie grają na niekorzyść reżimu Assada, a najważniejsze dotyczą rosnącej rangi, spójności i siły rebelianckiej Wolnej Armii Syryjskiej (FSA).

W przypadku Hamasu, radykalnego ugrupowania palestyńskiego władającego Gazą, arabska wiosna przyniosła dezorientującą kombinację niezwykle dobrych i niezwykle złych wiadomości.

Sytuacja w Syrii staje się coraz bardziej ponura. Gdy impas między demonstrantami a reżimem przybiera coraz krwawsze formy, perspektywy przemian demokratycznych coraz bardziej się oddalają.

Obecnie Hezbollah nie wygląda już na tak nietykalne ugrupowanie jak jeszcze rok temu. Ruch ten jest jedną z rzadziej wskazywanych ofiar arabskich wstrząsów z roku 2011.

W obliczu coraz bardziej napiętej sytuacji na Bliskim Wschodzie warto przyjrzeć się temu, jakie środki podejmowane są – w celu zapobieżenia jeszcze większej eskalacji przemocy w Syrii – przez najbardziej zainteresowanych, czyli kraje zrzeszone w Lidze Państw Arabskich.

Obserwatorzy powinni być ostrożni w stawianych z dużą pewnością prognozach o rychłym upadku dynastii Assadów. Robią to już od kwietnia, ale dyktator wciąż jest na miejscu.

Protesty i zamieszki trwające w Syrii od marca tego roku, a skierowane przeciw reżimowi Baszara Al-Assada są obserwowane z wielką uwagą przez Turcję, która próbuje odegrać w tej odsłonie Arabskiej Wiosny rolę kluczową.

Gdy w Rosji rozpoczyna się cykl wyborczy, który nieuchronnie przyniesie powrót na Kreml obecnego premiera Władimira Putina, stosunki między Moskwą a Waszyngtonem pogarszają się na całej linii.

W Syrii trwa teraz wojna domowa. Jest to rywalizacja, w której między oboma stronami jest ogromna nierównowaga.

Premier Turcji wzmógł presję w trwającym sporze z Syrią mówiąc, że nie ma już zaufania do syryjskiego reżimu, idąc tym samym w ślady króla Jordanii Abdullaha, który powiedział 14 listopada, że ustąpiłby gdyby był prezydentem Assadem.

Niepowodzenie rezolucji postulującej sankcje przeciwko Syrii wzmacnia pozycję Assada i wysyła czytelny komunikat w kierunku syryjskiej opozycji: społeczność międzynarodowa pozostanie bierna, syryjska rewolucja musi poradzić sobie sama.

W ostatnich latach izraelscy stratedzy wyróżnili sojusz regionalny na czele z Iranem jako stanowiący główne wyzwanie strategiczne dla państwa żydowskiego. Wygląda na to, że sojusz ten staje się jednym z przegranych arabskich zawirowań z 2011 roku.

Wojna domowa w Syrii byłaby Iranowi bardzo na rękę. Poparcie alawitów pozwoliłoby mu na równoczesne podkopanie pozycji Izraela i Arabii Saudyjskiej.

Syria jest głównym partnerem strategicznym Iranu na Bliskim Wschodzie. Analitycy mówią, że upadek reżimu prezydenta Baszara al-Assada byłby poważnym ciosem dla republiki islamskiej.

Najwyraźniej nieuchronny zmierzch reżimu Kadafiego w Libii rozbudził wśród części zachodnich komentatorów nadzieje dotyczące tak zwanej arabskiej wiosny. Liczą oni na to, że po triumfie wolności w Libii to reżim Assada będzie kolejnym, który upadnie.

W ostatecznym rozrachunku, sankcje raczej nie przyniosą z czasem pożądanego efektu. Mordercza machina Assada będzie dalej atakować cywilów, ale sankcje będą wysysać tlen ekonomiczny i polityczny z jego reżimu.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące stanowisk pierwszoplanowych aktorów zagranicznych wobec pogłębiającego się kryzysu wewnętrznego w Syrii.

Nieodparta siła powstania starła się z niewzruszonym obiektem jakim jest reżim Assada. Jaka jest prognoza?

Jedną z oznak niesłabnącej siły powstania w Syrii jest poszerzające się zaangażowanie różnych segmentów populacji. Przykładem tego jest mniejszość kurdyjska, która w ostatnich tygodniach zaczęła odgrywać większą rolę w protestach.

Powody, dla których rosyjski rząd nie może zdecydować się w sprawie Libii mówią ogromnie wiele o skomplikowanych odczuciach Moskwy co do arabskiej wiosny.

Gdy rośnie presja na prezydenta Syrii Baszara al-Assada by ustąpił, czy Iran będzie dalej wspierał jego represje?

