Chociaż stosunki polsko-afgańskie sięgają wstecz 1927 roku, Afganistan zajął ważne miejsce w polityce zagranicznej Polski dopiero po zamachach terrorystycznych w Nowym Jorku i Waszyngtonie 11 września 2001 roku, w rezultacie których USA przystąpiły do globalnej kampanii antyterrorystycznej, a jej pierwszym celem stał się w październiku 2001 roku Afganistan, wówczas znajdujący się pod rządami sprzymierzonych z al-Qaidą Talibów. Pierwszych 300 polskich żołnierzy zostało wysłanych do Afganistanu 16 marca 2002 roku; nieliczny polski kontyngent (wkrótce zmniejszony do około 100 żołnierzy) przez kolejne lata zajmował się głównie pracami inżynieryjnymi i rozbrajaniem min. Polskie zaangażowanie wojskowe w Afganistanie przełożyło się na nawiązanie bezpośrednich kontaktów na najwyższym szczeblu – 23 października 2002 roku prezydent Aleksander Kwaśniewski złożył wizytę w Afganistanie, a 26 czerwca 2003 roku do Polski zawitał prezydent Afganistanu Hamid Karzai.
     Pogarszająca się od 2005 roku roku sytuacja w Afganistanie spowodowała, że USA zaczęły zabiegać o większy wkład sojuszniczy w wysiłek wojenny w tym kraju. Warszawa wyszła naprzeciw tym oczekiwaniom gdy we wrześniu 2006 roku minister obrony Radosław Sikorski ogłosił pierwsze poważne zwiększenie polskiego kontyngentu – o 1000 żołnierzy. Naturalną konsekwencją aktywniejszego zaangażowania w afgańską kampanię były pierwsze polskie straty i incydenty. 14 sierpnia 2007 roku nieopodal bazy w Gardez zginął 28-letni Łukasz Kurowski – pierwszy polski żołnierz zabity w Afganistanie; 26 lutego 2008 roku 2 polskich żołnierzy zginęło w eksplozji improwizowanego ładunku wybuchowego tuż koło bazy Sharana w prowincji Paktika w południowo-wschodnim Afganistanie. 13 listopada 2007 roku 7 polskich żołnierzy zostało aresztowanych w związku z tzw. incydentem w Nangar Khel w dniu 16 sierpnia, kiedy Polacy w trakcie potyczki z rebeliantami zabili kilku afgańskich cywilów; prokuratura postawiła im zarzut morderstwa z pogwałceniem zasad prawa międzynarodowego.
     Polski rząd postanowił dalej zwiększyć zaangażowanie militarne w Afganistanie: 19 marca 2008 roku ogłoszono zamiar wysłania dodatkowych 400 żołnierzy i 8 śmigłowców, a 30 maja ministerstwo obrony poinformowało, że polscy żołnierze przejmą odpowiedzialność za bezpieczeństwo w prowincji Ghazni, co nastąpiło 30 października tegoż roku. Nieco wcześniej, 20 sierpnia 3 polskich żołnierzy zginęło, 1 został ciężko ranny gdy ich pojazd wjechał na minę niedaleko bazy w Ghazni. 24 marca 2009 roku premier Donald Tusk oświadczył, że w okresie poprzedzającym sierpniowe wybory prezydenckie w Afganistanie Polska zwiększy liczebność swojego kontyngentu o kolejnych 400 żołnierzy do około 2000. W rezultacie w październiku 2009 roku Polska utrzymywała kontyngent będący 7. największym wśród wszystkich 43 państw tworzących Międzynarodowe Siły Wspierania Bezpieczeństwa (ISAF), liczebnie ustępujący jedynie USA, Wielkiej Brytanii, Niemcom, Francji, Włochom i Kanadzie. Premier Tusk odwiedził Afganistan 22 sierpnia 2008 roku, a prezydent Lech Kaczyński 8 kwietnia 2009 roku, natomiast w obchodach 90-lecia niepodległości Polski 11 listopada 2008 roku udział wziął prezydent Karzai.
     W grudniu 2009 roku, kiedy prezydent USA Barack Obama przedstawił nową strategię wobec wojny w Afganistanie opartą na zwiększeniu liczebności wojsk, rząd w Warszawie poinformował, że Polska wyśle do Afganistanu kolejnych 600 żołnierzy, ale wkrótce nastawienie władz wyraźnie zaczęło się zmieniać. W czerwcu 2010 roku, w przeddzień wyborów prezydenckich w Polsce, premier Tusk zapowiedział, że będzie naciskał sojuszników z NATO na przygotowanie planów zakończenia misji w Afganistanie.

Nasze artykuły na temat stosunków Polska-Afganistan:

Afganistan a „sprawa polska” (Tomasz Otłowski, 16 czerwca 2010):
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,709,Afganistan_a_%22sprawa_polska%22