Europejska Wspólnota Obronna (ang. European Defence Community - EDC) - francuska propozycja utworzenia wspólnej armii europejskiej, przedstawiona w planie Plevena z 24 października 1950 roku, zrealizowana w traktacie podpisanym 27 maja 1952 roku w Paryżu na 50 lat przez Francję, RFN, Włochy, Belgię, Holandię i Luksemburg. Koncepcja EWO stanowiła odpowiedź na głosy wzywające do remilitaryzacji RFN w obliczu postrzeganego zagrożenia inwazją radziecką na Europę Zachodnią i przewidywała podporządkowanie niezależnej kontroli ponadnarodowej potencjału militarnego tak RFN jak i innych państw uczestniczących. Zgodnie z traktatem o EWO wspólna armia europejska miała liczyć w sumie 40 dywizji narodowych pod jednym mundurem i jedną flagą. Armia europejska EWO miała posiadać strukturę instytucjonalną na wzór Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) - z Komisją wybieraną na zasadzie kompetencji, Radą ministrów, Zgromadzeniem i Trybunałem. Traktat o EWO został ratyfikowany przez RFN i państwa Beneluksu, ale upadła gdy francuskie Zgromadzenie Narodowe odmówiło ratyfikacji traktatu paryskiego 30 sierpnia 1954 roku; nastąpiło to w zmienionej sytuacji międzynarodowej po śmierci radzieckiego dyktatora Józefa Stalina i zakończeniu Wojny Koreańskiej w 1953 roku, aczkolwiek decydujący był układ sił politycznych we Francji, niekorzystny dla zwolenników integracji europejskiej, z przewagą rzeczników francuskiej suwerenności i oponentów uzbrojenia Niemiec. Oznaczało to zarazem fiasko powiązanego z EWO projektu Europejskiej Wspólnoty Politycznej (EWP).