Problem dywersyfikacji dostaw surowców energetycznych odgrywa w polityce Polski istotną rolę już od początku lat 90. Dywersyfikacja dostaw gazu ziemnego jest w tej materii jednym z elementów bezpieczeństwa energetycznego państwa.

Warszawa i Kijów mogą nawiązać współpracę, która zminimalizuje zależność od dostaw surowców energetycznych z Rosji.

Podpisanie przez Polskę kontraktu z Katarem na dostawy skroplonego gazu ziemnego w latach 2014–2034 jest ważną decyzją strategiczną wzmacniającą bezpieczeństwo energetyczne kraju.

Unia Europejska, poza dążeniem do budowy kolejnych nitek gazociągów, potwierdzonym stara się także rozwijać inne dziedziny zapewniające jej poczucie energetycznego bezpieczeństwa. Jedną z nich jest technologia czystego węgla – CCS.

W okresie gorącej debaty w mediach nad dywersyfikacją żródeł i szlaków dostaw gazu do Unii Europejskiej warto porównać alternatywne wobec siebie warianty.

Kraj Kwitnącej Wiśni jako czołowy światowy importer ropy naftowej i gazu ziemnego jest państwem wyjątkowo wrażliwym na wszelkiego rodzaju zakłócenia transportu morskiego.

Po rosyjsko-ukraińskim kryzysie gazowym gra toczy się nie o gaz, ale o wypracowanie nowego modelu współpracy między Unią Europejską a Rosją – modelu, w którym to Rosja chce być silniejszym partnerem.

Zrównoważona polityka energetyczna Unii Europejskiej powinna opierać się przede wszystkim na bezpieczeństwie energetycznym, minimalizowaniu zagrożenia w postaci braku zaopatrzenia w energię dla gospodarek poszczególnych krajów.