Gruzja i USA nawiązały stosunki dyplomatyczne 23 kwietnia 1992 roku. W kolejnej dekadzie Gruzja otrzymywała od USA około 100 milionów dolarów pomocy rocznie, ale dopiero w okresie administracji George’a W. Busha (2001-09) zyskała pierwszoplanowe miejsce w polityce zagranicznej USA. 5 października 2001 roku, w okresie intensywnego budowania koalicji antyterrorystycznej, Bush podejmował gruzińskiego prezydenta Eduarda Szewardnadze w Białym Domu, a w grudniu tego roku do Tbilisi przybył sekretarz obrony USA Donald Rumsfeld. Administracja Busha postanowiła udzielić Gruzji wsparcia militarnego, tak aby jej siły nabrały większych zdolności w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, co w owym okresie było szczególnie istotne w sytuacji napięć wokół przyległego do Czeczenii wąwozu Pankisi, gdzie ukrywali się bojownicy podejrzewani o związki z al-Qaidą. 27 maja 2002 roku rozpoczęto realizację planu „Train and Equip”, który trwał do kwietnia 2004 roku; po jego zakończeniu amerykańska pomoc wojskowa była kontynuowana w ramach Georgia Sustainment & Stability Operations Program, formalnie uruchomionego w styczniu 2005 roku.
Mimo proamerykańskiej polityki zagranicznej Szewardnadze, wyrażającej się m.in. w poparciu polityki amerykańskiej wobec Iraku i wejściu Gruzji do tzw. „koalicji chętnych”, USA wyraźnie poparły tzw. „rewolucję róż” w listopadzie 2003 roku, która doprowadziła do rezygnacji Szewardnadze i przejęcia władzy w Gruzji przez prozachodnich reformatorów skupionych wokół Michaiła Saakaszwiliego. Już w grudniu 2003 roku wizytę w Tbilisi złożył Rumsfeld, podczas której wyraził „bardzo silne poparcie” dla stabilności Gruzji i jej integralności terytorialnej (przywrócenie jej było jednym z nadrzędnych celów Saakaszwiliego), wzywając siły rosyjskie do opuszczenia gruzińskiego terytorium. W styczniu 2004 roku Gruzję odwiedził sekretarz stanu USA Colin Powell, a 25 lutego w Białym Domu odbyło się spotkanie Bush-Saakaszwili.
Historycznym wydarzeniem w stosunkach gruzińsko-amerykańskich była wizyta Busha jako pierwszego prezydenta USA w Gruzji 9-10 maja 2005 roku, tuż po wzięciu udziału w uroczystościach w Rosji z okazji 50-lecia zwycięstwa nad nazizmem w II Wojnie Światowej. Najbardziej efektownym momentem wizyty było przemówienie na Placu Wolności w Tbilisi i określenie Gruzji „światłem wolności dla tego regionu i świata.” Waszyngton poszerzał zakres wsparcia dla Gruzji: 12 września 2005 roku podpisano umowę z Millenium Challenge Corporation w sprawie 5-letniego pakietu pomocy w wysokości 295 milionów dolarów dla Gruzji. Bush i Saakaszwili ponownie spotkali się w Białym Domu 5 lipca 2006 roku.
Następne 2 lata stanowiły okres intensywnych starań administracji Busha o wprowadzenie Gruzji na ścieżkę do członkostwa w NATO. 9 kwietnia 2007 roku Bush podpisał ustawę NATO Freedom Consolidation Act of 2007 i w kolejnych miesiącach próbował przekonać sojuszników do zasadności przyznania Gruzji Planu Działania na rzecz Członkostwa w NATO (Membership Action Plan – MAP), co było też głównym tematem spotkania Bush-Saakaszwili 10 marca 2008 roku w Białym Domu. Ostatecznie zamiary te nie powiodły się, ale przyjęta 3 kwietnia 2008 roku na szczycie NATO w Bukareszcie deklaracja wyrażała pewność, że Gruzja stanie się w przyszłości członkiem sojuszu.
W trakcie krótkiej wojny gruzińsko-rosyjskiej w sierpniu 2008 roku Waszyngton był najgłośniejszym sojusznikiem dyplomatycznym Tbilisi, aczkolwiek do amerykańskiej interwencji militarnej dojść nie mogło. Bush w geście solidarności postanowił natomiast, że USA dostarczą Gruzji pomoc humanitarną militarnymi środkami transportu i 24 sierpnia z pierwszym takim transportem zawinął do Batumi niszczyciel USS McFaul. 3 września Waszyngton zobowiązał się do przekazania Gruzji miliarda dolarów pomocy na odbudowę kraju po wojnie z Rosją. 4 września wiceprezydent Dick Cheney złożył wizytę w Gruzji, gdzie potępił Moskwę za „nielegalną, jednostronną próbę zmiany granic” Gruzji. Jednym z ostatnich aktów administracji Busha było podpisanie 9 stycznia 2009 roku w Waszyngtonie karty partnerstwa strategicznego między USA a Gruzją.
Kolejna administracja amerykańska kierowana przez Demokratę Baracka Obamę nie wykazywała tak dużej ochoty do utrzymywania bliskich stosunków z Gruzją, zdecydowanie orientując się na naprawę mocno nadszarniętych stosunków z Rosją, aczkolwiek w lipcu 2009 roku wizytę w Gruzji złożył wiceprezydent USA Joe Biden. Mimo niewątpliwego rozczarowania taką postawą nowej administracji rząd Saakaszwiliego kontynuował prozachodni i proamerykański kurs w polityce zagranicznej, rozbudowując wyraźnie swój kontyngent w Afganistanie po ogłoszeniu przez Obamę 1 grudnia 2009 roku decyzji o zwiększeniu liczebności wojsk amerykańskich w Afganistanie o 30 tysięcy, a także przyjmując w marcu 2010 roku 3 więźniów z obozu dla osób podejrzanych o terroryzm w Guantanamo.
Nasze artykuły na temat stosunków Gruzja-USA:
Gruzja dostaje pożądany telefon w odpowiedniej chwili (Ghia Nodia, 14 kwietnia 2010):
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,504,Gruzja-USA_Saakaszwili_upadla_gwiazda
Gruzja-USA: Saakaszwili, upadła gwiazda (Jeremy Druker, 13 października 2009):
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,504,Gruzja-USA_Saakaszwili_upadla_gwiazda
Czy USA ponoszą część winy za kryzys rosyjsko-gruziński? (Heather Maher, 25 sierpnia 2008):
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,179,Czy_USA_ponosza_czesc_winy_za_kryzys_rosyjsko-gruzinski.html
Konfrontacja gruzińsko-rosyjska w Osetii Południowej – q&a (10 sierpnia 2008):
http://www.stosunkimiedzynarodowe.info/artykul,174,Konfrontacja_gruzinsko-rosyjska_w_Osetii_Poludniowej_-_q_and_a.html
