Stosunki Jordanii z Arabią Saudyjską tradycyjnie układały się bardzo dobrze. Obie konserwatywne monarchie zbliżała wrogość wobec arabskich nacjonalistów, postrzeganych jako śmiertelne zagrożenie. W 1957 roku roku zawarto sojusz, który był reakcją na zbliżenie egipsko-syryjskie, którego efektem było utworzenie w 1958 roku Zjednoczonej Republiki Arabskiej. We wrześniu 1962 roku Jordania i Arabia Saudyjska ogłosiły „całkowitą unię wojskową” i skoordynowanie polityk zagranicznych. W tym samym roku wybuchła wojna w Jemenie, w której Jordania wsparła obóz rojalistyczny, którego głównym protektorem była Arabia Saudyjska. W 1970 roku Arabia Saudyjska pełniła rolę mediatora w konflikcie między rządem Jordanii a palestyńskimi grupami zbrojnymi.
     Stosunki Jordanii z Arabią Saudyjską załamały się całkowicie w następstwie odmowy przez Amman poparcia interwencji przeciw Irakowi w 1991 roku. Arabia Saudyjska odcięła całą pomoc zagraniczną i dostawy ropy naftowej i wydaliła ponad 300 tysięcy jordańskich robotników, co przyczyniło się do kryzysu gospodarczego w Jordanii. Pełne stosunki dyplomatyczne między Arabią Saudyjską a Jordanią zostały przywrócone dopiero w 1995 roku, a dopiero w 1996 roku odbyło się pierwsze po Wojnie w Zatoce spotkanie monarchów obu państw. Rzeczywista poprawa stosunków dwustronnych nastąpiła dopiero po objęciu tronu jordańskiego przez Abdullaha II po śmierci króla Husajna w 1999 roku.