Dorównująca w swej brutalności poczynaniom Muammara Kadafiego w Libii kampania syryjskiego reżimu przeciwko przybierającemu na sile ruchowi protestu zmusza Turcję do przewartościowania polityki wobec Syrii, a nawet całej strategii regionalnej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przemocy na granicy Izraela z Syrią, do jakiej doszło 5 czerwca w rocznicę wybuchu wojny 6-dniowej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące wygłoszonego 19 maja w Waszyngtonie przez prezydenta USA Baracka Obamę obszernego przemówienia określającego politykę USA wobec Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące bezprecedensowej przemocy izraelsko-palestyńskiej w dniu „nakby” 15 maja i jej wpływu na aktualny obraz wysiłków pokojowych.

„Bóg, Syria i wolność” - to najbardziej charakterystyczne spośród wielu haseł wznoszonych już niemal od tygodnia przez uczestników demonstracji w mieście Dera w południowej Syrii przeciwko panującej w kraju dyktaturze Baszara Al-Asada.

Hermetycznie odseparowana od wpływów zachodnich, wyobcowana od Stanów Zjednoczonych i technicznie wciąż w stanie wojny z Izraelem, Syria jest wielką niewiadomą w epidemii furii rozprzestrzeniającej się po Bliskim Wschodzie.

Od czasu nierozstrzygniętej wojny z Hezbollahem latem 2006 roku trwa pobrzękiwanie szabelką między Izraelem, Hezbollahem i Syrią. Po śmierci Imada Mughniyeha, dowódcy wojskowego Hezbollahu, Israel oświadczył, że uzna Liban odpowiedzialnym za ewentualny odwet Hezbollahu w przyszłości.

Jeśli przymierze z Iranem jest czysto pragmatyczne, to dlaczego takie trudne okazuje się zaoferowanie Syrii właściwego bodźca by odciągnąć ją od Teheranu?

Decyzja prezydenta Baracka Obamy o wysłaniu ambasadora USA z powrotem do Syrii po 5-letniej absencji stanowi wznowienie stosunków dyplomatycznych, które ledwie 2 lata temu byłyby nie do pomyślenia.

Ambicje prezydenta USA Baracka Obamy by doprowadzić do rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego znajdują się w coraz większych tarapatach, gdyż żadna ze stron konfliktu nie podziela zapału Waszyngtonu.

Mimo otworzenia ambasad w Bejrucie i Damaszku, rzeczowy postęp w stosunkach libańsko-syryjskich wciąż jest powolny i przyspieszenie raczej nie nastąpi do wyborów parlamentarnych w Libanie w czerwcu.

Syria zajmuje kluczowe miejsce w polityce bliskowschodniej Baracka Obamy i to ona jest adresatem pierwszych, zapowiadanych w trakcie kampanii wyborczej, gestów Obamy pod adresem wieloletnich wrogów USA.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące Specjalnego Trybunału dla Libanu, rozpoczynającego działalność 1 marca w Hadze.

W 2008 roku Syria, głównie za sprawą mocarstw europejskich, zdołała przezwyciężyć międzynarodowy ostracyzm trwający od zabójstwa byłego premiera Libanu Rafika Haririego w lutym 2005 roku, a przyszły rok niesie ze sobą perspektywy dalszych sukcesów dyplomatycznych.

Ostatnie tygodnie przyniosły nagły wzrost napięcia w stosunkach między Libanem a Syrią. Czy Damaszek zmierza do stworzenia sobie pretekstu do interwencji na terytorium sąsiada?

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące rajdu amerykańskich komandosów na syryjski obiekt przy granicy z Irakiem w dniu 26 października i znaczenia tego incydentu.

Po wybuchu samochodu-pułapki w stolicy Syrii Damaszku w dniu 27 września i śmierci 17 osób najbardziej uderzające jest to, jak wiele teorii jest potencjalnie wiarygodnych.

Niedawna wizyta prezydenta Syrii Baszara Assada w Soczi podkreśla dążenie Damaszku do wzmocnienia więzi z Rosją po konflikcie rosyjsko-gruzińskim.

Majowa eskalacja długiego kryzysu politycznego w Libanie przyniosła umocnienie pozycji Hezbollahu oraz roli Iranu na obszarze Lewantu. Ten sukces Teheranu może jednak okazać się przysłowiowym „pyrrusowym zwycięstwem.”

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące ogłoszenia przez rządy Izraela i Syrii faktu prowadzenia negocjacji pokojowych za pośrednictwem Turcji.

Najważniejsze pytania i odpowiedzi dotyczące przedstawionych przez USA zarzutów co do współpracy Korei Północnej z Syrią przy budowie tajnego reaktora jądrowego.