doktryna Hallsteina - ogłoszona w grudniu 1955 roku doktryna polityki zagranicznej RFN za chadeckich rządów Konrada Adenauera (do 1963 roku), Ludwiga Erharda (1963-66) i Kurta Georga Kiesingera (1966-69), zakładająca że tylko RFN ma prawo do reprezentowania narodu niemieckiego i jej rząd nie będzie utrzymywał stosunków dyplomatycznych z państwami uznającymi NRD. Nazwa doktryny pochodziła od jednego z jej współautorów, podsekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych RFN Waltera Hallsteina. Zastosowano ją dwukrotnie: zrywając stosunki z Jugosławią w 1957 roku i Kubą w 1963 roku. Pod koniec lat 60-tych doktrynę Hallsteina stosowano już mniej rygorystycznie (w 1967 i 1968 roku RFN nawiązała stosunki dyplomatyczne odpowiednio z Rumunią i Jugosławią), a zerwał z nią całkowicie socjaldemokrata Willy Brandt, który objął urząd kanclerski w 1969 roku i wprowadził tzw. Ostpolitik - politykę pojednania z państwami Europy Wschodniej.