doktryna Monroe - doktryna w polityce USA wobec Ameryki Łacińskiej, wywodząca się z oświadczenia prezydenta Jamesa Monroe 2 grudnia 1823 roku w orędziu do Kongresu, że niedopuszczalna jest jakakolwiek ingerencja państw europejskich w sprawy państw amerykańskich, a z kolei USA nie będą ingerować w sprawy Europy lub europejskich kolonii. Zawierała się w skrótowym haśle "Ameryka dla Amerykanów." Początkowo jedynie deklaracja, stała się obowiązującą doktryną polityki zagranicznej USA od lat 40-tych XIX wieku. Stanowiła wyraz poparcia USA i Wielkiej Brytanii dla nowych państw Ameryki Łacińskiej, które wyzwoliły się spod panowania hiszpańskiego i portugalskiego, oraz sprzeciwu wobec prób rekonkwisty oraz innych przejawów ekspansjonizmu europejskiego. Przez kolejne kilkadziesiąt lat była egzekwowana przede wszystkim siłą marynarki brytyjskiej i dopiero pod koniec XIX wieku zaczęła służyć jako uzasadnienie mocarstwowej polityki USA w regionie, a w 1904 roku została rozszerzona przez prezydenta Theodore'a Roosevelta o prawo do podejmowania przez USA jednostronnych interwencji w Ameryce Łacińskiej. Jej realizacja przybrała łagodniejsze formy w latach 30-tych i 40-tych XX wieku, gdy cele doktryny miały zostać osiągnięte poprzez mechanizmy współpracy w ramach panamerykanizmu. W okresie Zimnej Wojny ponownie uzasadniała operacje wojskowe USA, mające tym razem służyć powstrzymywaniu komunizmu.
|