Polityka zagraniczna Albanii w okresie rządów komunistów (1944-91) miała za główny cel zachowanie suwerenności i integralności terytorialnej państwa. Władający do 1985 roku Enwer Hodża wierzył w spiski „wrogów zewnętrznych” przeciw Albanii, co doprowadziło kolejno do skłócenia się z Jugosławią w 1948 roku, ZSRR w 1960 roku i z ChRL w 1978 roku. W rezultacie w latach 70-tych i 80-tych Albania przyjęła politykę samowystarczalności i egzystowala w całkowitej niemal izolacji międzynarodowej, nie wychodząc z niej aż do upadku reżimu komunistycznego w 1991 roku.
     W 1991 roku zainicjowano proces normalizacji relacji z innymi państwami, wznawiając stosunki dyplomatyczne z USA i ZSRR. Wkrótce zawarto też kilka układów o przyjaźni i współpracy, m.in. z Grecją, Turcją i Włochami. Na pierwszy plan w stosunkach z sąsiadami wysunęły się jednak problemy traktowania mniejszości etnicznych. W stosunkach z Grecją spory wywołał status mniejszości greckiej zamieszkującej Epir Północny, a także problem wieluset tysięcy imigrantów albańskich w Grecji. Stosunki z Jugosławią były bardzo złe przez całe lata 90-tych w związku z narastającym problemem Kosowa, zamieszkałego głównie przez Albańczyków. Tirana już w październiku 1991 roku uznała niepodległość Kosowa oraz jednoznacznie poparła interwencję NATO w Kosowie w 1999 roku, umożliwiając sojuszowi skorzystanie z własnych instalacji militarnych podczas kampanii bombardowania Jugosławii. Do normalizacji stosunków albańsko-jugosłowiańskich doszło dopiero po obaleniu Slobodana Milosevicia w październiku 2000 roku. Tirana wypowiadała się też w obronie praw mniejszości albańskiej w Macedonii, gdzie doszło do kryzysu zbrojnego w 2001 roku.
     W Albanii uważa się USA za państwo najbardziej sprzyjające interesom ludności albańskiej zamieszkującej kraje sąsiednie, toteż aktualnie Tirana prowadzi zdecydowanie proamerykańską politykę zagraniczną, czego przejawem jest m.in. wysłanie własnych żołnierzy do Afganistanu i Iraku. Albania dąży do przystąpienia do instytucji euroatlantyckich. W styczniu 2003 roku podjęła negocjacje z Unią Europejską w sprawie porozumienia o stowarzyszeniu i stabilizacji, które podpisano 12 czerwca 2006 roku. Weszło ono w życie 1 kwietnia 2009 roku, a 28 kwietnia Tirana złożyła aplikację o członkostwo w Unii Europejskiej. Od 1994 roku Albania brała udział w programie Partnerstwo dla Pokoju, a jej starania o wejście do NATO zakończyły się sukcesem: 9 lipca 2008 roku w kwaterze głównej NATO w Brukseli podpisano protokoły o akcesji do sojuszu, co formalnie nastąpiło 1 kwietnia 2009 roku.
     W 1992 roku Albania jako pierwsze państwo europejskie przystąpiła do Organizacji Konferencji Islamskiej (OIC) oraz podpisała porozumienie o współpracy wojskowej z Turcją. Jednak kierunek bliskowschodni odgrywa aktualnie drugorzędną rolę w polityce zagranicznej Albanii.