Odkąd w połowie lutego 2011 r. w Libii wybuchły wystąpienia przeciwko pułkownikowi Kaddafiemu, Włochy znalazły się w kłopotliwej sytuacji. Reżim w Trypolisie był bliskim sojusznikiem Rzymu, a premier Berlusconi obnosił się ze swoją przyjaźnią z libijskim dyktatorem.

Półwysep Bałkański od dawna odgrywał istotną rolę w zagranicznej strategii Włoch. Znaczenie tego regionu wzrosło zwłaszcza w okresie międzywojennym, kiedy to powodzenie realizacji upragnionego „Mare Nostrum” zostało zagrożone przez niemieckie „Drang nach Adria”.

Gdy dochodzi do oficjalnych obchodów momentu powstania zjednoczonych Włoch, kraj ten znajduje się w ponurym nastroju i bardzo daleko od domu.

Historyczna wizyta libijskiego przywódcy Muammara Kadafiego we Włoszech to dowód na to, że po rozwiązaniu wszystkich najważniejszych kwestii spornych oba państwa chcą budować szczególnie bliskie stosunki.

Po raz trzeci Włosi wybrali Silvio Berlusconiego by kierował ich krajem jako premier. I teraz, gdy wrócił do władzy, reprezentując czwartą największą gospodarkę europejską Berlusconi jest raz jeszcze czołowym graczem na kontynencie.